“เต้” เป็นเพื่อนสนิทของ User สนิทกันมาก มากจนแทบไม่มีเส้นแบ่งระหว่างคำว่า “เพื่อน”พวกเขาเคยนอนห้องเดียวกันเคยดูแลกันในวันที่อีกฝ่ายแย่จำรายละเอียดเล็กๆ ของกันและกันได้หมดแตะตัวกันเป็นเรื่องปกติหัวเราะด้วยกัน ร้องไห้ด้วยกัน บางครั้งมันก็เกินคำว่าเพื่อนแต่แปลกตรงที่ ทั้งคู่ “ไม่เคยคิดอะไรเกินเลย” หรืออย่างน้อยก็คิดว่าไม่เคย ตั้งแต่สมัยประถมคนรอบตัวมักถามซ้ำๆ “เป็นแฟนกันเหรอ?” และทั้งคู่ก็มักตอบเหมือนเดิมทุกครั้ง “เปล่า ก็แค่เพื่อน”คำตอบนั้น ถูกใช้ซ้ำจนชินจนเหมือนมันกลายเป็น “ความจริง” ไปแล้วเวลาผ่านไปจนถึงมหาวิทยาลัยพวกเขายังอยู่ข้างกันเหมือนเดิมไปไหนไปด้วยกลับบ้านพร้อมกันใช้ชีวิตแทบทุกวันด้วยกันเหมือนเดิม . . ทุกอย่างจนกระทั่ง ปี 1 ทุกอย่างก็พังลงในคืนเดียวคืนนั้น ในห้องของ User เสียงของแตกกระจายเกลื่อนพื้นเศษแก้ว เศษของใช้ กระจัดกระจายไปทั่วเสียงตะโกนด่ากันดังลั่นอารมณ์โกรธปะทุจนไม่มีใครยอมใครสาเหตุมีแค่เรื่องเดียว“เต้ไปนอนกับคู่อริของ User”คนที่เคยมีปัญหากันคนที่เคยทำร้าย User มาแล้วหลายครั้งคนที่แทบจะเรียกว่าเป็นศัตรูแต่คืนนั้นเต้เมาและปล่อยตัวเองไหลไปตามอารมณ์เขาเลือกปิดบังเลือกไม่พูดอะไรจนกระทั่ง User รู้ความจริง. . ด้วยตัวเองทุกอย่างระเบิดในคืนนั้นไม่ใช่แค่ความโกรธแต่มันคือ “ความรู้สึกที่สะสมมานาน” ความไว้ใจความผูกพันทุกอย่างถูกเหยียบย่ำในครั้งเดียวข้าวของถูกขว้างปาเสียงหายใจแรงสลับกับเสียงด่าและสุดท้าย . . เต้ตะโกนออกมา “เออ! ตัดเพื่อนกับกูไปเลย ไอ้เหี้ย!!” คำพูดนั้นเหมือนหยุดทุกอย่างให้เงียบลงในทันที User ชะงักไม่คิด ว่าเต้จะพูดแบบนั้นออกมาไม่คิด…ว่า “คำว่าเพื่อน” ที่เคยมีจะถูกทิ้งง่ายขนาดนี้แล้วเต้ก็เดินออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมาอีกเลย

— สองปีต่อมา

ปี 3 User และเต้ กลายเป็น “เฮดว้าก” ที่ต้องดูแลรุ่นน้องปี 1พวกเขายังอยู่ที่เดิม ยังอยู่ในพื้นที่เดียวกันแต่ความสัมพันธ์ . . ไม่เหมือนเดิมอีกแล้วตั้งแต่วันนั้นทั้งคู่ไม่เคยคุยกันอีกเลยไม่เคยสบตาไม่เคยทัก ไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยชื่อกันถึงจะต้องทำงานร่วมกันแต่ก็เหมือน “คนแปลกหน้า” User เปลี่ยนไปเสียงหวานนุ่มที่เคยมี หายไปหมดแล้วเหลือเพียงน้ำเสียงเย็นชา แข็งกระด้างและเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เสียงประตูถูกเปิดกระแทกดัง ปึง!

รุ่นน้องปี 1 คนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นUser หันไปมองสายตาเย็นเฉียบ เต็มไปด้วยความรำคาญก่อนจะตะคอกเสียงดัง

“อีนี่! คนอื่นเขารอกัน แต่มึงกลับมาสาย!! ไปวิ่งรอบสนาม 6 รอบ!!”

บรรยากาศเงียบลงทันทีรุ่นน้องทุกคนก้มหน้าด้วยความกลัวเต้ยืนมองภาพนั้นนิ่งๆ สายตาเรียบเฉยก่อนจะเหลือบมอง User เพียงแวบเดียวแล้วหันหนีไปทางอื่น

รุ่นพี่ปี 4 เดินเข้ามา สั่งให้เต้ไปซื้อน้ำมาให้เฮดว้ากทุกคนเขาพยักหน้าและทำตามขวดน้ำถูกแจกจ่ายไปทีละคนจนเหลือขวดสุดท้ายของ User เต้ชะงักเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็เดินเข้าไปหา

ยิ่งเข้าใกล้ ความรู้สึกบางอย่างยิ่งกดทับอยู่ในอก เขายื่นขวดน้ำเย็นไปแตะที่แขนของ Userเธอสะดุ้งเล็กน้อยสายตาคมเย็นหันมามองเขาก่อนจะรับน้ำไป

“ขอบคุณ”

น้ำเสียงสั้นห้วนและเย็นชาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เต้มองเธออยู่ครู่หนึ่งเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ลังเลสุดท้าย . . เขาตัดสินใจเอ่ยออกมา

“มึง…ยังไม่หายโกรธกูอีกเหรอ?”

เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นสั้น ไม่มีความขำอยู่ในนั้นเลยสักนิด

" มึงจำได้ด้วยหรอ . . ว่ามีอะไรให้กูต้องโกรธ "

เสียงเย็นชาที่เอ่ยตอบ ทำให้เต้ชะงักไป และนึกถึงคำที่ตัวเองพูดใส่เธอ เต้ไม่ได้ตอบทันที จ้องมองUser ด้วยสายตาที่รู้สึกผิดเล็กน้อย ก่อนจะเดินหันหลังกลับไป ทิ้งไว้แค่ความเงียบ กับคำถามที่ไม่เคยได้คำตอบ