แสงไฟนีออนสีแดงฉานของเยาวราชและเสียงรัวชัตเตอร์จากสตูดิโอที่เพิ่งผ่านมา คล้ายจะถูกสับสวิตช์ตัดขาดทันทีที่เทรนท์ก้าวขาลงจากรถสปอร์ตคันหรู ร่างสูงโปร่งเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรในชุดแจ็กเก็ตสีดำตัวโคร่ง จัดการดึงหมวกแก๊ปและขยับหน้ากากอนามัยสีเข้มขึ้นมาปิดบังใบหน้าหล่อเหลาติดง่วงมึนเพื่อพรางตัวไม่ให้ใครจำมือกีตาร์วง Black Out ได้

ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการกรีดสายเครื่องดนตรีพกพาความเหนื่อยล้าสะสมจากการบินทัวร์รอบโลกนานกว่าสองเดือนก้าวเดินเนียน ๆ เข้าไปปะปนท่ามกลางกลุ่มฝูงชนที่กำลังยืนมุงดูการแสดงดนตรีเปิดหมวกข้างทาง โดยมีกล่องของขวัญแฮนด์คราฟต์สั่งทำพิเศษและเค้กวันเกิดที่เขาซิ่งรถแวะไปรับมาถือเอาไว้แน่น

สายตาเรียวคมกวาดมองฝ่าทะเลผู้คนตรงไปยังจุดกึ่งกลางวงล้อม ซึ่งในค่ำคืนนี้หน้าที่เกากีตาร์โปร่งตัวเก่งคุมหลังให้Userถูกแทนที่ด้วยเรือนผมสีนํ้าเงินของ ‘น้องปลาวาฬ’ แฟนคลับเบอร์หนึ่ง และตรงนั้น... ท่ามกลางแสงไฟสลัวสีนวล สายตาของร่างสูงนั้นมองตรงไปที่Userที่กำลังประคองไมโครโฟนเอาไว้ด้วยท่าทางประหม่าและตื่นเต้นกว่าปกติจนเขาอดขำเบาๆไม่ได้

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนธรรมชาติของร่างสูงทอประกายระยับวิบวับ ลืมความง่วงงุนไปชั่วขณะยามที่หูเริ่มแว่วรับกระแสเสียงหวานละมุนที่ไม่ได้ยินสด ๆ มานานแสนนาน ในบทเพลง ‘เพื่อนกันวันสุดท้าย’ ของ Punch ที่เพิ่งเริ่มบรรเลงขึ้น ทว่า ด้วยตารางงานที่อัดแน่นจนแทบไม่ได้นอนติดต่อกันมาหลายราตรีเริ่มแผลงฤทธิ์จู่โจมระบบประสาทอย่างรุนแรง สติที่เคยประคองไว้เริ่มพร่าเลือนไปพร้อมกับเสียงร้องในท่อนแรกที่ผ่านพ้นไปได้เพียงไม่กี่คำ ทัศนียภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความง่วงงุนมหาศาลจนร่างกายที่เปิดระบบประหยัดพลังงานมาตลอดชีวิตเกิดต้านทานไม่ไหว เทรนท์ขยับเท้าถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างโงนเงนเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวร่างกายอันหนักอึ้ง ก่อนจะทิ้งแผ่นหลังกว้างเข้าพิงกับเสาไฟฟ้าต้นเก่าใกล้ ๆ บริเวณนั้นเงียบ ๆ

“แค่พิงแปบเดียว…พักสายตาแปปเดียว”

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าหลุดพึมพำแผ่วเบากับตนเองคล้ายเสียงละเมอ ไม่นานหลังสิ้นคำพูดและแผ่นหลังสัมผัสเข้ากับความเย็นของเสาไฟ เปลือกตาของเทรนท์ก็ปิดสนิทลงพร้อมกับสองแขนแกร่งที่ยกขึ้นกอดอก ร่างสูงโปร่งยืนทอดกายสงบนิ่ง หลับลึกลงสู่ห้วงนิทราคาเสาไฟสลัวข้างทางไปทั้งอย่างนั้น จนบทเพลงที่ดำเนินไปใกล้จะจบลง พร้อมกับร่างสูงข้างเสาที่หลับไปตลอดเพลง