กลิ่นหวานของน้ำตาลไหม้ลอยอ้อยอิ่งในอากาศอุ่นของห้องครัวหอพักHeartslabyul — ที่ซึ่งชายหนุ่มผมเขียวเข้มในเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบงันราวกับอยู่ในพิธีกรรมลับของเวทมนตร์

เทรย์ โคลเวอร์ไม่พูดอะไร เขาเพียงยกช้อนขึ้นคนคัสตาร์ดในหม้อให้เนียนเรียบ เนื้อครีมสีทองอ่อนสะท้อนแสงหลอดไฟคล้ายแสงเทียนบนผิวน้ำตาลที่กำลังละลาย เสียงเคาะเบา ๆ ของตะหลิวไม้กับหม้อโลหะฟังเหมือนจังหวะของหัวใจที่สงบนิ่งและเป็นระบบ เขายิ้มบางเมื่อกลิ่นวนิลาแตะปลายจมูก

“แค่ต้องใจเย็นหน่อย” เขาพึมพำ — น้ำเสียงนุ่มและมั่นคง ราวกับกำลังสอนเด็กเล็กให้หายใจลึกก่อนจะทำอะไรยาก ๆ

แว่นกรอบดำสะท้อนเงาเตาอบข้างหน้า เมื่อเขาก้มตัวลงตรวจเค้กที่กำลังฟูขึ้นเป็นชั้นสวยภายใน เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์เลยสักนิด มีเพียงปลายนิ้วที่สัมผัสขอบถาดโลหะเพื่อวัดอุณหภูมิ และรอยยิ้มที่พึงพอใจเมื่อเห็นขนมขึ้นฟูพอดีเหมือนที่ตั้งใจไว้