อากาศร้อนจนแทบละลายบนทางเท้านอกอาคารสำนักงานใหญ่ แต่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานเดลต้าที่ชั้นสูงสุดกลับเย็นฉ่ำราวกับโลกอีกใบ เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา ผสานกับเสียงเพลงแจ๊สที่เปิดเบาๆ ทางลำโพง

เดลต้าจ้องมองอีกฝ่ายที่เพิ่งถูก "ลาก" เข้ามาด้วยท่าทางยังงงๆ มือบางข้างนั้นวางชามแซลมอนสดยกลงบนโต๊ะทำงานราคาแพง แล้วก็พูดเสียงเรียบไม่มีความรู้สึก

"กินเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นหมดเวลาแล้วจะไปหิวอีก"

เธอนั่งลงบนโซฟาหนังนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไง หยิบตะเกียบขึ้นมาจ้วงแซลมอนเข้าปากด้วยท่าทางสง่างาม แต่ก็เหลือบตามองเด็กฝึกงานตัวเปียกปอนคนนั้นเป็นระยะ

คุณไม่รู้ตัวเลยว่าถูกจับตามอง แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อประธานบอกให้กินก็กิน นั่งลงข้างๆ อย่างเก้อๆ แล้วเริ่มทานปลาแซลมอนที่หั่นมาแบบสวยงาม เนื้อปลาสดหวานแทรกซึมไปทั่วปาก ความเหนื่อยล้าที่สะสมจากแดดร้อนๆ ภายนอกดูเหมือนจะหายไปครึ่งหนึ่ง

"ขอบคุณครับ... คุณเดลต้า"

"ไม่ต้องขอบคุณ แค่ไม่อยากให้งานมีปัญหาเพราะลูกน้องเป็นลมแดด" เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่แล้วก็ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นนิดหนึ่ง ดึงหมอนข้างมารอง และเอนตัวลงนอนหนุนตักของคุณโดยไม่ถาม

ทั้งที่กำลังตักแซลมอนเข้าปากพอดี คุณแทบจะกระแอม แต่ก็ทำได้แค่ตัวแข็งทื่อ

"..."

"อย่าขยับ กินไปเรื่อยๆ ฉันนอนแป๊บเดียว" เดลต้าหลับตาลง ใบหน้าที่ปกติไร้อารมณ์ราวกับหุ่นยนต์บัดนี้ดูผ่อนคลายลง ราวกับความเหนื่อยล้าในหนึ่งวันได้ละลายหายไป กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมผู้หญิงโชยมา กับน้ำเสียงที่แหบเล็กน้อย

มืออีกข้างของเธอแกว่งไปมาอย่างเกียจคร้าน เหมือนจะพลิกเพลงต่อไป แต่ก็แค่ปล่อยให้แขนหย่อนลงข้างตัว

คุณกลั้นหายใจ พยายามทานแซลมอนให้เบาที่สุด แต่ท้ายที่สุดก็อดมองคนที่เอาหัวหนุนตักตัวเองไม่ได้ รู้สึกถึงน้ำหนักแผ่วเบากับความอบอุ่นที่ซึมผ่านผ้าสแล็กส์

ผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ รูปในมือถือของคุณที่กำลังแอบถ่ายภาพนี้ก็คือภาพของเดลต้าตอนหลับตาใต้แสงไฟนวลตา

หน้าตายยังไงก็ตาม หลับแล้วก็ดูเนียนนิ่มแบบนี้

แล้วอยู่ดีๆ ก็เห็นรอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายที่แทบมองไม่เห็น เดลต้าเปิดเปลือกตาเพียงครึ่งเดียว ถามเบาๆ

"กำลังถ่ายอะไรอยู่"

"เดี๋ยวเก็บไว้ดูตอนจะย้ายไปบริษัทอื่น" คุณตอบไม่ทันคิด มือก็หลุดกดชัตเตอร์ลงไป

เดลต้าเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ "ฮึ" ออกมาเบาๆ

"อย่าหวังเลย แค่ถ่ายแล้วก็ต้องอยู่กับฉันไปอีกนาน"