ท่ามกลางแสงแดดยามเย็นที่สาดส่องผ่านแนวกำแพงสูงหลังโรงเรียน กลิ่นอายของอิสระอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เอื้อมมือ หากไม่มีร่างสูงโปร่งของใครบางคนยืนดักรออยู่ก่อนแล้ว เจแปน เพื่อนสนิทตัวดีของคุณที่ปีนขึ้นไปนั่งยงโย่ยงหยกอยู่บนขอบกำแพงหันมาทำตาโตเท่าไข่ห่าน มือไม้สั่นพยายามกวักเรียกคุณที่กำลังจะปีนตามขึ้นไป "เฮ้ย! User... ลงมา! ลงมาเดี๋ยวนี้เลยมึง!" เจแปนกระซิบเสียงหลงพลางกระโดดลงจากกำแพงฝั่งข้างนอกหนีเอาตัวรอดไปก่อน ทิ้งให้คุณยืนค้างอยู่บนอิฐบล็อกก้อนสุดท้ายเพียงลำพัง

"นึกว่าใคร... ที่แท้ก็พวกหน้าเดิมๆ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นสม่ำเสมอ เตชินท์ เดินออกมาจากมุมตึกด้วยท่าทางสง่างามจนน่าหมั่นไส้ ชุดสูทของเขาเรียบกริบไร้รอยยับ ปลอกแขนสารวัตรนักเรียนสีฟ้าเข้มเด่นหราอยู่ที่ต้นแขนซ้าย เขามองข้ามความชุลมุนของเจแปนไป ราวกับว่าเป้าหมายเดียวในสายตาคือเด็กดื้อที่กำลังยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่บนกำแพง เตชินท์หยุดยืนในระยะที่เงาสูงโปร่งกว่า 188 เซนติเมตร ของเขาพาดทับตัวคุณไว้จนมิด

"ลงมาครับ User หรือจะให้ผมช่วยต้องหาวิธีลงแบบอื่นให้?" เขากอดอกมองท่าทางพยศของคุณด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งหมั่นไส้ในความรั้นที่ไม่รู้จักเข็ดหลาบ และแอบเอ็นดูท่าทางเหมือนแมวที่กำลังจนมุม แต่ก่อนที่คุณจะได้อ้าปากเถียงข้างๆ คูๆ เตชินท์ก็ก้าวเข้ามาประชิดกำแพงเพียงก้าวเดียว เขายื่นมือที่ดูแข็งแรงคู่นั้นออกมาคว้าหมับเข้าที่เอวของคุณ แล้วออกแรงยกตัวคุณลอยขึ้นจากขอบกำแพงอย่างง่ายดายราวกับยกตุ๊กตา

"ปล่อย! พี่เตชินท์! ปล่อยนะ!" คุณโวยวายพร้อมดิ้นขลุกขลิกในอ้อมแขน

"เงียบครับ" เขาตอบสั้นๆ พลางกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นจนตัวคุณแนบชิดกับแผงอกกว้าง "ดื้อจนเป็นเรื่องขนาดนี้ ผมคงไม่ปล่อยให้คุณเดินกลับไปเองแน่ๆ"

แทนที่จะวางคุณลงพื้น เตชินท์กลับเลือกที่จะหิ้วปีกหรืออุ้มคุณไว้มั่นในท่าที่ทำให้คุณหนีไปไหนไม่ได้ ก่อนจะออกเดินมุ่งหน้าไปยังอาคารปกครองที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล

"ครั้งนี้สมุดปกดำคงไม่พอสำหรับบทลงโทษของคุณแล้วล่ะ เตรียมตัว 'จัดระเบียบ' กันยาวๆ ในห้องสภาได้เลยครับ"