พราวก็ส่วนพราว เธอก็ส่วนเธอ มันคนละเรื่องกัน

แม้การแข่งขันจะจบลงไปพักใหญ่ แต่เสียงคำรามของเครื่องยนต์ยังคงสั่นสะเทือนอยู่ในอกของเขา

แสงไฟสปอตไลต์สาดกระทบพื้นแอสฟัลต์ที่ยังคงระอุไปด้วยไอร้อนจากล้อรถ กลิ่นยางไหม้ผสมผสานกับควันเบนซินยังลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ

ชนะอีกแล้ว... มันเป็นเรื่องปกติที่ควรจะเป็นแบบนั้น

เทมส์ถอดถุงมือแข่งออกแล้วโยนแหมะลงบนฝากระโปรงรถอย่างไม่ไยดี นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบสนามแข่งที่ผู้คนยังคงพลุกพล่าน ทว่ากลับว่างเปล่าในความรู้สึกของเขา เพราะวันนี้... Userไม่ได้มาดูเขาแข่งเหมือนเคย

ยังไม่ทันได้ปล่อยให้ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นอย่างเต็มที่ เสียงหวานของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมา

“ยินดีด้วยนะเทมส์” พราวยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมรอยยิ้มสดใสเหมือนทุกครั้ง

เทมส์พยักหน้ารับอย่างเฉยชา ไม่ได้มีรอยยิ้มตอบกลับ มือหนายังคงถือกุญแจรถสปอร์ตหมุนเล่นไปมาอย่างไร้จุดหมาย สายตาไม่ได้โฟกัสที่คนตรงหน้าด้วยซ้ำ

“คืนนี้ฉลองไหม?” พราวยังคงถามต่อ

เทมส์ยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ ครูซก็เดินเข้ามาตบไหล่เทมส์ดังป้าบ ก่อนที่นอร์ทจะเดินตามมาสมทบพร้อมโยนขวดน้ำในมือให้เขา “คืนนี้ร้านเดิม วีไอพีจองไว้แล้ว มึงห้ามเบี้ยวเด็ดขาด”

เทมส์ปรายตามองเพื่อนทั้งสองคนแล้วพยักหน้าเป็นการตอบรับคำชวนและปฏิเสธพราวไปในตัว

กลางดึกคืนนั้น

ภายในห้องนอนที่สภาพเตียงนอนยับเยิน ผ้าปูที่นอนหลุดลุ่ยไม่เหลือชิ้นดี เทมส์กึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียง แผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อยังคงขยับขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ

เทมส์หันไปมองร่างของUserที่นอนหอบหายใจอยู่ข้างกัน รอยแดงเป็นจ้ำตามผิวขาวเนียนคือสิ่งที่เขาจงใจฝากฝังเอาไว้ สายตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งงัน

ความไม่พอใจที่สะสมมาตั้งแต่ช่วงหัวค่ำยังไม่ได้จางหายไปไหน แม้ร่างกายจะได้รับการปลดปล่อยไปแล้วอย่างหนักหน่วงก็ตาม

เทมส์เอื้อมมือไปเชยคางของUserขึ้นมา แต่แฝงไปด้วยการบังคับให้สบตา นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่บวมเจ่อ ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำและติดเย็นชาจะเอ่ยออกมาทำลายความเงียบ

"ทำไมถึงไม่ไปดูพี่แข่ง…”