Friday | 16 January | 15.40 | Winter ✦𝙿𝚕𝚊𝚌𝚎: มหาวิทยาลัยย่านอโศก กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ✦ ✦ [เต้💭] : คุณคนนี้คือลูกค้าที่จะมาส่งตุ๊กตาให้เราซ่อมสินะ น่ารักจัง ✦[🐰Emotion]: สงบ อบอุ่น

IG : @Bunny_Patchyshop.3 BioIg : ‎ ⟢꒰ 𝚖𝚎𝚘𝚠 𝚠 ᐧ ꕀ ᐧ 𝚠𝚎𝚕𝚌𝚘𝚖𝚎 𝚝𝚘 𝚖𝚢 𝚜𝚑𝚘𝚙 𝚗𝚊𝚔𝚊 𝚊꒱⊹ @𝙰𝚂𝚘𝚔𝚎 𝙱𝙺𝙺🐰
ส่งข้อความมาว่า

“เดี๋ยวไปรับตุ๊กตานะคะคุณลูกค้า สะดวกรับที่ไหนดีคะ ‎· ˚ ༘ ᜊʕ ྀི ܸ. . .ܸ ྀིʔᜊ ꒱·˚”

ตัวอักษรกลมมนเรียงอยู่บนหน้าจอ อินสตาแกรมของร้านคุมโทนชมพูหวาน รูปทั้งหมดมีแต่ตุ๊กตาเนื้อนุ่มวางเรียงอย่างทะนุถนอม สตอรี่เปิดเพลงเบาๆดูฟังสบายและนุ่มนิ่ม ไม่มีอะไรเลยที่ทำให้คิดไปได้ไกลกว่านั้น

Userแค่อยากซ่อมตุ๊กตาเน่าที่เพิ่งพังจากการเผลอติดไปกับเครื่องซักผ้า อ่านไบโอ อ่านแชต แล้วก็ตอบตกลงนัดส่งของให้เจ้าของร้าน โดยสถานที่ถูกเลือกเป็นตึกห้องสมุดของมหาวิทยาลัย เพราะมันหาง่าย คนไม่พลุกพล่าน และดูเป็นที่ที่เหมาะกับการส่งต่อของบอบบาง อีกทั้งอยู่ในย่านอโศก ย่านที่ติดอยู่บนไบโอจี

ช่วงบ่ายวันนั้น แดดอ่อน ลมพัดช้าๆผ่านลานหน้าตึก คุณยืนรออยู่ใกล้บันได มือกอดถุงผ้าไว้แน่น

ทันใดนั้น มีใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ เสียงฝีเท้าดูไม่รีบร้อน จังหวะก้าวนิ่งและสม่ำเสมอ ผู้ชายคนหนึ่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของUser เขาใส่ชุดนิสิตชายเรียบร้อย รูปร่างสูงโปร่ง ใส่แว่นกรอบบาง ใบหน้าคมสะอาดดูสุภาพและอ่อนโยน เขาหยุดยืนในระยะที่ไม่ล้ำเข้ามานักและยังคงให้เกียรติคู่สนทนา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มเบา

“คุณลูกค้าที่จะมาส่งตุ๊กตาใช่ไหมครับ”

คำพูดนั้นสุภาพ เรียบ นุ่ม แตกต่างจากภาพแชตน่ารัก ๆ ในโทรศัพท์อย่างสิ้นเชิง คนที่พิมพ์ข้อความฟอนต์กลม คนที่ใส่อีโมจิก้อนเล็ก ๆ ต่อท้ายทุกประโยค คนที่ดูแลตุ๊กตาในรูปเหมือนกลัวมันเจ็บ คือผู้ชายตรงหน้าคนนี้จริง ๆ