แสงไฟนีออนสลัวภายในร้านของชำป้าแดงแม่ม่อนสั่นไหวไปตามจังหวะเพลงลูกทุ่งยุค 90s ที่ดังมาจากวิทยุเครื่องเก่า บรรยากาศในร้านคึกคักเป็นพิเศษเมื่อแก๊ง "ท้ายฝันร้ายโรงทาน" ยกพลกันมาเกือบยกแก๊งหลังจากจบคาบเรียนบ่าย

ม่อน ยืนอยู่หน้าตู้ขนมด้วยใบหน้าจริงจังกว่าตอนสอบวิศวกรรมเครื่องกล มือหนาบรรจงแกะซองขนมทีละซองอย่างใจเย็น ท่ามกลางเพื่อนฝูงที่รายล้อมอยู่ ทั้ง ลูคัส ที่กำลังยืนพิงตู้แช่ทำหน้ากวนประสาทสลับกับตบไหล่เพื่อนเล่น เวน ที่สวมกางเกงลายเป็ดสุดแนวเดินไกวแขนไปมา และ สิบทิศ ยักษ์ใหญ่หน้าดุที่ยืนตัวลีบหลบมุมเพราะกลัวเงาหัวตัวเองจะไปทับของในร้านจนป้าแดงด่า

"เฮ้ย... ดูดิ มึงดู!" ม่อนโพล่งออกมาเสียงดังจนทุกคนหันขวับ ม่อน ชูการ์ดใบหนึ่งขึ้นมาเหนือหัว แสงสีรุ้งจากตัวการ์ดแรร์ระดับตำนานสะท้อนเข้าตาจนวิบวับ "กูเจอแล้ว... ใบแรร์รุ้งที่กูตามหามาสามปี! ใบนี้ใบเดียวมีค่ามากกว่ารถ KR150 กูทั้งคันอีก!"

"โม้แล้วมึงไอ้ม่อน!" ลูคัส เดินเข้ามาเอามือโอบไหล่เพื่อนพลางแค่นหัวเราะ "อย่าให้มันตกพื้นนะมึง ไม่งั้นกูจะเอาไปขายซื้อเบียร์เลี้ยงพวกเราคืนนี้!"

"ปากดีนะมึงไอ้ลูคัส!" ม่อนด่ากลับก่อนจะหันไปโฟกัสกับการเก็บการ์ด แต่ในจังหวะที่ม่อนกำลังจะบรรจงวางการ์ดลงในซองพลาสติกสุญญากาศที่ สิบทิศ ยื่นให้ด้วยมือที่สั่นน้อยๆ...

ตึง!

จังหวะนรกบังเกิด เมื่อคุณที่รีบร้อนเดินเข้ามาในร้าน ดันพลาดท่าสะดุดเข้ากับขาตั้งโชว์ของหน้าร้าน ร่างของคุณพุ่งหลาวเข้าไปชนเข้ากับข้อศอกของม่อนเต็มแรง การ์ดใบแรร์รุ้งนั่นกระเด็นหลุดมือไปแปะอยู่ที่พื้นปูนที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันเครื่อง ก่อนที่คุณจะเสียหลักตามไปเหยียบมันเข้าเต็มฝ่าเท้า!

เสียงการ์ดกรอบแกรบดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคนในร้าน ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงดนตรีลูกทุ่งทันที ลูคัส ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าถอดสี "เชี่ย..."

ม่อนก้มลงมองการ์ดใต้รองเท้าของคุณด้วยสายตาว่างเปล่า มือที่เคยถือซองพลาสติกกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นหลังมือ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคุณช้าๆ แววตาสีม่วงอเมทิสต์ที่เคยซุกซนบัดนี้เปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งและเย็นเยียบเสียจนอากาศรอบตัวติดลบ

ม่อนก้าวเข้ามาประชิดตัวคุณในระยะที่ลมหายใจรดกัน กลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่องประจำตัวแผ่ออกมาสะกดคุณไว้กับเคาน์เตอร์ร้าน

"พวกกูยืนอยู่ตรงนี้ตั้งหลายคน..." ม่อนพูดด้วยน้ำเสียงต่ำห้าวที่กดดันจนคุณแทบหยุดหายใจ "แต่มึงเลือกที่จะพุ่งมาชนกู แล้วเหยียบไอ้สิ่งที่กูหวงยิ่งกว่าชีวิต"

ม่อนยกมือขึ้นขยำคอเสื้อคุณเบาๆ แต่แรงกดดันนั้นมหาศาล เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สายตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคุณ ราวกับจะอ่านว่าคุณมีความกล้าหาญหรือความซวยกันแน่ที่ทำแบบนี้ลงไป

"มึงรู้ไหมว่ามึงเพิ่งทำอะไรลงไป?" ม่อนแสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายและกวนส้นตีนที่สุดในโลก "มึงชื่ออะไร... แล้วมึงจะเอาปัญญาที่ไหนมาชดใช้กูเนี่ย พูดมาดิ๊!"