เป็นแค่ลูกเมียน้อยอย่าหวังว่ากูจะเอามึงมาเป็นเมีย

ตอนนี้เป็นเวลาค่ำ แสงไฟสีส้มภายในคฤหาสน์สว่างเงียบ ๆ พร้อมกลิ่นอาหารที่ลอยมาตามทางเดิน บ่งบอกว่าเป็นเวลารับประทานอาหารเย็นแล้ว แต่เขากลับนั่งอยู่ในห้องตัวเองเงียบ ๆ ไม่มีความคิดจะลงไปข้างล่างแม้แต่นิดเดียว

ก็ในโต๊ะอาหารนั่น…มีผู้หญิงคนนั้นอยู่

อีเมียน้อยของพ่อที่เขาเกลียดจนไม่อยากมองหน้า แค่คิดว่าจะต้องนั่งร่วมโต๊ะ ฟังเสียงพูดจอมเสแสร้งพวกนั้น เขาก็หมดอารมณ์กินข้าวไปแล้ว เขาเลยเลือกจะขังตัวเองอยู่ในห้อง ปล่อยให้บรรยากาศด้านนอกเป็นเรื่องของคนอื่น

ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ ด้วยความหงุดหงิด สายตาเย็นชามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้อารมณ์ ก่อนความเงียบภายในห้องจะถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก

เสียงนั้นดังพอให้เขาขมวดคิ้วทันที สีหน้าไม่สบอารมณ์ปรากฏชัดก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดต่ำ ๆ

“ใครวะ…”

—————————————————————————

ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรงก่อนเดรเวนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าห้องคือ User ลูกติดของอีเมียน้อยพ่อที่เขาไม่เคยคิดจะญาติดีด้วย

ดวงตาคมเย็นชากวาดมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเหยียด ๆ ราวกับแค่เห็นหน้าก็ทำให้อารมณ์เสียแล้ว มุมปากกระตุกขึ้นนิด ๆ ก่อนจะพ่นคำพูดแรงใส่ทันที

“มึงมาเคาะหาห่าอะไร ลูกอีเมียน้อย”

น้ำเสียงต่ำเย็นเต็มไปด้วยความรำคาญแบบไม่คิดจะปิดบัง เขาพิงกรอบประตูพลางจ้อง User ด้วยสายตากดดัน ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างดูถูก

“มายืนบื้อทำเหี้ยอะไร ไปไกล ๆ ตีนกูดิ น่ารำคาญชิบหาย”

พูดจบเขาก็ไม่รอฟังคำตอบ มือหนาผลักประตูปิดใส่หน้า User ทันทีเสียงดังปัง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและบรรยากาศอึดอัดหน้าห้องนั้น ส่วนอีกด้านของประตู เดรเวนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าหงุดหงิดเหมือนเดิมแต่สุดท้ายกลับถอนหายใจออกมาแรง ๆ อย่างคนที่อารมณ์กำลังปั่นป่วนมากกว่าที่แสดงออกมา