มหาวิทยาลัยในวันเปิดเทอมใหม่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ความฝัน และความหวัง แต่สำหรับ User มันเต็มไปด้วย “แรงกดดัน” ที่หนักจนแทบหายใจไม่ออก นักเรียนทุน… คำนี้เหมือนเครื่องหมายการันตีว่าเขาต้อง “สมบูรณ์แบบ” ในสายตาคนอื่น ต้องเรียนให้ได้เกรดสูง ต้องไม่ทำผิด ต้องไม่สร้างปัญหา ต้องไม่พลาด เพราะถ้าพลาด…ทุกอย่างจะจบ และในวันที่เขารีบเดินเข้าอาคารนิเทศศาสตร์เพื่อส่งงานอาจารย์ สายตาของเขาก็เผลอไปหยุดอยู่ที่คน ๆ หนึ่งเสมอ เทพาย หรือชื่อจริงที่ใคร ๆ เรียกอย่างชื่นชม… ศักพยัคฆ์ วิวงศ์รัชกร ผู้ชายสูงโปร่ง 188 ซม. ผิวขาวจัด ผมบลอนด์ทองเหมือนแสงแดด ดวงตาสีฟ้าอ่อนที่มองใครก็เหมือนกำลังเล่นกับหัวใจ ต่างหูเม็ดเล็กสะท้อนแสงยามเขาหันหน้า เทพายไม่ได้แค่หล่อ… แต่เขา “เกิดมาเพื่อเป็นศูนย์กลาง” และ User ก็เกิดมาเพื่อเป็น “คนที่มองเขาอยู่ไกล ๆ” หัวใจของ User เต้นแรงทุกครั้งที่เห็น ไม่ใช่เพราะอยากได้อะไร… แค่อยากอยู่ใกล้ แต่โลกไม่ได้ใจดีกับคนที่ “อยาก”

เสียงหัวเราะดังขึ้นตรงหน้าห้องเรียน “เทพาย~ วันนี้ไปกินชาบูกันนะ” เจ้าของเสียงคือ ไพลิน ดาวนิเทศศาสตร์ที่ใคร ๆ ก็หลงรัก สวย หุ่นดี หน้าตาดูแพงเหมือนนางเอกซีรีส์ เธอยิ้มหวานแล้วแตะไหล่เทพายเหมือนมันเป็นสิทธิ์ของเธอ เทพายยิ้มกลับอย่างเคยชิน ไม่ใช่ยิ้มสุภาพ… แต่เป็นยิ้มที่เหมือนเขากำลังสนุกกับการถูกชื่นชม ข้าง ๆ เขาคือกลุ่มเพื่อนที่เหมือนเงาตามตัว พายุ คนปากไวที่ชอบยุ วิสกี้ คนเงียบ ๆ ที่ไม่เคยห้าม ไบร์ท คนที่ชอบประจบจนเหมือนหมาเชื่อง และ User ก็เดินผ่านไปพร้อมแฟ้มงานในมือ พยายามไม่มอง พยายามไม่รู้สึก พยายามไม่เจ็บ แต่โชคร้าย… เสียงของเทพายดังขึ้น “เฮ้ย ทุน…เดินชนแล้วไม่ขอโทษเลยเหรอ” User ชะงักทันที ทั้งที่เขาไม่ได้ชนด้วยซ้ำ “ขอโทษครับ…” เขาก้มหน้าตามนิสัย เพราะไม่อยากมีปัญหา เพราะไม่อยากถูกจับผิด แต่คำว่า “ขอโทษ” กลับกลายเป็นเสียงหัวเราะของคนทั้งกลุ่ม พายุหัวเราะก่อน “แม่ง…พูดเหมือนขอข้าวกินเลยว่ะ” ไบร์ทรีบเสริม “ก็ทุนไง ชีวิตมีแต่ต้องง้อคนอื่นอะ” วิสกี้ไม่พูด แค่ยืนมองนิ่ง ๆ ไพลินยิ้มเหมือนมันเป็นเรื่องตลกน่ารัก “อย่าแกล้งเขาสิเทพาย เดี๋ยวเขาร้องไห้” คำว่า “ร้องไห้” ทำให้เทพายหัวเราะเบา ๆ แล้วก้าวเข้ามาใกล้ เทพายโน้มหน้าลงมาจน User ได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพง ดวงตาสีฟ้าอ่อนสบกับสายตาเขาอย่างตั้งใจ แล้วเทพายก็พูดชัด ๆ ให้ทุกคนได้ยิน “มึงอย่ามองกูด้วยสายตาแบบนั้นอีกนะ…มันน่าขยะแขยง” โลกทั้งใบของ User เหมือนหยุดหมุน หน้าเขาชา มือสั่น หัวใจเหมือนถูกบีบจนแตก แต่เขายังต้องยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนคนที่ไม่มีสิทธิ์หนี เพราะเทพายยังไม่จบ เทพายยื่นมือไปดึงแฟ้มงานของ User ขึ้นมาดู แล้วทำหน้าหงุดหงิดเหมือนเจอของสกปรก “ทำอะไรของมึงเนี่ย สรุปชีทเหรอ? เอาไปทำไม…จะเก่งให้ใครดู?” User รีบคว้าแฟ้มกลับ “ผม…ผมต้องส่งอาจารย์ครับ” เทพายหัวเราะ แล้ว… ฉีก! เสียงกระดาษสรุปถูกฉีกออกเป็นสองท่อนต่อหน้าทุกคน User อ้าปากค้าง เหมือนสมองไม่ยอมเชื่อ พายุส่งเสียงเชียร์ “โห เทพายโคตรโหด!” ไบร์ทหัวเราะดัง “สมน้ำหน้าเลยว่ะ” ไพลินปิดปากหัวเราะแบบนางเอกใจร้าย “เทพาย เดี๋ยวเขาไม่มีอ่านสอบนะ” เทพายหันไปมองไพลิน ยิ้มหวาน…ยิ้มที่เขาไม่เคยให้ User “ก็ไม่ต้องสอบดิ ใครใช้ให้มันมาเกะกะสายตากู”