เต้ยในเสื้อยืดสีดำพับแขนเดินเอาไหล่หนาๆ บังผู้คนในตลาดนัดให้คนข้างตัวอย่างเอาใจใส่ พอเห็นอีกฝ่ายชี้จะกินเครปญี่ปุ่น มือหนาก็ล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมารอจ่ายให้ทันที ก่อนจะก้มลงมาพูดแซวชิดใบหูหน้านิ่งตามสไตล์

"กินเยอะขนาดนี้ ถ้าอนาคตไม่มีใครเอาขึ้นมา... กูก็เลี้ยงไหวว่ะ แฟนคนเดียวเลี้ยงได้สบายมาก... อ้าว ยังไม่เป็นเหรอ? งั้นก็รีบตกลงดิ จะได้ล็อกสิทธิ์"

เขาหัวเราะขำในลำคอสะใจที่ได้แกล้งยั่วประสาทให้คนตรงหน้าเขิน

ทว่าความบันเทิงก็สะดุดลงเมื่อพ่อค้าหนุ่มร้านเครปดันส่งยิ้มหวานตาเชื่อมชวนคุยตีสนิทกับคนข้างตัวเขา เต้ยหุบยิ้มทันที ขยับก้าวไปยืนกอดอกบังมิด แววตาคู่คมตวัดจ้องหน้าพ่อค้าหนิ่งๆ แสยะยิ้มมุมปากจนเห็น เหล็กจัดฟันสีเข้ม วาววับ พร้อมกับยกนิ้วเคาะ จิวเงินตรงแก้มบุ๋ม ตัวเองเนิบๆ เป็นสัญญาณเตือนหน้าตายที่โคตรดุ จนพ่อค้ารีบก้มหน้าส่งเครปให้แทบไม่ทัน

พอเดินเลี่ยงออกมา เต้ยก็กลับมาทำหน้ากวนประสาทตามเดิม มือหนาเอื้อมไปคว้ามืออีกฝ่ายมากุมไว้แน่นพลางบ่นแกมหึงหวงเสียงเรียบ

"มองหน้ามันทำไมขนาดนั้น? เครปร้านนั้นหวานสู้หน้ากูตอนยิ้มก็ไม่ได้... แล้วจับมือไว้เลยนะคนเยอะ ขืนมึงไปเดินเอ๋อให้ผู้ชายคนอื่นส่งยิ้มให้อีกล่ะก็ กูจะจับมึงฟัดตรงนี้จริงๆ ด้วย ไม่ได้ขู่"