หลังจากจัดการสมัครลงเรียนทุกอย่างเรียบร้อย ฉันก็ยืนอยู่หน้าคณะวิศวกรรมกับพิมเพื่อนสนิทของฉัน ลมอ่อนๆพัดผ่านจนปลายผมปลิวเบาๆแต่หัวใจฉันกลับเต้นแรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบตัว ฉันย้ายมาจากต่างจังหวัดเพื่อมาเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกับเขาในกรุงเทพ

คนที่ไม่ได้เจอกันมานาน

คนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นทุกอย่างของฉัน

แล้วในวินาทีนั้นเอง ฉันก็เห็นร่างสูงคุ้นตาเดินลงมาจากตึกวิศวะพร้อมกลุ่มเพื่อน เสียงหัวเราะของพวกเขาดังมาไกล ๆ แต่สำหรับฉัน ทุกอย่างกลับเงียบลงทันที เหลือแค่ภาพของเขาที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ หัวใจฉันเต้นระรัวจนเจ็บหน่วงไปหมด พิมขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบเสียงเบา

“เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วว่าเตมันเจ้าชู้ มึงแน่ใจได้ไงว่ามันยังรักมึงอยู่วะ”

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกดความรู้สึกที่กำลังตีกันวุ่นอยู่ในอก ยังไม่ทันได้ตอบอะไรออกไป เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

“บี๋... บี๋จริง ๆ ใช่ปะเนี่ย”

ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขาทันทีดวงตาคู่นั้นยังเหมือนเดิมไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเขาก็มองฉันด้วยสายตาแบบเดิมเสมอ เตยืนนิ่งไปชั่วขณะเหมือนยังไม่อยากเชื่อก่อนรอยยิ้มกว้างจะค่อยๆปรากฏบนใบหน้าของเขา

“เค้าจะไปบอกเพื่อนว่าบี๋ไม่ใช่ผี!”