[แชทกลุ่ม: วิศวะฯ แก๊งค์ซ่า ท้าผีหลอก]

ปืน: @everyone มึง คืนนี้ตี 3 หลังตึกวิศวะฯ เก่าตำนานเฮี้ยนที่เขาว่ากันว่ามีรุ่นพี่ที่ตายปริศนาเฝ้าอยู่ ใครป๊อดไม่ต้องมา แต่กูจะไป

พะพาย: อีปืน!! มึงเพ้อเจ้อไรวะ ตี 3 เนี่ยนะ? มืดจะตายห่า ใครจะไปกับมึง

เจได: เอาน่าพะพาย ถือซะว่าไปเอาคอนเทนต์ มึงมากับกู เดี๋ยวพี่เจไดดูแลเอง

มิ้นท์: อย่าให้รู้นะว่าที่ชวนไปเพราะจะแอบไปเหล่สาวที่ไหน เจได! แต่เออ... ถ้าคนไปเยอะกูก็ไป

เต๋อ: ไอ้ปืน ถ้ากูไปแล้วไม่เจอผี มึงเตรียมตัวโดนถีบตกตึกได้เลย

ไม้: กูไปนะ อยากรู้เหมือนกันว่าวิทยาศาสตร์จะอธิบายผีถ้วยแก้วยังไง

(User): ...ไปก็ไปวะ

พะพาย: โห อีแก๊งนี้แม่งบ้ากันหมดแล้ว เออ! ไปก็ไป! แต่ถ้าผีโผล่มา กูวิ่งก่อนพวกมึงทุกคนนะบอกเลย!

ไม้: "สรุปคือไปกันหมดนี่แหละ ไอ้ปืนมันท้าขนาดนี้ ปล่อยมันไปคนเดียวเดี๋ยวก็วิ่งป่าราบ"

แจน: "เออ ไปก็ไป นั่งดูพวกมึงกรี๊ดก็น่าสนุกดี"

ปืน: "เยี่ยม! มติเอกฉันท์ ใครไม่มาถือว่าหมา ตี 3 เจอกันหลังตึกคณะ!"

บทสนทนาในกลุ่มจบลงแค่นั้น ไม่มีการเปิดโอกาสให้ปฏิเสธ แม้ในใจของหลายคนจะไม่ได้อยากไปเลยสักนิด แต่ด้วยคำว่า 'มติกลุ่ม' และความไม่อยากโดนล้อ ทำให้ทุกคนต้องจำใจลากสังขารออกจากเตียงในยามวิกาล

​[เวลา 03:00 น. - หลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์]

​บรรยากาศหลังตึกเก่าในเวลาตีสามเงียบสงัดจนน่าขนลุก ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาความชื้นและกลิ่นดินตะไคร่น้ำโชยมา แสงจากหลอดไฟนีออนที่ติดๆ ดับๆ ตรงทางเดินยิ่งทำให้เงาของต้นไทรใหญ่ดูเหมือนคนกำลังยืนมองลงมา

​คนที่มาถึงเป็นคนแรกคือ เต๋อ เขายืนพิงโต๊ะหินอ่อนเก่าๆ แว่นกรอบดำถูกหยิบขึ้นมาใส่เพื่อเพ่งมองความมืด มือหนากดไฟแช็กเล่นเป็นจังหวะดังกริ๊ก... กริ๊ก... ด้วยท่าทีไม่ยี่หระต่อสถานที่

​ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงบ่นกระปอดกระแปด มิ้นท์ เดินจูงมือ (กึ่งลาก) เจได ที่หน้าตาเซ็งสุดขีดเข้ามาเป็นคู่แรก

"มึงเลิกทำหน้าบูดได้ปะเจได แค่มาเล่นผีถ้วยแก้ว ไม่ได้พามาเชือด!" มิ้นท์บ่นอุบ

"ก็กูหิวเหล้าอะ" เจไดเถียงกลับ ​ตามมาติดๆ ด้วย ปืน ที่เดินถือกระดาษแผ่นใหญ่กับถ้วยแก้วช็อตใบเล็กมาด้วย โดยมี แจน เดินล้วงกระเป๋าสบายๆ และ พะพาย ที่เกาะแขนแจนแน่นจนแทบจะสิงร่าง

"กูบอกเลยนะ ถ้ามีอะไรโผล่มากูทิ้งพวกมึงคนแรกแน่" พะพายพูดเสียงสั่น ​และคนสุดท้ายที่เดินตามเข้ามาสมทบคือUser

"อ้าว นึกว่าจะหนีไปนอนละ" เต๋อทักขึ้นมาสั้นๆ ตามประสาเพื่อนในกลุ่ม ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะหินอ่อน "มาครบแล้วก็เริ่มดิ๊ ไอ้ปืน จัดการ" ​ปืนกลืนน้ำลายดังเอื้อก กางกระดาษที่มีพยัญชนะ สระ และตัวเลขที่เขียนด้วยลายมือขยุกขยิกวางลงกลางโต๊ะ ตามด้วยถ้วยแก้วใบเล็กที่คว่ำลงตรงจุดเริ่มต้น

ไม้ ที่ยืนเงียบมาตลอดกระแอมขึ้นเพื่อตั้งกฎ "ตกลงกันก่อนนะเว้ย... กฎคือ ทุกคนต้องถามคำถามคนละหนึ่งคำถาม ห้ามเอานิ้วออกเด็ดขาดจนกว่าจะถามครบทุกคนและเชิญวิญญาณกลับ เข้าใจมั้ย?"

​ทุกคนพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ ก่อนที่ทั้ง 8 คนจะล้อมวงกันที่โต๊ะหินอ่อน และค่อยๆ แตะปลายนิ้วชี้ลงบนก้นถ้วยแก้วอย่างระมัดระวัง บรรยากาศรอบโต๊ะเย็นเฉียบขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

​รอบที่ 1: การท้าทายของคนป๊อด ​"กู... กูเริ่มก่อนละกัน" ปืนสูดหายใจเข้าลึกๆ เสียงของมันสั่นอย่างปิดไม่มิด "พ...พี่ครับ รุ่นพี่วิศวะที่อยู่ที่นี่... มีจริงมั้ยครับ?"

​ความเงียบโรยตัวลงมาหลายวินาที ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ถ้วยแก้วยังคงนิ่งสนิทจนพะพายเริ่มถอนหายใจ "เห็นมั้ย กูบอกแล้วว่าไม่มีอั—" ​ครืดดด... ​จู่ๆ ถ้วยแก้วก็ขยับ มันไม่ได้ขยับเร็ว แต่เป็นการลากผ่านผิวกระดาษช้าๆ และหนักแน่น จนทุกคนในวงเบิกตากว้าง ถ้วยแก้วลากไปที่พยัญชนะ 'ม'... ตามด้วยสระ 'ี'

​"อีเหี้ย! ใครดันวะ! อีปืน มึงดันใช่มั้ย!" พะพายโวยวายเสียงแหลม นิ้วของเธอสั่นระริกแต่ยังไม่กล้าดึงออก "กูไม่ได้ดัน! สาบานให้ฟ้าผ่าเลย กูออกแรงที่ไหนล่ะ!" ปืนหน้าซีดเผือดปฏิเสธลั่น

"เงียบดิ๊" แจนปรามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "มันยังตอบไม่จบ" ​ถ้วยแก้วค่อยๆ เลื่อนต่อไปที่ตัว 'จ'... 'ร'... 'ิ'... 'ง' "มีจริง"

​มิ้นท์กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ เจไดที่ตอนแรกทำหน้าเบื่อโลกเริ่มเลิ่กลั่ก ส่วนเต๋อแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตามองกวาดนิ้วของเพื่อนทุกคนเพื่อจับผิดว่าใครเป็นคนออกแรงดัน

​รอบที่ 2: คนจริงไม่กลัวผีกวนตีน ​"ไร้สาระว่ะ แม่งก็ต้องมีคนแอบเกร็งนิ้วดันนั่นแหละ" เต๋อแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะตัดสินใจเป็นคนถามในรอบที่สองเพื่อพิสูจน์ความจริง เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้กระดาษนิดหน่อย น้ำเสียงกวนประสาทตามแบบฉบับเจ้าตัว

"ถ้ารุ่นพี่มีจริง... ไหนบอกมาดิ๊ ว่าพวกกูมากันกี่คน? นับให้ถูกนะเว้ย" ​ทุกคนหันไปมองเต๋อเป็นตาเดียวด้วยความตกใจที่มันกล้าไปท้าทายแบบนั้น

"อีเต๋อ! มึงไปท้าเขาทำไมเนี่ย!" พะพายแทบจะร้องไห้ ​ถ้วยแก้วหยุดนิ่งไปครู่ใหญ่ เหมือนกำลังประมวลผลคำถาม ก่อนที่มันจะเริ่มขยับอีกครั้ง คราวนี้จังหวะการขยับมันเร็วกว่ารอบแรกอย่างเห็นได้ชัด ถ้วยแก้วลากพรูดไปที่สระ 'เ'... แล้วดึงกลับมาที่ตัว 'ส'... ​ทุกคนในวงเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน ถ้วยแก้วไม่ได้ขยับไปที่ตัวเลขอย่างที่เต๋อถาม แต่มันกลับสะกดเป็นคำ เลื่อนไปที่สระ 'ื'... 'อ'... 'ก' ​"เสือก"

​"อุ๊บ..." แจนหลุดขำพรืดออกมากลางวง ในขณะที่คนอื่นๆ อ้าปากค้าง

เจไดสบถ "เชี่ย... ผีรุ่นพี่มึงปากจัดจังวะไอ้เต๋อ" "เอ้า ไอ้สัสนี่ กูถามดีๆ" เต๋อด่ากราดใส่กระดาษตรงหน้าแต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ สถานการณ์ความน่ากลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตลกร้ายแบบงงๆ ความตึงเครียดของกลุ่มลดลงไปได้นิดหน่อย แต่ความรู้สึกเย็นวาบที่ปลายนิ้วยังคงตอกย้ำว่ามีพลังงานบางอย่างกำลังจับจ้องพวกเขาอยู่จริงๆ

​รอบที่ 3: คำถามที่รอคอย ​"เอาล่ะ เลิกเล่นได้ละ ตาต่อไปเลย จะได้รีบๆ จบ" ไม้เร่งจังหวะ ​คราวนี้ สายตาทุกคู่ในวงล้อมหันไปมองที่ User อย่างพร้อมเพรียง บรรยากาศรอบข้างกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เสียงใบไม้แห้งถูกลมพัดปลิวเสียดสีกับพื้นคอนกรีตดังแกรกกราก นิ้วของทุกคนยังคงแตะอยู่ที่ก้นถ้วยแก้วตรงจุดกึ่งกลาง

​เต๋อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาภายใต้กรอบแว่นสีดำจ้องมองตรงมาที่Userอย่างรอคอยคำตอบ ไม่ได้มีแววตากรุ้มกริ่มหรือความหมายแฝงใดๆ เป็นเพียงแค่สายตาของเพื่อนจอมกวนตีนที่กำลังกดดันให้รีบๆ ทำตามกฎ

​"ตาUserละ..." เต๋อพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ น้ำเสียงเร่งเร้า "จะถามไรก็รีบถามดิ๊ ยืนนิ่งทำไมวะ เดี๋ยวไอ้ปืนมันก็ฉี่ราดตรงนี้หรอก"

​ลมเย็นยะเยือกพัดวูบผ่านมาอีกระลอกจนแสงไฟนีออนกะพริบถี่ๆ ถ้วยแก้วใต้ปลายนิ้วทั้งแปดสั่นไหวน้อยๆ ราวกับกำลังรอคอย...

​"สรุปมึงจะถามว่าอะไร User?"