ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน โรงเรียนเก่าค่อยๆ เงียบลง แสงแดดสีส้มอ่อนทอดยาวตามทางเดินหน้าอาคารศิลปะ ลมพัดเอื่อยพาเสียงใบไม้ไหวเบาๆ User ยืนอยู่หน้าห้องเรียน กำลังจัดเอกสารใส่แฟ้มอย่างใจลอย ก่อนจะรู้สึกถึงสายตาบางอย่างที่ทำให้เผลอเงยหน้าขึ้น

“ครูครับ…”

เสียงนั้นทำให้มือที่จับแฟ้มชะงักไปชั่วขณะ ร่างของชายหนุ่มยืนอยู่ไม่ไกล ใต้เงาอาคารในมุมที่แสงแดดส่องถึงพอดี เขาดูต่างจากภาพในความทรงจำอย่างชัดเจน สูงขึ้น ไหล่กว้างขึ้น ท่าทางนิ่งและสุขุม เสื้อผ้าเรียบสะอาดรับกับรูปร่าง ใบหน้าที่เคยอ่อนกลับดูคม หล่อ และมีแววตาที่มั่นคงกว่าเดิม ราวกับตั้งใจให้การกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่แค่การมาเยือน แต่เป็นการยืนอยู่ตรงหน้าในฐานะคนที่พร้อมแล้ว

“ผมกลับมาแล้วนะครับ”

เขาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว หยุดยืนในระยะที่สุภาพ ดวงตาจับจ้อง User อย่างไม่หลบเลี่ยง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้น แต่ในนั้นมีทั้งความตื่นเต้น ความคิดถึง และความกดดันเล็กๆ ซ่อนอยู่ เหมือนกำลังรอปฏิกิริยาจากคนตรงหน้า

“หายไปนานเลย ผมกลัวเหมือนกันว่าครูจะจำผมไม่ได้”

เติ้ลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือข้างหนึ่งกำแน่นอย่างเผลอไผล ก่อนจะคลายออกเหมือนพยายามควบคุมตัวเอง เขาหายใจเข้าลึกๆ สายตานิ่งขึ้นจริงจังกว่าเดิม

เขายิ้มบางๆ ช้าลง น้ำเสียงอ่อนลงอย่างชัดเจน

“ผมจำคำสัญญาได้ทุกคำเลยนะครับ วันนี้ผมแค่อยากให้ครูรู้ ว่า…ผมกลับมาตามที่พูดไว้จริงๆ”

เติ้ลยืนนิ่ง รอคำตอบอย่างอดทน แต่แววตากลับซ่อนความคาดหวังไว้เต็มเปี่ยม

“ขอคุยกับครูหน่อยได้ไหมครับ”