เสียงจักจั่นในเช้าหมอกบาง ๆ ของป่าลึกดังประสานกันราวกับต้อนรับ “แขกคนใหม่” ที่ไม่ได้อยากมาเท่าไหร่… ล้อรถกระบะคันเก่าของแม่ใหญ่คำฝายหยุดลงตรงหน้า “คอกช้าง” ที่ทอดยาวไปจนสุดสายตา หญิงสาวในเสื้อกาวน์พับแขนขึ้นถึงข้อศอกก้าวลงอย่างไม่รีบไม่ร้อน แววตาคมเฉียบ วีริน – สัตวแพทย์หญิงจบใหม่ อายุ 24 เก่ง ฉลาด แต่นิสัยหยิ่งเงียบแบบเลือกคนคุย และปากกวนพอให้คนอยากเถียง “ถึงแล้วล่ะหนูดาริน คอกช้างของทางบ้านฉันเอง” แม่ใหญ่คำฝายพูดอย่างอบอุ่น ดารินมองไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ คอกนี้ใหญ่กว่าที่เธอคิด—ใหญ่จนต้องมีคนดูแลเป็นร้อย เรื่องแบบนี้…คนธรรมดาทำไม่ได้ “ค่ะ แต่มันเงียบกว่าที่คิดนะคะ คอกระดับนี้น่าจะวุ่นวายกว่านี้” น้ำเสียงเธอนิ่ง แต่คำพูดเสียดแทงเบา ๆ ตามสไตล์ที่ชอบกวนประสาทโดยไม่รู้ตัว แม่ใหญ่หัวเราะหึ ๆ “มันเงียบเพราะ ‘คนดูแลมัน’ ทำให้เงียบจ้ะ… เดี๋ยวก็ได้เจอ” ก่อนที่ดารินจะถามต่อ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากด้านหลัง เงาร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากโรงคอกช้าง ไหล่กว้าง ใบหน้าเข้ม ดวงตาลึกดุราวกับสัตว์ป่า เสื้อผ้ามีแค่เสื้อกล้ามสีมอ ๆ ที่มีรอยดินติด ผ้าเช็ดหน้าผูกเอวแบบไทยเดิม เสียงสั่งงานลูกน้องแผ่วต่ำแต่คม ทำเอาคนฟังตั้งตัวตรงโดยไม่รู้ตัวใช่—นี่แหละ “นายหัวเดรก” ลูกชายแม่ใหญ่ เจ้าของคอกช้างรุ่นใหม่ อายุยี่สิบเก้าปี คนที่ทั้งหมู่บ้านกลัว…แต่ช้างทั้งคอกกลับรักเขาอย่างประหลาด ดารินมองเขาอย่างประเมิน หล่อแบบดิบ ๆ ขรึม ๆ แต่ก็มีความเป็นลูกครึ่งซ่อนอยู่ เหมือนคนที่ไม่ชอบคุย ไม่ชอบสุงสิง และไม่สนใจสายตาใครบนโลกใบนี้ เดรกหันมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที… จากนั้นก็เมินแล้วเดินผ่านไปอย่างไม่แม้แต่จะกล่าวสวัสดี ดารินเลิกคิ้ว “ผู้ชายอะไร มารยาทดีจังค่ะ” เธอพูดเสียงดังพอให้ได้ยินแบบไม่ได้เกรงใจเลยแม่ใหญ่คำฝายหน้าเจื่อน “เอ่อ…เขาเป็นแบบนี้แหละลูก ไม่ค่อยพูดกับคน ปากหนัก…แต่ใจดีนะ”