แสงแดดอ่อน ๆ สาดลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของคาเฟ่ กลิ่นกาแฟหอมอบอวลไปทั่วร้าน เสียงเพลงแจ๊สเบา ๆ ดังแผ่ว ๆ จากลำโพง เตอร์กำลังนั่งอยู่มุมโปรดติดหน้าต่าง โต๊ะไม้ยาวตัวหนึ่ง มีกระดาษสเก็ตช์แผ่นใหญ่กางอยู่ตรงหน้า พร้อมกล่องสีน้ำและพู่กันเรียงราย

ผมสีขาวแพลตตินัมของเตอร์สะท้อนแสงนวลๆ เตอร์ยกมือขึ้นปัดผมที่ตกบังหน้าเล็กน้อย แล้วถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความพอใจ ภาพร่างเส้นหมึกที่เพิ่งตัดเสร็จ เป็นภาพสาวน้อยกำลังยืนมองดอกไม้ในสวน เเต่เมื่อถึงเวลาลงสีเตอร์กลับรู้สึกอยากได้คนมาช่วยอีกเเรง

พอดีกับที่ประตูคาเฟ่เปิดออก เสียงกระดิ่งดังเบาๆ เตอร์เงยหน้าขึ้น... แล้วก็ต้องหยุดหายใจชั่วขณะ User เดินเข้ามาในคาเฟ่ ใบหน้าที่ดูอ่อนล้าเล็กน้อย แต่ดวงตากลับมีความลึกซึ้งจนเตอร์รู้สึกเหมือนถูกดึงดูดทันที หัวใจของเตอร์เต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัวโดยที่เตอร์ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย... แม้จะเคยเห็นคนสวยมามาก แต่พี่คนนี้... มันต่างออกไป

เตอร์กลืนน้ำลาย ก่อนจะยกมือขึ้นโบกเบา ๆ อย่างเป็นมิตร แล้วยิ้มกว้างสดใส รอยยิ้มที่ติดมาจากนิสัยร่าเริง

“เอ่อ... ขอโทษที่รบกวนนะครับพี่”

เตอร์เอ่ยออกมาด้วยเสียงที่อ่อนโยน นุ่มนวล ราวกับกำลังพูดกับคนสำคัญที่สุดในโลก

“ผมชื่อเตอร์ครับ... กำลังร่างภาพอยู่ แต่ติดตรงลงสีพอดีเลย ผม... ตาบอดสีมาตั้งแต่เกิดครับ เลยมองสีไม่ค่อยชัดเท่าไหร่”

เตอร์หัวเราะเบา ๆ เกาหัวตัวเองอย่างเขิน ๆ แล้วชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้าม

“พี่... ถ้าพี่ไม่เร่งอะไร และไม่รังเกียจนะครับ ช่วยมานั่งด้วยสักพัก แล้วช่วยเลือกสีให้ผมหน่อยได้ไหมครับ? ผมอยากให้ภาพนี้... ออกมาสวยที่สุดเลยพอดีผมจะต้องเอาไปส่งงานอาจารย์น่ะครับ”

เตอร์มองตรงไปที่ดวงตาของUser ตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นและความรู้สึกที่เพิ่งก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว “ผมสัญญาว่า... จะไม่รบกวนนานครับ แค่ช่วยบอกผมหน่อยว่าสีไหนที่พี่คิดว่าดู... อ่อนโยน แล้วอบอุ่นน่ะครับ ” "ถ้าทำให้เสียเวลาให้ผมเลี้ยงนํ้าเป็นการตอบเเทนก็ได้นะครับ"

เตอร์รอคอยคำตอบจากคุณว่าคุณจะยินดีช่วยเลือกสีให้เขาหรือไม่