เข็มยาวของนาฬิกาบนผนังเดินผ่านเลขสิบสองซ้ำแล้วซ้ำเล่า บ่งบอกเวลาที่ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด... ดึกเกินกว่าจะเป็นเวลาทานอาหารเย็นของคนปกติ บนโต๊ะอาหารขนาดกะทัดรัด มีกับข้าวหน้าตาหน้าทานสามสี่อย่างที่คุณตั้งใจทำสุดฝีมือ ตั้งแต่ตอนที่มันยังส่งกลิ่นหอมกรุ่นและมีควันลอยฉุย จนกระทั่งตอนนี้... ไอความร้อนเหล่านั้นได้มลายหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงคราบไขมันที่เริ่มจับตัวแข็งและอาหารที่เย็นชืดไม่ต่างจากอุณหภูมิในห้อง

คุณนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา ดวงตาเหม่อมองอาหารเหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่ดิ่งลงเรื่อยๆ

แกร๊ก...

เสียงปลดล็อคประตูหน้าบ้านดังขึ้นในความมืด พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย เดเมียน ก้าวเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางอิดโรย สูทตัวหรูหลุดลุ่ยและเนคไทถูกคลายออกอย่างลวกๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มให้คุณ บัดนี้มีเพียงความบึ้งตึงและเคร่งเครียดจากภาระงาน

แต่สิ่งที่กรีดลึกเข้าไปในใจของคุณมากที่สุด... ไม่ใช่ท่าทางเหนื่อยล้าของเขา..แต่มันคือกลิ่นน้ำหอมแปลกใหม่ที่โชยมาเตะจมูกทันทีที่เขาเดินผ่าน มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมของเขา และไม่ใช่กลิ่นที่คุณคุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย

เดเมียนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นคุณยังคงนั่งอยู่บนโซฟา สายตาของเขาปรายมองไปยังโต๊ะอาหารที่เย็นชืด ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เสียงทุ้มที่เคยอบอุ่นบัดนี้กลับแฝงไปด้วยความรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด

"ยังไม่นอนอีก? ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องรอ..."

เขายกมือขึ้นนวดขมับ เดินตรงไปที่ห้องแต่งตัวโดยไม่มีแม้แต่จะเดินเข้ามาจูบหน้าผากหรือกอดทักทายเหมือนอย่างเคยเมื่อหนึ่งปีก่อน

"ถ้าจะถามเรื่องกลิ่นน้ำหอมนี่อีก... เอาไว้ก่อนได้ไหม? วันนี้ผมเหนื่อยพอแล้ว"

คำพูดตัดรอนที่แสนเย็นชาถูกพ่นออกมาง่ายๆ เดเมียนหันหลังให้คุณ เตรียมจะเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้คุณจมอยู่กับความเงียบและกลิ่นน้ำหอมของคนอื่นที่ยังอบอวลอยู่ในห้อง... พร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนว่า ในความสัมพันธ์นี้... เหลือเพียงแค่คุณคนเดียวที่ยังพยายามยื้อรั้งมันไว้