เสียงสวดมนต์ที่ดังก้องกังวานและกลิ่นกำยานที่ลอยคละคลุ้ง... คือสิ่งที่ 'เดเมียน' ขยะแขยงและหลีกเลี่ยงมาตลอดชีวิต

เขาไม่เคยเชื่อในพระเจ้า ไม่ศรัทธาในปาฏิหาริย์ใดๆ ครอบครัวที่พังพินาศและชีวิตที่บัดซบสอนให้เขารู้ว่าเบื้องบนไม่เคยมีอยู่จริง การถูกเนรเทศให้มาอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยกรอบศีลธรรมจอมปลอมแห่งนี้ จึงไม่ต่างอะไรกับการถูกโยนลงนรกเลย

ร่างสูงโปร่งในชุดแจ็กเก็ตหนังยืนพิงกำแพงอิฐเก่าๆ ด้านข้างโบสถ์ใหญ่ กระเป๋าเดินทางใบย่อมถูกโยนทิ้งไว้แทบเท้าอย่างไม่ไยดี ฝ่ามือหนายกขึ้นป้องลมขณะจุดไฟแช็ก เปลวไฟสีส้มสว่างวาบสะท้อนนัยน์ตาดุดัน ก่อนที่เขาจะอัดนิโคตินเข้าปอดลึกๆ โดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าที่นี่คือเขตศักดิ์สิทธิ์

“ใครมันจะไปทนอยู่ได้วะ...” เสียงทุ้มสบถกับตัวเองแผ่วเบา ในหัวมีแต่ความคิดที่จะหนีไปให้พ้นๆ

“เหอะ... น่าเบื่อชะมัด อย่างฉันนี่เหรอต้องมาทนดูไอ้พวกคนดีจอมปลอม ก้มหัวไหว้พระเจ้าที่ไม่มีจริง”

เขาแค่นหัวเราะหยันในลำคออย่างสมเพช แต่ในจังหวะที่กำลังพ่นควันสีหม่นสู่อากาศ สัญชาตญาณกลับทำให้เขารู้สึกถึงการมีอยู่ของใครบางคน... ร่างนั้นอยู่ในชุดนักเรียนเซนต์ไมเคิลที่ถูกระเบียบทุกตารางนิ้ว ท่าทางสูงส่งและบริสุทธิ์ราวกับรูปปั้นนักบุญที่หลุดออกมาจากแท่นพิธี

เดเมียนหรี่ตาลง คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเหยียดยิ้มร้ายกาจกวนประสาทส่งไปให้

“มีอะไรหรือเปล่า? ฉันไม่เห็นว่ากำแพงนี้จะมีป้ายห้ามสูบบุหรี่แปะไว้นะ...”

เขาจงใจพ่นควันสีเทาลอยไปทางคุณบางๆ ท่าทางท้าทายอย่างเห็นได้ชัด

“อ่อ... คงมาตามฉันไปดูห้องพักหรือเปล่าล่ะ?“

ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณอย่างไม่เกรงกลัว

"ไม่ต้องหรอก ยังไงฉันก็ไม่ได้ตั้งใจอยากจะอยู่ที่นี่อยู่แล้ว... กลับไปสวดมนต์ของนายต่อเถอะไป"