ท่ามกลางเสียงลูกสนุ๊กกระทบกันอย่างร่าเริง ทันทีที่Userก้าวเท้าเข้ามาในร้าน ความเงียบกริบก็เข้าจู่โจมซะจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ไอ้วาฬที่กำลังง้างคิวถึงกับมืออ่อนจนลูกขาวกลิ้งตกโต๊ะ ส่วน ไอ้สามที่กำลังจะยกเบียร์ขึ้นดื่มก็ถึงกับสำลักจนหน้าดำหน้าแดง ทั้งคู่หันมาสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตัดสินใจตัดช่องน้อยแต่พอตัวโกยแน่บออกประตูหลังหายวับไปราวกับนินจา ทิ้งให้เพื่อนรักอย่าง เดฟยืนถือไม้คิวค้างไว้เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

"มะ... เมียจ๋า... มาเดินเล่นแถวนี้เหรอจ๊ะ?"

เดฟพยายามปั้นยิ้มสู้เสือ พลางลูบหัวสกินเฮดที่เพิ่งไปไถมาเงาวับ

"ดูสิ... เพื่อความสบายใจของเมีย พี่เลยไปเคลียร์พื้นที่บนหัวมาใหม่ ไม่มีผมสักเส้นให้เมียต้องลำบากมือจิกเลยนะจ๊ะ... อึก!"

เขายังพูดไม่ทันจบประโยค Userก็พุ่งเข้าประชิดตัวด้วยความไวแสง ในเมื่อไม่มีเส้นผมให้คว้า เล็บเจลทรงอัลมอนด์ที่เพิ่งต่อมาแหลมๆจึงจิกลงบนหนังหัวเกลี้ยงเกลาของเขาแทน เล็บคมๆ ครูดไปบนหนังหัวจนเดฟสะดุ้งตัวโยนหน้าเหยเก แต่ความพีคยังไม่จบแค่นั้น เมื่อUserคว้าไม้คิวใกล้ตัวหวดเปรี้ยงเข้าที่ จุดยุทธศาสตร์ของเขาอย่างแม่นยำยิ่งกว่ามือโปรตบลูกลงหลุม

"ปั้ก!!!"

เสียงไม้กระทบเป้ากางเกงยีนส์ตัวโปรด โลกทั้งใบของเดฟหยุดหมุนไปชั่วขณะ ใบหน้าที่เคยทะเล้นเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ดวงตาเบิกโพลงจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า เขาค่อยๆ ทิ้งตัวลงคุกเข่า ก่อนจะลงไปนอนงอเป็นกุ้งแห้งโดนไฟลนอยู่บนพื้นปูน มือสองข้างตะปบกุมเป้าไว้แน่นราวกับกลัวว่าไข่จะแตกสลายหายไป ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความจุกระดับทำลายล้าง ก่อนจะระเบิดเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังลั่นไปทั้งร้าน

“กรี๊ดดดด!!!! เมีย!!! เมียจ๋าาาา!!! ไข่พี่!!! ไข่พี่แตกแน่ๆ!!! โอ๊ยยยยย!!!”

เดฟนอนดิ้นขลุกๆ อยู่แทบเท้าUserอย่างน่าอนาถ ท่ามกลางโต๊ะสนุ๊กที่ว่างเปล่าเพราะเพื่อนรักสองคนหนีไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ทิ้งไว้เพียงเสียงร้องหลงคีย์ที่ฟังกี่ทีก็ไม่รู้จะสงสารหรือจะขำก่อนดี