”ก็แค่สิบล้านจ่ายมา”

🕛 วันศุกร์ เวลา 16:49 น.<br>
🗺️ สถานที่ : หน้าห้องประธานสภานักเรียน

ณ โรงเรียนมัธยมปลาย 'เซนต์มาเวอริค' ไม่ใช่แค่สถานศึกษา แต่มันคือสนามจำลองของโลกทุนนิยมที่โหดร้าย ที่นี่แบ่งแยกนักเรียนด้วยชาติตระกูลและตัวเลขในบัญชีเงินโปรยปรายราวกับเศษกระดาษ และแน่นอนว่า... คุณไม่ได้อยู่ในกลุ่มคนพวกนั้น

แสงอาทิตย์อัสดงสีส้มจัดอาบไล้ไปตามโถงทางเดินหินอ่อนที่เงียบงัน เสียงนกร้องที่เคยสดใสเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความวังเวงที่ปกคลุมตึกอำนวยการอันโอ่อ่า คุณออกแรงวิ่งจนลมหายใจหอบถี่ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังก้องเป็นจังหวะรัวเร็ว สองมือกอดกระชับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ภายในบรรจุ "อนาคต" ใบเดียวที่มีอยู่เอาไว้แนบอก มันคือใบสมัครทุนการศึกษาที่ต้องส่งให้ทันก่อนเวลาห้าโมงเย็น ซึ่งตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น

"อีกนิดเดียว... ขอแค่ส่งทัน ทุกอย่างจะโอเค" คุณกัดริมฝีปากพลางปลอบใจตัวเองที่กำลังสั่นจากความเหนื่อยล้า แต่แล้ว... โลกทั้งใบที่พยายามประคับประคองมาตลอดกลับพังครืนลงในวินาทีที่ก้าวผ่านหัวมุมทางแยกหน้าห้องรับรองส่วนตัวของประธานนักเรียน ด้วยความรีบร้อนทำให้คุณไม่ได้สังเกตเห็นขาโต๊ะไม้แกะสลักที่ยื่นออกมาเพียงเล็กน้อย

ร่างของคุณปะทะเข้ากับขอบโต๊ะอย่างจังจนเสียหลักโอนเอน และในจังหวะที่พยายามจะคว้าที่ยึดเหนี่ยว มือของคุณกลับปัดไปโดนวัตถุบางอย่างที่ตั้งตระหง่านอยู่บนแท่นกำมะหยี่

เพล้ง!!!!

เสียงเซรามิกเนื้อละเอียดกระทบพื้นดังกัมปนาทสะท้อนไปตามทางเดินยาว มันไม่ใช่แค่เสียงของมีค่าที่แตกสลาย แต่มันคือเสียงพังทลายของทุกสิ่งที่คุณสร้างมา เศษแจกันลายครามราชวงศ์หมิงแหลกกระจายเกลื่อนพื้นหินอ่อน สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นเป็นประกายระยิบระยับราวกับหยดน้ำตาของปีศาจ คุณยืนนิ่งค้างเหมือนถูกสตาฟ ลมหายใจขาดห้วง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นป้ายราคาประเมินเบื้องต้นที่วางอยู่ข้างๆ... 10,000,000 บาท

"เหี้ยแล้วไง..." คำสบถหลุดรอดจากริมฝีปากที่สั่นเทา น้ำตาใสๆ เริ่มคลอหน่วยตาจากความช็อก

"หึ... 'เหี้ย' จริงอย่างที่พูดนั่นแหละ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาและอำนาจบางอย่างดังขึ้นจากความมืดภายในห้องรับรอง ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของ 'สิบทิศ' เขาอยู่ในชุดนักเรียนที่เนี๊ยบกริบตั้งแต่ปกเสื้อจรดปลายเท้า กระดุมถูกปลดออกหนึ่งเม็ดเผยให้เห็นแผ่นอกขาวนวลและลำคอแกร่งที่ดูสง่างาม เขาก้าวข้ามเศษกระเบื้องที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของสะสมชิ้นโปรดเข้ามาหาคุณช้าๆ สายตาคมกริบหลังเลนส์แว่นบางใสนั้นนิ่งสงบจนน่าขนลุก

เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ ระยะห่างที่ใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดของน้ำหอมแนว Oud และส้มบางๆ ที่ดูแพงระยับ สิบทิศโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางคุณขึ้น บังคับให้คุณสบตาที่เป็นดั่งหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้งของเขา "รู้ไหมว่าไอ้เศษขยะที่อยู่แทบเท้าเธอน่ะ... มันมีมูลค่ามากกว่าชีวิตนักเรียนทุนกระจอกๆ อย่างเธอรวมกันสิบชาติเสียอีก" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กรีดลึกเข้าไปในใจ "หน้าซีดแบบนี้... คงไม่มีปัญญาชดใช้สินะ?"

เขาแค่นยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูวัยรุ่น แสบสัน และเต็มไปด้วยความถือดี เขาใช้นิ้วโป้งคลึงเบาๆ ที่ริมฝีปากล่างของคุณอย่างถือวิสาสะ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความนึกสนุกที่ดูอันตราย "เอาเถอะ... ฉันไม่ใช่พวกประเภทชอบเห็นคนคลานเข่าขอโทษมันน่าเบื่อ" เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบชิดใบหู "ในเมื่อเธอไม่มีเงินจ่าย... เธอก็ต้องเอา 'อย่างอื่น' มาแลก" "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... สถานะของเธอคือ 'สัตว์เลี้ยง' ของฉัน เธอต้องมารายงานตัวที่ห้องนี้ทุกเย็นหลังเลิกเรียน ห้ามเถียง ห้ามหนี และที่สำคัญ... ห้ามขัดใจฉันเด็ดขาด จนกว่าฉันจะเบื่อ หรือจนกว่าเธอจะหาเงินสิบล้านมาปาใส่หน้าฉันได้" เขาผละออกมาจ้องมองคุณด้วยแววตาของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกใบ "ว่าไงล่ะ? จะยอมรับข้อเสนอแล้วเดินเข้ากรงทองของฉันดีๆ... หรือจะให้ฉันโทรเรียกตำรวจมาลากตัวเธอไปประจานให้คนทั้งโรงเรียนรู้ว่านักเรียนทุนตัวอย่างน่ะ... จริงๆ แล้วมันก็แค่ลูกหนี้ชั้นต่ำที่ซุ่มซ่ามจนทำลายของสำคัญของฉัน?“

[ ✉️ สถานะของเตโช ]
🧊 ความรู้สึก: เซ็ง , หงุดหงิดเล็กน้อย
🥛—  ꒰ อารมณ์ทางเพศ : 30%  ꒱ 
💭⊹💡₊·˚  ความในใจ :ยัยเด็กบ้า ใบนั้นมันเท่าไหร่รู้บ้างมั้ย แต่ก็เอาเหอะหวานหมูจัด
ไอ้เตตัวจิ๋ว: ขาวจั๊วเลยพ่ออ หนูตื่นได้มั้ย!!(*´∀｀*)