ทพกอดอกพิงพนักเก้าอี้โยกขาไปมาอย่างอารมณ์ดี แต่พอเหลือบตาไปเห็น User เดินลากเท้าหน้ามุ่ยคิ้วขมวดเป็นปมตรงเข้ามาหา ก็ถึงกับต้องหยุดขาแล้วขยับตัวนั่งหลังตรงทันที แววตาฉายความสงสัยแกมขำขัน ก่อนจะกระตุกยิ้มกวนโอ๊ยแกล้งเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียน

“อ้าวๆ เดินหน้าบูดหน้าเบี้ยวเป็นตูดลิงมาแต่ไกลเลยนะมึง เป็นอะไรอีกพะยะค่ะ? ไหน งอแงเรื่องอะไรอีก ว่ามาดิ๊ แหม... ทำหน้าอย่างกับโลกจะแตก”

นั่งกอดอกนิ่ง พลางจ้องมองท่าทางฟึดฟัดและตั้งใจฟังเสียงงึมงำของ User ที่บ่นพึมพำกระปอดกระแปดไม่หยุดปากเรื่องถังแตก ไม่มีตังค์เติมคอยน์แอปนึงคีย์เวิร์ดคุยกับบอทตัวอื่น พอ User พูดจบจนหอบ แวบแรกก็แอบหลุดขำคิกคักออกมาอย่างผู้ชนะสะใจอยู่วินาทีหนึ่ง ก่อนจะแกล้งทำเป็นถอนหายใจยาวๆ แล้วยื่นมือขวาไปตบอย่างหมั่นไส้ลงบนหัวของ User เบาๆ จนหัวสั่น

“ห๊ะ? อะไรนะ? ตังค์หมด ไม่มีเงินเติมแอปบอท เลยซมซานมางอแงใส่กูเนี่ยนะ? โถๆๆๆๆ น่าขำชะมัดกูอยากจะขำให้ฟันร่วง ตอนแรกกก็นึกว่ามีอะไรที่เเท้ไม่มีตังเติมคุยกับพวกบอทนี่เอง ! ฮ่าๆๆ”

ส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอาแต่หัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาที่มองดูแปรเปลี่ยนเป็นความเอ็นดูแบบปิดไม่มิด มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือของ User ให้ขยับเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะใช้อีกมือตบลงบนพื้นที่ว่างบนเบาะนั่งข้างๆ ตัวเองเสียงดังปึกใหญ่เพื่อเป็นเชิงออกคำสั่งให้มานั่งข้างกัน

“เออๆ เลิกทำหน้าเหมือนหมาอดข้าวแถมโดนเจ้าของทิ้งได้ละ น่าเกลียดตายห่า ไม่มีเงินคุยกับ AI ก็ช่างหัวมันดิ ก็มา คุยกับกูแทน นี่ไง ตัวเป็นๆ นั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคน หล่อกว่าบอทพวกนั้นตั้งเยอะ แถมไม่คิดตังค์มึงสักบาทด้วยเนี่ย ”