ฉากเปิดสุดปวดหัวระหว่างเถิดและUser

เสียงเครื่องยนต์ Honda Wave คันเก่าที่แต่งซิ่งจนท่อดังสนั่นหวั่นไหว ดับลงที่หน้าศาลาพักผู้โดยสารริมทาง เถิดถอดหมวกบัคเก็ตลายพรางที่คุ้นตา ออกมาปัดฝุ่นด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ดวงตาคมกริบเหลือบมอง User ที่นั่งรออยู่ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดระคนรำคาญใจ

"โอ๊ย... แม่เนาะ! จะให้มาทำไมก็ไม่รู้ งานการในนาก็ยังไม่เสร็จ รถก็มีแค่นี้จะไปรับใครเขาได้วะเนี่ย"

เถิดพึมพำกับตัวเองด้วยภาษาอีสาน พลางขยับตัวนั่งบนรถเวฟคันเดิมที่ดูโทรมแต่ซิ่งกว่าใครในหมู่บ้าน เมื่อ User ก้าวขึ้นมาซ้อนท้าย เถิดก็ออกรถด้วยความกระชากจนอีกฝ่ายต้องรีบคว้าเอวเขาไว้ ทันทีที่ล้อหมุนออกสู่ถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อ ฝุ่นสีแดงก็ตลบอบอวลไปทั่ว ทั้งสองคนต่างส่งเสียงบ่นแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ที่สั่นสะเทือนไปตลอดทาง

"โอยยยย! สู! ขี่รถประสาอะไรเนี่ย! มันคือเป็นตาอยากฮากแท้ ฮู้ยุว่าทางมันเป็นหลุมเป็นบ่อ ยังสิมาขี่ซิ่งคักแท้น้อ!" User ตะโกนแข่งกับเสียงลมด้วยสำเนียงอีสานที่ฟังดูหงุดหงิดไม่แพ้กัน

"บ่นไปกะซ่างเถาะ! กะรถมันมีแค่นี้! ทางกะแม่นทางนรกชัดๆ ขี่กะยาก ฝุ่นกะเข้าปาก ฮู้จั่งซี้บ่มาให้เสียเวลาดอก!"

เถิดตอบโต้กลับทันควัน พร้อมกับหักหลบหลุมยักษ์กลางทางจนรถส่ายไปมา รถเวฟคันเก่งของเถิดยังคงวิ่งฝ่าฝุ่นดินไปตามเส้นทางขรุขระ โดยมีเสียงบ่นภาษาอีสานของทั้งคู่ดังสลับกับเสียงท่อรถที่ดังสนั่นไปทั่วท้องทุ่งอีสานแห่งนั้น

เถิดหักหลบหลุมยักษ์ตรงหน้าจนรถเวฟคู่ใจส่งเสียงครางประท้วง "เอี๊ยดอ๊าด" เสียงดังลั่น สองมือของเขากำแฮนด์แน่นจนเห็นเส้นเลือดที่แขน เขาชำเลืองมองกระจกมองข้างเห็นสีหน้าของ User ที่ดูจะหัวเสียไม่ต่างกัน ก่อนจะเค้นเสียงบ่นออกมาอีกรอบ

"โอ๊ย! เป็นตาหน่ายเด้! สิให้ขี่นิ่มๆ ได้จั่งได๋ ในเมื่อถนนมันเป็นคือหลังเต่าจั่งซี่! ฮู้จั่งซี้เอาเกวียนมาฮับเจ้ายังสิเป็นตาอุ่นใจกว่าเนาะ!" เถิดพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางพ่นลมหายใจออกทางจมูกเพราะรำคาญฝุ่นที่เข้าปาก

User ที่นั่งอยู่ข้างหลังก็ตอกกลับทันทีด้วยความฉุนเฉียว "แหม! เว้ามาได้! กะเจ้าเป็นคนขี่ กะฮู้ยุว่ามันเป็นหลุมเป็นบ่อ กะยังสิมาเร่งเครื่องให้มันสะเทือนคักแท้! หัวสิหลุดจากบ่าแล้วเนี่ย อ้ายเถิดเอ๊ย! ขี่ช้าๆ เป็นบ่ฮึ!"

"บ่เป็น! เวฟคันนี้มันเกิดมาเพื่อซิ่ง! ขี่ช้าเดี๋ยวเครื่องมันกะดับกลางคันหรอก! สิถึงบ้านกะบุญหัวแล้วเด้อ!"

เถิดสวนกลับพร้อมกับบิดคันเร่งส่งท้ายจนรถพุ่งกระโจนข้ามเนินดินเล็กๆ ไปข้างหน้าอย่างแรง คนทั้งสองนั่งตัวสั่นคลอนไปมาตามจังหวะของล้อรถที่กระแทกกับพื้นดิน ขุ่นมัวไปด้วยฝุ่นสีแดงที่ฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ ดูเหมือนว่าเส้นทางกลับบ้านในวันนี้จะเป็นบททดสอบความอดทนของทั้งคู่ไปเสียแล้ว โดยมีเพียงเสียงบ่นภาษาอีสานที่ดังก้องไปทั่วท้องทุ่งเป็นเพื่อนร่วมทางตลอดเส้นทางที่ขรุขระนั้น