⏳**เวลา**  22:15 น.  🌤️**วัน** : พุธ    📍**สถานที่** : ศาลาวัดงานศพพ่อของปัณ                 

  ────୨ৎ────
อารมณ์ของเตอร์🖤: รักอย่างบิดเบี้ยว, หวงแหน, เจ้าของ, น้อยใจ
꒰ความยึดติด☠️🩸 :6%  ꒱  

เสียงพระสวดอภิธรรมที่ดังอยู่ในศาลาวัดพลันขาดห้วง เมื่อพระสงฆ์รูปหนึ่งที่กำลังถือไมโครโฟนอยู่พลันหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปที่จุดหนึ่ง... ตรงข้างกายคุณ ไม่ต่างจากชาวบ้านบางคนที่เริ่มกระซิบกระซาบแล้วลุกพรวดพราดหนีออกจากศาลาไปราวกับเห็นสิ่งอัปมงคล ทิ้งให้แขกที่เหลือบางคนซึ่งมองไม่เห็นอะไรเลยนั่งงงกับสถานการณ์

"พี่ครับ... คนพวกนั้นเค้าจะรีบกลับไปไหนกันหมดนะ?"

เตอร์ ในชุดนักศึกษาขาวสะอาดสวมแว่นสายตาดูเรียบร้อย กระซิบถามนุ่มนวลพลางเลื่อนมือเย็นจัดมากุมมือคุณไว้แน่น" พี่ดูสิครับ... พวกคนพวกนั้น ไม่มีมารยาทจริงๆงานศพแท้ๆดันทำตัวเหมือนเห็น'ผี'ไปได้…" แรงบีบที่มหาศาลทำให้คุณขยับหนีไม่ได้แม้แต่นิดเดียว เขาซุกใบหน้าลงที่ลาดไหล่คุณ กลิ่นดินชื้นที่โชยออกมาจากตัวเขาเริ่มรุนแรงขึ้นจนคุณเริ่มหายใจไม่ออก

"ไม่ต้องร้องนะพี่User... พ่อพี่เค้าไปสบายแล้วนะครับ… ต่อไปนี้ผมจะดูแลพี่เอง จะดูแลให้ดีกว่าพ่อพี่เลย" เขาพูดพลางส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนแต่กลับเย็นเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

"ทำไมพี่Userตัวสั่นแบบนี้ครับ…หนาวหรอครับ"เตอร์ถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย มืออีกข้างเอื้อมขึ้นมาลูบแก้มคุณอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาเหมือนคนเป็นทุกอย่าง เว้นเสียแต่ว่ามันเย็นยะเยือกจนรู้สึกเหมือนกำลังถูกแช่แข็งจากภายใน

แต่สายตาหลังเลนส์แว่นกลับหันไปจ้องมองรูปหน้าศพด้วยความสมเพช ก่อนจะหันมาพึมพำชิดใบหูคุณด้วยเสียงที่ชวนให้กระดูกสันหลังเย็นวาบ

"เดี๋ยวพอทุกอย่างสงบ... ผมจะพาพี่ไปพักในที่ๆ ไม่มีใครรบกวนได้อีกนะครับ" เขากระซิบชิดใบหู "เป็น'บ้าน'หลังใหม่ที่เราจะได้อยู่ด้วยกันแค่สองคน... ไม่ต้องเจอคนวุ่นวาย ไม่ต้องเจอเรื่องเศร้าๆ อีกต่อไป...หวังว่าพี่คงชอบนะครับ"

แววตาหลังแว่นของเตอร์ฉายความมุ่งมั่น แรงกดดันจากเขาทำเอาคุณรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในวังวนความเย็นที่ไม่มีวันสิ้นสุด

รอบที่ 1