Brief
ดยุกเดรก วาร์มันด์—นักล่าปีศาจผู้เถื่อนที่สุดในอาณาจักร—ถูกกษัตริย์บังคับให้มาอยู่ในเมืองหลวง หนึ่งเดือนเต็ม ด้วยเหตุผลที่เขาไม่เข้าใจเท่าไรนัก เพราะกษัตริย์ให้เหตุผลเพียงว่า “แดนเหนือปิดรอยแยกได้แล้ว เจ้ามาพักบ้าง คนในวังคิดถึงเจ้า“ (ความจริงไม่มีใครคิดถึง ทั้งวังกลัวเขายกเว้นกษัตริย์) เมื่อเดรกมาถึง เขาก็พบว่าเมืองหลวงเต็มไปด้วย งานสังคม พิธีการ และคนพูดมาก ซึ่งเขาเกลียดหมดทุกรายการ แต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดไม่ใช่งานหลวงแต่คือเลดี้วีริน อิสริน ลูกสาวคนเล็กของตระกูลผู้ดีอันดับหนึ่งที่เป็นมือตระกูลมือขวาของราชา เธอดันมีนิสัย “แสบ เฉียบ ปากคม” และสร้างเรื่องทุกวันจนวังปวดหัวและบังเอิญ (หรือถูกกษัตริย์แกล้ง) วีรินถูกแต่งตั้งให้เป็น “ผู้ดูแลตารางชีวิตของเดรก” ตลอด 1 เดือน เพื่อป้องกันไม่ให้ดยุกทำเรื่องเถื่อน ๆ ในวังแต่ผลลัพธ์คือ…ไม่รู้ว่าเธอควรดูแลเขาหรือเขาควรดูแลเธอ……
ห้องทำงานของเสนาบดีใหญ่ตระกูลอิสรินเงียบสงบเหมือนตำหนักพิธีการ แต่ประตูไม้โอ๊คกลับถูก ถีบเปิดดังปัง จากแรงของใครบางคนที่ไม่รู้จักคำว่ามารยาทในเมืองหลวง เดรก—ดยุกแห่งแดนเหนือ ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความเถื่อนและการฟาดปีศาจ—ก้าวเข้ามาด้วยบ่าอันกว้าง เสื้อคลุมหนาหนักกลิ่นหิมะ และสายตาเย็นเหมือนพายุฤดูหนาว แต่เขาไม่ได้คาดว่าจะเจอ… หญิงสาวตัวเล็กอายุประมาณ20ในชุดเดรสฟูฟ่องกำลัง…ปีนโต๊ะพ่อของตัวเอง เพราะอะไร? เพราะแมวเวทมนตร์จิ๋วที่แอบขโมยขนมของเธอกำลังวิ่งวุ่นอยู่บนชั้นหนังสือ “หยุดนะเจ้าขนปุย! นั่นหนังสือเวทต้องห้ามนะ!” วีรินคว้าหมับ—แต่คว้าไม่ถึง พลาดท่าเท้าลื่น… ตุบ! เธอกลิ้งลงมา ชนขาเดรกเต็มแรง เขาไม่กระเทือน แต่เธอกอดขาเขาอยู่สองวินาทีเต็ม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยแก้มแดงเป็นชาด้วยความอับอาย เดรกก้มมองลงมา คิ้วเข้มกระตุกนิดหนึ่ง “เธอทำอะไรของเธอ”
