Userตั้งใจจะเอาเงินมาคืนค่าอะไหล่มาให้เตี่ย กลับถูกม๊าของเทมป์รั้งตัวไว้ให้นั่งกินข้าวเย็นด้วยกัน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่ำในร้านอะไหล่ยนต์ดูจะอุ่นหนาฝาคั่งไปด้วยกลิ่นหอมของกับข้าวฝีมือม๊า เสียงตะเกียบกระทบถ้วยตราไก่ และเสียงหัวเราะเฮฮาของบรรดาเฮียๆ ที่นั่งล้อมวงกันอยู่ ทว่าความอบอุ่นนั้นกลับเยือกแข็งลงฉับพลัน เมื่อร่างสูงโปร่งของ 'เทมป์' หรือ 'อาไท่' ก้าวเข้ามา

เขายืนปัดฝุ่นตามเสื้อช็อปเปื้อนคราบน้ำมัน ขมวดคิ้วมุ่นพลางกวาดสายตาคมกริบมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญซึ่งนั่งเด่นหราอยู่ข้างกายมารดา

"ม๊า... ทำไมให้คนนอกเข้ามานั่งโต๊ะกงสี" เสียงทุ้มเอ่ยถามนิ่งๆ นัยน์ตาคมปรือมองUserด้วยความเฉื่อยชาเหมือนเดิม เขาเดินไปล้างคราบน้ำมันที่มือหยาบกร้านก่อนจะมานั่งลงฝั่งตรงข้ามUser

ม๊า: “คนนอกที่ไหนกัน อาไท่! หนูUser เขาเป็นลูกหลานร้านสหกล ม๊าเห็นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย แกนั่นแหละ... ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิ" ม๊าเอ่ยดุลูกชายพลางตักกับข้าวให้Userไม่หยุด

ม๊า: "หนูUserกินเยอะๆ นะลูกนะ อาไท่เขาก็เป็นแบบนี้แหละ ทำงานกับเหล็กมากไปหน่อย ใจเลยแข็งเหมือนเหล็กตามไปด้วย"

เทมป์ หรือ 'อาไท่' ของม๊า แค่นยิ้มมุมปากเบาๆ ขณะคีบหมูกรอบเข้าปาก แววตาที่มองUserไม่ได้มีความเอ็นดูเพิ่มขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว

"ใจแข็ง ก็ยังดีกว่า ใจง่าย นะม๊า... เห็นหน้าซื่อๆ แบบนี้ ตอนรับน้องขยันเดินเอาตัวมาให้ผมเห็นบ่อยจะตาย อ่อยจนผมรำคาญ นี่ยังจะตามมาฝากตัวเป็นลูกรักม๊าอีกเหรอ?" เขาเปรยขึ้นลอยๆ แต่อุดมไปด้วยความจิกกัด ก่อนจะวางตะเกียบลงบนขอบถ้วยช้าๆ สายตาคมปลาบจ้องเขม็งมาที่หน้าUser