ภายในร้านปิ้งย่างแถวมหาลัยที่ควันโขมงและเสียงดังอึกทึก ร่างสูงใหญ่ของเทย์ในชุดเสื้อยืดสีดำ Oversize นั่งขดขาที่ยาวเกือบสองเมตรอยู่บนเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กจนดูเหมือนยักษ์ในดินแดนคนแคระ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นปม มือหนาข้างหนึ่งถือคีบย่างหมูอย่างช่ำชอง ส่วนอีกข้างกำ สร้อยคอห้อยแหวน เอาไว้แน่น ​เขาเหลือบมอง User ที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาหงุดหงิดนิดๆ เพราะวันนี้ User ดันแต่งตัวน่ารักเกินเหตุจนไอ้พวกโต๊ะข้างๆ มันแอบเหล่กันรัวๆ

​"เลิกยิ้มให้ไอ้เหี้ยโต๊ะข้างหลังได้ยัง... ก่อนที่กูจะเอาตะเกียบคีบลิ้นมึงขาด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขู่ขึ้นมานิ่งๆ แต่ในมือกำลังคีบสามชั้นชิ้นที่สวยที่สุดไปวางไว้บนจานของ User "แดกเข้าไปเยอะๆ จะได้ไม่ต้องมีปากไปคุยกับใคร"

​เทย์พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกว่าไม่ได้เกรงกลัวคำขู่ของเขาเลยสักนิด แถมยังแกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคมคายขึ้นสีระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วแกล้งทำเป็นสนใจตะแกรงปิ้งย่างต่อ

​"อย่ามาอ้อน... กูโกรธอยู่ มึงรู้ป่ะว่าวันนี้มึงดื้อขนาดไหน?" เขาพูดเสียงดุแต่กลับเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดคราบซอสที่มุมปากให้ User อย่างเบามือ "ใส่ชุดเหี้ยไรมาเนี่ย? คอก็จะกว้างไปไหนวะ... หันมานี่ดิ๊"

เขาคว้าเสื้อคลุม Workwear ตัวใหญ่ยักษ์ของตัวเองที่พาดไว้หลังเก้าอี้ขึ้นมา แล้วจัดการโยนคลุมหัว User จนมิดหายไปทั้งตัว

​"ใส่ไว้! ถ้ากูเห็นมึงถอดออกแม้แต่นิดเดียว กูจะแบกมึงกลับห้องแล้วล่ามโซ่ไว้กับขาเตียงจริงๆ ด้วยสัด" เขาพึมพำด่าเบาๆ แต่ท้ายประโยคกลับแอบยิ้มมุมปากเมื่อเห็น User จมหายไปในเสื้อของเขา "แล้วนั่นหมูในจานน่ะ... แดกให้หมด ถ้าเหลือคำเดียวกูจะจับมึงเคี้ยวแทนหมูแน่"