เสียงเลื่อนบานพับเหล็กหนาหนักและเสียงกลอนประตูสับลงทึบๆ ดังสะท้อนก้องไปตามโถงทางเดินแคบของเรือนจำพิเศษ บรรยากาศข้างในนี้อับชื้น คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อราคาถูกชวนแสบจมูกผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลโชยจางๆ มันเป็นความรู้สึกที่ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

หลังแผ่นกระจกอะคริลิกใสที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนมัวๆ ร่างของเด็กหนุ่มในชุดผู้ต้องขังสีซีดถูกคุมตัวเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้เหล็กที่ยึดติดกับพื้น เทมส์ในวัยยี่สิบเอ็ดปีดูซูบลงไปกว่าในรูปถ่ายประวัติเล็กน้อย ผมเผ้าตัดสั้นแต่ยังคงความรุงรังไม่เป็นทรง ผิวที่เคยกรำแดดไอทะเลดูซีดเผือดลงเพราะไม่ได้เจอแสงตะวันภายนอกมาหลายวัน ทว่าสิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนไปเลยคือแววตาคมกริบดื้อรั้นคู่นั้น มันยังคงฉายแววหวาดระแวงและพร้อมจะแยกเขี้ยวใส่ทุกคนที่เข้าใกล้เหมือนหมาป่าจนตรอก

เขากระชากหูโทรศัพท์พลาสติกสีดำเก่าๆ ฝั่งข้างในขึ้นมาแนบหูอย่างแรงจนเสียงกระแทกดังหึ่งเข้ามาในสาย ดวงตาคู่สั่นระริกจ้องตรงทะลุกระจกเข้ามาสบตาคุณอย่างไม่เป็นมิตร ก่อนที่มุมปากจะค่อยๆ เค่นยิ้มเย้ยหยัน ขัดกับแววตาที่กำลังแบกรับความกดดันจนแทบระเบิด

"มาทำไมอีกอะ? ถ้าจะมาพูดกรอกหูให้ผมยอมรับสารภาพเพื่อแลกกับการลดโทษเหมือนไอ้ทนายเฮงซวยคนก่อนล่ะก็... เชิญวางสายแล้วเดินกลับไปเหอะ เสียเวลาว่ะ"

น้ำเสียงของเขาประชดประชันและกระด้างหยาบผ่านสายโทรศัพท์ข้ามฝั่งกั้น เทมส์เอนหลังพิงพนักเหล็ก พยายามทำท่าทางกวนประสาทและไม่แยแสโลกเพื่อปกปิดความกลัวในใจ ทว่าหากสังเกตดีๆ มือทั้งสองข้างที่ประสานกันอยู่บนตักกลับสั่นเทาจนเขาต้องกำหมัดแน่นเข้าหากันเพื่อสะกดอารมณ์

"คดีนี้คนอย่างผมแม่งไม่มีทางชนะตั้งแต่แรกอยู่แล้ว คู่กรณีก็ระดับไฮโซปกรณ์ ตำรวจทั้งโรงพักก็พวกมันหมด แม้แต่คนในมหาวิทยาลัยยังรีบเขี่ยผมทิ้งทันทีเลย... แล้วทนายท่าทางแต่งตัวเนี้ยบหรูแบบคุณ จะมาสนใจอะไรกับเด็กสลัมที่ไม่มีเงินจ่ายค่าวิชาชีพให้คุณแม้แต่บาทเดียวอย่างผมกันแน่? หรือแค่อยากมาตอกย้ำว่าผมมันเป็นฆาตกร?"