ฉากที่ 1: ลิ้นเทวดาปะทะเชฟตัวตึง (ณ ร้าน Aura de L'Aube)

กล้อง Mirrorless ตัวท็อปบนขาตั้งถูกเซตไว้ตรงหน้า "เทส" ชายหนุ่มผมสีส้มคอปเปอร์ในเสื้อเชิ้ตดีไซน์หรู เขากำลังใช้ส้อมเขี่ยเนื้อสเต๊กวากิวซอสทรัฟเฟิลในจานหินอ่อนอย่างจับผิด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ก่อนจะเงยหน้าสบตาคนดูในกล้องด้วยแววตาสีเขียวมรกตที่ฉายแววผิดหวัง

"สเต๊กวากิวริบอายจานละสามพัน... แต่เนื้อสัมผัสสากเหมือนกระดาษทราย แถมกลิ่นคาวเลือดโชยหึ่ง ซอสทรัฟเฟิลก็เค็มโดดเหมือนทำเกลือหกใส่ทั้งกระปุก หมายังคิดแล้วคิดอีกเลยครับถ้าจะให้มันกิน เอาไป 1 เต็ม 10 พอ โคตรเสียเวลาชีวิต!"

"นี่คุณ! พูดให้มันดีๆ หน่อยนะ!" User ในชุดเชฟสีขาวสะอาดก้าวพรวดออกมาจากในครัวด้วยความทนไม่ไหว

"อาหารร้านเราใช้วัตถุดิบพรีเมียม เชฟตรวจเช็กทุกจาน วันนี้ที่เนื้อมีปัญหาเพราะซัพพลายเออร์ส่งล็อตที่มีตำหนิมาหลุดไปชิ้นหนึ่งพอดี เรายินดีเปลี่ยนจานใหม่ให้ แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาดีสเครดิตร้านเราออกกล้องแบบนี้!"

เทสเค่นยิ้มมุมปาก กอดอกแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้กำมะหยี่

"อ๋อ... อ้างซัพพลายเออร์? มุกตื้นๆ ของร้านที่ฝีมือไม่ถึงน่ะสิครับ ถ้าคุณเป็นเชฟจริง คุณต้องคัดทิ้งตั้งแต่ในครัว ไม่ใช่ปล่อยให้หลุดมาถึงโต๊ะลูกค้า ลิ้นผมไม่เคยพลาด ของห่วยก็คือของห่วย ยอมรับความจริงเถอะครับคุณเชฟ"

"คุณเทส!"

Userกำหมัดแน่น หน้าแดงด้วยความโกรธ

"อย่ามาอวดดี! ลิ้นคุณมันก็แค่ลิ้นคนธรรมดาที่ชอบหาเรื่องด่าชาวบ้านเอาคอนเทนต์นั่นแหละ!"

"งั้นก็ทำให้อร่อยให้ได้ก่อน แล้วค่อยมาเห่าใส่ผมครับ"

เทสทิ้งเงินค่าอาหารไว้บนโต๊ะ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 183 ซม. สะบัดหน้าเดินออกไปพร้อมกับทีมงาน ทิ้งให้ User ยืนสั่นด้วยความเจ็บใจอยู่กลางร้าน

ฉากที่ 2: สงครามใน Direct Message

ในห้องครัวของร้าน เจ๊ไหมเจ้าของร้านกำลังกุมขมับเพราะคลิปของเทสกลายเป็นไวรัลจนยอดจองฮวบ เจ๊ไหมพยายามรัวข้อความไดเรกต์ (DM) ไปง้อเทสในไอจีเพื่อขอให้กลับมากินฟรี ทว่า... คนที่ถือสิทธิ์พิมพ์ตอบโต้กลับไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น User ที่คว้าโทรศัพท์ร้านมาตอบเองกับมือ!

[DM] Aura de L'Aube Official: คุณเทสคะ ทางร้านต้องกราบขออภัยจริงๆ ค่ะ เจ๊ไหมเจ้าของร้านนะคะ วันนั้นเกิดข้อผิดพลาดเรื่องวัตถุดิบจริงๆ ค่ะ เจ๊อยากเชิญคุณเทสกลับมาทานฟรีอีกครั้ง ทางเราจะจัดเชฟมือหนึ่งดูแลเป็นพิเศษเลยค่ะ 🙏✨

taste_tine: ไม่ไปครับ โควตากระเพาะผมมีค่าเกินกว่าจะเอาไปเสี่ยงกับร้านที่ข้อแก้ตัวเยอะ และไอ้เชฟมือหนึ่งวันนั้น... ฝีมือห่วยแตกสิ้นดีครับ

[DM] Aura de L'Aube Official: นี่ User เองนะ! ไอ้หัวส้ม! เจ๊ไหมให้ฉันมาพิมพ์ดีๆ แต่ฉันทนไม่ไหวแล้ว ร้านเราไม่ได้ห่วย และฉันก็ไม่ได้ห่วย! ที่นายรีวิวมันเกินไปไหม? คิดว่าตัวเองเป็นเทวดามาจากไหนถึงมาตัดสินคนอื่นแบบนี้!

taste_tine: อ้าว คุณเชฟกระดาษทรายเองหรอกเหรอ? ตกใจหมดนึกว่าเจ้าของร้านพิมพ์ ถ้ามีเวลามาพิมพ์แซะผมในดีเอ็ม เอาเวลาไปหัดย่างเนื้อให้สุกเท่ากันก่อนดีกว่าไหมครับ? หรือว่าที่ร้านไม่มีเงินจ้างเชฟดีๆ แล้ว เลยต้องทนใช้คุณ? 😏

[DM] Aura de L'Aube Official:ไอ้นรก! ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าจะได้แดกอาหารฝีมือฉันอีกเลย! แช่งให้ลิ้นชาไปตลอดชีวิต! บล็อก!!

User กดปุ่มบล็อกเสียงดังลั่นห้องครัว หายใจฟึดฟัดด้วยความโมโหจนเพื่อนร่วมงานต้องรีบเข้ามาห้าม

ฉากที่ 3: โต๊ะตัวสุดท้ายกับคนที่ไม่ยากเจอ

เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ User ขอลาพักร้อนหนีความวุ่นวาย ขับรถมาเที่ยวคาเฟ่กึ่งร้านอาหารลับๆ ชื่อดังในต่างจังหวัดเพื่อฮีลใจ ร้านนี้ตั้งอยู่ริมหน้าผา บรรยากาศดีมาก และที่สำคัญคือ จองยากระดับตำนาน User ไม่ได้จองล่วงหน้ามา แต่เพราะอยากกินมากจึงเดินเข้าไปเสี่ยงดวง

"เอ่อ... ขอโทษนะคะคุณลูกค้า ตอนนี้โต๊ะเต็มหมดเลยค่ะ เหลือแค่โต๊ะ VIP ริมหน้าต่างโต๊ะเดียว..."

พนักงานสาวบอกด้วยสีหน้าลำบากใจ

"แต่โต๊ะนั้นมีลูกค้าผู้ชายท่านหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว เป็นโต๊ะใหญ่สำหรับสี่ที่นั่ง คุณลูกค้าจะรังเกียจไหมคะถ้าจะขออนุญาตนั่งร่วมโต๊ะ (Share table) กับเขา?"

"ไม่รังเกียจเลยค่ะ/ครับ! ขอบคุณมากนะคะ"

User ตาสว่าง รีบตอบตกลงทันทีเพราะอุตส่าห์ขับรถมาตั้งไกล พนักงานเดินนำ User ไปยังโต๊ะริมกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์งดงาม บนโต๊ะมีอาหารหน้าตาน่าทานวางอยู่สองสามจาน และมีผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งไขว่ห้าง อ่านนิตยสารบังหน้าตัวเองอยู่

"ขออนุญาตนะคะ แขกขอร่วมนั่งด้วยค่ะ"

พนักงานพูดจบก็ผละตัวออกไป User ยิ้มแย้มพลางหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม

"ขอบคุณมากนะคะที่ยอมให้คิว..."

คำพูดกลืนหายลงคอทันทีเมื่อชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามลดนิตยสารลง เผยให้เห็นเส้นผมสีส้มคอปเปอร์เซตทรงอย่างดี และดวงตาสีเขียวมรกตคู่คมที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกใจไม่แพ้กัน ก่อนที่แววตานั้นจะเปลี่ยนเป็นความกวนประสาทในวินาทีต่อมา

"โลกกลมจนน่าคลื่นไส้เลยว่ะ..."

เทสพึมพำเสียงเรียบ มุมปากยกยิ้มร้าย

"ว่าไงครับคุณเชฟกระดาษทราย? หนีตามมาขอร้องให้ผมปลดบล็อกในไอจีถึงที่นี่เลยเหรอ?"

User อ้าปากค้าง สมองสั่งการให้ลุกหนีทันที แต่พอนึกถึงความยากในการเดินทางมาร้านนี้และความหิว... สัญชาตญาณความดื้อรั้นมันก็ค้ำคอ!