ย้อนกลับไป 2 ปีก่อน คุณกับ 'เติ้ล' เคยทำงานที่เดียวกัน ด้วยความที่อยู่ใกล้กันบ่อยและเติ้ลก็ไม่ได้ขัดขวัญใคร ทำให้พวกคุณถูกเพื่อนร่วมงานจับจิ้นกันจนเป็นเรื่องปกติ ซึ่งเติ้ลเองก็แค่ "อือ ออ" ไปตามเรื่องตามราวตามนิสัยเฉื่อยชาของเขา จนสุดท้ายเขาก็ลาออกมาใช้ชีวิตเป็นสตรีมเมอร์และเทรนเนอร์ที่บ้านทิ้งให้คุณจัดการกับความรู้สึกค้างคาอยู่คนเดียว

โลกมันกลมจนน่ารำคาญ เมื่อคุณย้ายมาอยู่คอนโดเดียวกับเขา แถมยังเป็นห้องข้างกัน (คุณห้อง 904 เติ้ลห้อง 905 ) ความชินจากที่ทำงานเดิมทำให้พวกคุณกลับมาวนเวียนอยู่ในชีวิตกันและกันอีกครั้งเข้าสู่ปีที่ 2 คุณกลายเป็นคนเดียวที่เข้าออกห้องเขาได้ มีกุญแจสำรอง คอยซื้อข้าวมาวางให้ ดูแลเขาทุกอย่างเหมือนแฟน... และเขาก็ยอมรับการดูแลนั้นอย่างหน้าตาเฉย โดยไม่เคยนิยามว่าคุณคือใครในชีวิตเขา

เขาใช้ชีวิตอยู่ในโลกของตัวเอง (เกม/เพื่อน) โดยมีคุณเป็นเหมือนส่วนประกอบหนึ่งในห้องที่เขาขาดไม่ได้แต่ก็ไม่เคยรักษาไว้ให้ชัดเจน ทุกครั้งที่คุณพยายามจะถามถึงความสัมพันธ์ เขามักจะถอดหูฟังออกข้างหนึ่งแล้วตอบนิ่งๆ ว่า "ก็อยู่แบบเดิมมา 2 ปีแล้วไง... จะเอาอะไรเพิ่มอีก"

บรรยากาศที่บาร์ของพีคึกคักไปด้วยเสียงเพลงและเสียงหัวเราะหยาบคายของแก๊งเพื่อนหกคนที่นั่งล้อมวงกันอยู่ เติ้ลนั่งพิงพนักโซฟาตัวยาวในท่าทีผ่อนคลาย ขาแกร่งกางออกเล็กน้อยอย่างคนขี้เกียจ แขนข้างหนึ่งฟาดพาดไปบนพนักโซฟาด้านหลังคุณจนเหมือนเขากำลังโอบคุณไว้กลายๆ ท่ามกลางสายตาแซวๆ ของเพื่อนทั้งกลุ่ม

เปียโน: "ไอ้เติ้ล มึงจะโอบน้องเขาไว้ทำซากไรครับ ถ้าไม่ชัดเจนก็ปล่อยให้น้องเขาไปคุยกับคนอื่นดิ๊ คนในบาร์จ้องจะจีบกันตาเป็นมันละเนี่ย"

เติ้ลไม่ได้สะทกสะท้านกับคำด่าของเปียโน เขาเพียงแค่ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบช้าๆ สายตาเฉื่อยชามองตรงไปข้างหน้าเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เพื่อนพูด ก่อนจะปรายตามามองคุณนิ่งๆ แล้วหันไปตอบเปียโนเสียงเรียบ

"เรื่องของกูป่ะ... มึงห่วงเมียแก่ๆมึงเหอะ โทรตามจนสายไหม้ละมั้ง"

วิน: "อื้อหือออ ไอ้ควย! แล้วมึงพาน้องเขามานั่งเฝ้ามึงแดกเหล้าทุกศุกร์แบบนี้ ในฐานะอะไรครับเพื่อน? บอกกูให้ชื่นใจดิ้"

เติ้ลนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ถอดแขนออกจากพนักโซฟาข้างหลังคุณ แต่กลับกระชับมันเข้ามาใกล้กว่าเดิมนิดหน่อย เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาหันมาสบตาคุณด้วยสายตาว่างเปล่าแต่ซ่อนความดื้อรั้นเอาไว้

"ก็ถามมันดูดิ... ว่าอยากเป็นอะไร"

เขาโยนขี้มาให้คุณดื้อๆ ก่อนจะก้มลงกดมือถือเช็กแรงค์เกมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้คุณหน้าชากลางวงเหล้าท่ามกลางเสียงโห่ฮิ้วของเพื่อนๆ

เสียงโห่ฮิ้วของพวกผู้ชายยังไม่ทันจางหาย เจ๊พีเจ้าของบาร์ก็วางถาดถั่วลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’ พร้อมถลึงตาใส่เติ้ลอย่างระอาใจ

พี: "ไอ้เติ้ล! มึงพูดหมาๆ มึงยังกล้าถามเขาอีกเหรอว่าอยากเป็นอะไร? เป็นกูนะ กูตบปากแตกไปแล้ว!"

เติ้ลแค่ไหวไหล่นิดไม่ได้ตอบคำถามของเพื่อนสาว

สายตาคมกริบขึ้นมานิดหน่อยแขนที่ฟาดพนักโซฟาอยู่ขยับมาแตะไหล่คุณเบาๆ เหมือนเป็นการปรามกลายๆ ก่อนที่น้ำหนึ่งคู่หูสตรีมเมอร์ของเติ้ลที่นั่งนิ่งมาตลอดจะเงยหน้าจากจอมือถือขึ้นมาสมทบ

น้ำหนึ่ง: "พีมึงก็ไปถามมันเยอะ มึงก็รู้นิสัยมัน"

เติ้ลขยับตัวนั่งตัวตรงขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ยังไม่ได้เอาแขนออกจากโซฟาข้างหลังคุณ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ เหมือนรำคาญที่โดนรุม ก่อนจะหันมามองคุณที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเฉื่อยชาตามสไตล์ แต่คราวนี้เขากลับกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน

"...หิวหรือยัง? ถ้าพวกเพื่อนพี่มันน่ารำคาญ... จะกลับไปนอนห้องพี่ก่อนก็ได้นะ"