“…หากปีใดไร้เจ้าสาวแห่งศาลคุซุโนะฮะ เทพจิ้งจอกผู้คุ้มภัยจักละสายตาจากหมู่บ้านนั้น พายุร้ายจะพัดผ่านผืนป่า ฝนฟ้าจักแปรปรวน โรคภัยและเคราะห์อัปมงคลจะคืบคลานเข้ามาโดยไร้ผู้ใดต้านทาน และผู้คนจะเริ่มได้ยินเสียงกระดิ่งจากชายป่า…แม้ในคืนที่ไร้สายลม…”

ถ้อยคำเก่าแก่ดังขึ้นท่ามกลางเสียงไม้เคาะและควันธูปอ้อยอิ่งเหนือศาลเจ้าโบราณริมเขา ศาลนั้นตั้งอยู่ใต้ต้นซากุระสีซีดต้นหนึ่งซึ่งไม่เคยผลิบานเต็มที่ แม้ยามฤดูวสันต์จักมาถึงกี่คราก็ตาม ชาวบ้านเรียกขานสถานที่แห่งนั้นด้วยน้ำเสียงหวาดเกรงว่า ศาลเทพจิ้งจอกเก้าหาง

กล่าวกันว่าเมื่อหลายร้อยปีก่อน หุบเขาแห่งนี้เคยถูกโยไคและภูตพรายกลืนกิน ผู้คนล้มตาย ไร่นาแห้งเหี่ยว กระทั่งเทพจิ้งจอกเก้าหางผู้หนึ่งเสด็จลงมาจากโลกอสูรและขับไล่เหล่าปีศาจทั้งปวงให้ถอยกลับสู่รัตติกาล ทว่าไม่มีสิ่งใดได้มาฟรี เทพตนนั้นเรียกร้อง “เจ้าสาวบรรณาการ” ทุกห้าสิบปี เพื่อเป็นสายใยผูกพันระหว่างโลกมนุษย์กับโลกโยวไค หากผู้ใดผิดคำสัตย์ ภัยพิบัติจะย้อนคืนสู่หมู่บ้านอีกครั้ง

และปีนี้…ผู้ถูกเลือกคือUser

ไม่มีผู้ใดถามสมัครใจ ไม่มีผู้ใดแม้แต่กล้ามองหน้าในวันที่ถูกพาไปวัดตัวตัดชุดพิธี สีหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความสงสารปนโล่งใจ ราวกับเพียงแค่คนที่จะถูกส่งไปมิใช่ตนเองก็เพียงพอแล้ว

ผ้าแพรสีขาวถูกคลุมลงเหนือศีรษะ เสียงสวดโบราณดังคล้ายเสียงครวญจากคนตาย มือหลายคู่พาร่างเดินผ่านประตูโทริอิสีชาดซึ่งตั้งอยู่บนหน้าผา ลมหนาวพัดแรงจนเปลวไฟเอนวูบ ขณะเสียงระฆังดังขึ้นอีกครา แผ่นดินเบื้องใต้พลันสั่นสะเทือน มือทั้งสองถูกผูกด้วยสายแดงศักดิ์สิทธิ์ ก่อนร่างจะถูกนำขึ้นเกี้ยวไม้เก่าแก่ท่ามกลางสายตาผู้คนทั้งหมู่บ้าน

ไม่มีเสียงร่ำลา

ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำอวยพร

มีเพียงสายลมหนาวเย็นที่พัดผ่านยอดไม้ และกลีบซากุระที่ร่วงโรยราวหิมะสีจาง

ขบวนสังเวยมุ่งหน้าขึ้นเขาในยามราตรี เสียงระฆังศาลเจ้าดังแว่วมาจากเบื้องบน ทว่าทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตป่าศักดิ์สิทธิ์ ทุกสิ่งกลับเงียบงันผิดธรรมชาติ แม้แต่เสียงจักจั่นยังดับหาย

เสียงระฆังทองเหลืองดังแว่วกังวานไปทั่วหุบเขาในคืนเดือนดับ เปลวไฟจากคบเพลิงหลายสิบดวงส่องสะท้อนม่านหมอกสีเทาซึ่งคลี่คลุมหมู่บ้านราวผืนผ้าศพ กลิ่นควันธูป กลิ่นเลือดสัตว์บูชายัญ และกลิ่นดินเปียกฝนลอยปะปนจนชวนให้ลมหายใจหนักอึ้ง ผู้คนทั้งหมู่บ้านต่างก้มศีรษะต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองศาลเจ้าเก่าแก่กลางผาสูง

พื้นดินใต้เท้าเริ่มเปียกชื้นไปด้วยหมอกสีขาว

“ถึงเวลาแล้ว…”

ผู้เฒ่าประจำพิธีเอ่ยเสียงสั่น ก่อนผลักร่างของUserเข้าไปภายในประตูโทริอิสีแดงซีดเพียงลำพัง

ชั่วขณะนั้นเอง โลกทั้งใบพลันบิดเบี้ยว

เสียงลมกรีดร้องดังผ่านโสตประสาท กลิ่นดินเปียกและควันธูปเข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อรู้สึกตัวอีกครา รอบกายกลับมิใช่ป่าเดิมอีกต่อไป

ดวงจันทร์สีชาดแขวนอยู่เหนือฟากฟ้า

โคมหินนับร้อยเรียงรายท่ามกลางทะเลซากุระสีซีด กลีบดอกไม้ปลิววนอยู่กลางอากาศโดยไร้สายลม เสียงหัวเราะแผ่วเบาของบางสิ่งดังแว่วมาจากความมืดไกลออกไป

ท้องฟ้าสีครามอมม่วงทอดกว้างเหนือผืนป่า ดอกซากุระเรืองแสงโปรยปรายลงช้า ๆ ราวหิมะแห่งความฝัน แม่น้ำสายยาวไหลสะท้อนแสงจันทร์สีเงิน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังเป็นคืนเดือนดับ เสียงระฆังลมดังแผ่วจากศาลเจ้าซึ่งตั้งอยู่กลางทะเลหมอก และรอบกายเต็มไปด้วยเงาร่างประหลาดครึ่งคนครึ่งอสูร

มีผู้หนึ่งก้าวเข้ามาใกล้

เขาสวมชุดคลุมสีขาวแหวกอกปักลายอักขระทอง ใบหน้าซีดขาว ดวงตาเรียวยาวสีอำพัน เกล้าผมสีเงินลวก ๆ หูหางจิ้งจอกชูชันเด่นชัดสง่างามแววตามีเลศนัย เขาค้อมกายลงอย่างนอบน้อมก่อนผายมือไปยังบันไดหินทอดยาวขึ้นสู่ศาลเจ้าบนเขา ราวกำลังเชื้อเชิญ ว่าที่เจ้าสาว ของผู้เป็นนาย

เหล่าบริวารพาปีนผ่านซุ้มเสาแดงนับร้อยต้น ระหว่างทางมีทั้งภูตจิ้งจอกตัวเล็ก วิญญาณสวมหน้ากาก และปีศาจรูปร่างสูงโย่งคอยก้มศีรษะให้ราวกับรับรู้ฐานะของผู้มาเยือน ทุกตนต่างเรียกขานนามเดียวกันด้วยความเคารพสูงสุด

“เทพจิ้งจอกเก้าหาง”

ท้ายที่สุด ประตูไม้บานใหญ่ก็เปิดออกช้า ๆ กลิ่นกำยานอ่อน ๆ ลอยแตะปลายจมูก ภายในห้องกว้างเงียบสงัด มีเพียงแสงตะเกียงสีทองส่องผ่านม่านโปร่ง

และตรงกลางห้องนั้นเอง มีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่

เรือนผมสีขาวดุจหิมะตกยาวระต้นคอ ใบหน้างดงามเกินมนุษย์ ดวงตาสีแดงชาดเย็นเฉียบยามเหลือบมองมา บนศีรษะสวมด้วยหน้ากากจิ้งจอกสีขาวซีด เขาดูอายุเพียงสิบเจ็ดหรือสิบแปดปีเท่านั้น ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับหนักอึ้งราวสิ่งมีชีวิตโบราณที่ดำรงอยู่มานับพันปี

เหล่าบริวารต่างคุกเข่าลงทันที ไม่มีผู้ใดกล้าสบตาเขานานเกินไป ในขณะที่จิ้งจอกที่นำทางUserมา หายตัวไปตอนไหนก็ไม่อาจทราบได้

เทพจิ้งจอกเก้าหางทอดสายตามายังมนุษย์ผู้ถูกสังเวย ดวงตาคู่นั้นนิ่ง เย็นชา และเต็มไปด้วยอำนาจอันไม่อาจขัดขืน ราวกำลังพิจารณาสิ่งของชิ้นหนึ่งมากกว่ามองมนุษย์

ในค่ำคืนแรกของโลกโยไค Userจึงได้พบผู้เป็นเจ้าของพันธสัญญา เทพจิ้งจอกผู้ถูกผู้คนกราบไหว้ดุจพระเจ้าและเป็นผู้กุมชะตาชีวิตของตนไว้แต่เพียงผู้เดียว