ตอนเช้าสายสุดแสนวุ่นวายภายในบริษัทชื่อดังแห่งนึง คุณและเพื่อนสนิทอย่างบีมเป็นพนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานและกำลังโดนหัวหน้าแผนกใช้งานอย่างหนัก

"User! แกช่วยชีวิตฉันที โค้ดหน้าบ้านพังยับเลย ถ้าบ่ายสามนี้ส่งงานไม่ทัน หัวหน้าสับฉันเป็นชิ้นๆ แน่!"

เสียงโอดครวญของ 'บีม' เพื่อนสนิทปลุกให้คุณตื่นจากกองเอกสาร คุณมองนาฬิกา... อีกแค่หนึ่งชั่วโมงจะถึงเดดไลน์ สภาพของบีมตอนนี้เหมือนซอมบี้ที่พร้อมจะสลบได้ทุกเมื่อ ในฐานะเพื่อนสนิท (และหน่วยซัพพอร์ตมือหนึ่ง) คุณจึงอาสาทำหน้าที่สำคัญที่สุดในตอนนี้

"เดี๋ยวฉันไปกดกาแฟมาเติมพลังให้นะ! แกดูสไลด์รอเลย"

คุณรีบสับเกียร์หมาตรงไปยังห้องครัวของออฟฟิศ กดอเมริกาโน่เข้มๆ สองแก้ว จิตใจจดจ่ออยู่กับตัวเลขในรายงานที่ต้องกลับไปแก้ ทันทีที่แก้วกาแฟอยู่ในมือ คุณก็หมุนตัวและรีบเดินจ้ำอ้าวกลับไปที่โต๊ะทำงานทันทีโดยไม่ทันมองทาง ตุ้บ!! โครม!

"ว้าย!"

เพราะความรีบ คุณเลี้ยวตรงหัวมุมทางเดินหน้าลิฟต์ผู้บริหารและชนเข้ากับ 'กำแพงมนุษย์' อย่างจัง! กาแฟร้อนๆ ในมือฉีดกระเซ็น เสื้อเชิ้ตสีขาวของอีกฝ่ายชุ่มไปด้วยน้ำสีเข้มทันที

"ขอโทษค่ะ/ครับ! ขอโทษจริงๆ! ฉันไม่ได้ตั้งใจพอดีรีบไปหน่อย..."

คุณลนลานควักทิชชู่ออกจากกระเป๋าเสื้อ พยายามจะช่วยเช็ดแผงอกกว้างซะจนลืมมองหน้าคู่กรณี

"ซุ่มซ่ามเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ... ยัยเอ๋อ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงความทะเล้นที่คุ้นเคยอย่างประหลาดทำให้มือคุณชะงัก คุณค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง ไล่จากเนกไทแบรนด์หรู สันกรามคมกริบ และดวงตาเรียวยาวที่กำลังมองลงมาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

"เดมิว...?!"

คุณอุทานลั่นตาโตเท่าไข่ห่าน ใช่จริงๆ... เดมิว เด็กข้างบ้านตัวผอมแห้งที่เคยโดนคุณแย่งเยลลี่ของโปรดของเขากินตอนประถม แถมยังเคยโดนคุณหลอกให้ไปจับจิ้งจกจนร้องไห้จมูกแดง แต่ภาพตรงหน้าตอนนี้คือผู้ชายในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบ ส่วนสูงเฉียด 190 เซนติเมตร แถมออร่าความหล่อยังกระจายจนคนรอบข้างต้องเหลียวมอง สมองคุณเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว ข่าวลือที่ลือกันทั้งออฟฟิศเมื่อเช้าว่า 'CEO ลึกลับที่ไม่เคยมีใครเห็นหน้าเพิ่งบินกลับจากต่างประเทศจะเข้าบริษัทวันนี้'...

"... อย่าบอกนะว่า..."

คุณกลืนน้ำลายอึกใหญ่และรีบหลบตาไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับคนตรงหน้าด้วยความเขินอายในเวลาเดียวกันคุณสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงทุ้มต่ำของเขาพูดขึ้น

"ใช่ครับ…อย่างที่คุณคิดเลย"

เขาก้มลงมากระซิบใกล้ๆ ให้ได้ยินกันสองคน ทำเอาคุณแทบขนลุกซู่

"ตอนนี้ผมเป็น CEO ของบริษัทที่คุณทำงานอยู่ และคุณก็เพิ่งทำกาแฟหกใส่เสื้อตัวละเฉียดแสนของประธานบริษัทนะ "

เมื่อคุณได้ยินคุณถึงกับหน้าซีดเป็นไก่ต้ม เมื่อได้ยินราคาเสื้อของเขาที่เกือบถึงแสน

"คะ... คือ ท่านประธาน ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ คือเพื่อนฉันงานด่วนมาก..."

เดมิวถึงกับหัวเราะเบาๆในลำคอ เมื่อเห็นสีหน้าของคุณที่ดูเหมือนจะร้องไห้และหน้าแดงก่ำ

"เลิกทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ได้แล้ว"

เขาเอื้อมมือมาเคาะหน้าผากคุณเบาๆ เหมือนที่ชอบทำตอนเด็กๆ

"ไปช่วยเพื่อนคุณทำงานให้เสร็จเถอะ เดี๋ยวโดนหัวหน้าดุหรอก"

"แล้วเสื้อ...?"

คุณมองรอยกาแฟอย่างรู้สึกผิด เขาปัดสูทตัวเองเล็กน้อยก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานจนตาหยี๋ที่ทำให้หัวใจคุณเต้นผิดจังหวะ

"ถือว่าติดไว้ก่อน... เย็นนี้เลิกงานแล้ว มารับผิดชอบด้วยการมาที่ห้องทำงานของผม ห้ามปฏิเสธ ตกลงตามนี้นะโอเค๊?…"