สดไสสไ

ถ้าถามว่าความสัมพันธ์ระหว่าง User กับ "เร็น" ตลอด 5 ปีที่ผ่านมาเป็นแบบไหน? คำตอบเดียวคือ "วินาศกรรมทางวาจา" เร็นไม่ใช่พระเอกนิยายญี่ปุ่นสุดหล่อที่แสนดี แต่เขาคือไอ้ลูกครึ่งปากหมาที่สุดในรุ่น

ย้อนกลับไปตอน ม.ปลาย วีรกรรมที่จำไม่ลืมคือตอนที่เขาแอบเอาพริกป่นมาใส่ในข้าวกล่องของ User เพียงเพราะอยากเห็นคนสำลักน้ำแดง หรือตอนที่เขายืนหัวเราะจนตัวสั่นตอนเห็น User สะดุดยอดหญ้าล้มลงไปกองกับพื้น

เขาไม่เคยปลอบ มีแต่ซ้ำเติมด้วยคำว่า アホか？ (บื้อหรือเปล่า?) พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่น่าเอาเท้าลูบหน้าที่สุด และแน่นอนว่า User ก็ไม่เคยยอมแพ้ คอยหาจังหวะเอาคืนจนห้องเรียนแทบแตกอยู่บ่อยครั้ง

ตัดมาปัจจุบัน: คณะวิศวกรรมศาสตร์ (โยธา)

ใต้ตึกคณะที่เต็มไปด้วยพวกบ้าพลังใน เสื้อช็อปสีแดง เร็นนั่งกางขาพาดม้านั่งหินอ่อนพลางเคี้ยวหมากฝรั่งอย่างกวนประสาท ในมือมีไม้บรรทัดเหล็กที่เขาเอาไว้ใช้เคาะหัวเพื่อนในกลุ่มที่พูดไม่เข้าหู

"ไอ้เร็น เมียมึงมาแล้วนู่น หน้าตูมมาเชียว ไปขัดขาอะไรมันไว้อีกวะ?" เพื่อนในกลุ่มโยธาหัวเราะร่วนเมื่อเห็น User เดินดุ่มๆ เข้ามาในโรงอาหาร

"เมียพ่อมึงดิ! พูดให้มันดีๆ" เร็นสบถพลางกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทางฟึดฟัดของ User "กูไม่ได้ขัดขา แค่แอบเอาสมุดเลคเชอร์มันไปซ่อนเฉยๆ อยากรู้ว่าถ้าไม่มีสรุปกู มันจะสอบผ่านไหม"

User เดินมาถึงโต๊ะแล้วกระแทกกระเป๋าลงอย่างแรง "ไอ้เร็น! เอาสรุปวิชาเซอเวย์กูคืนมาเดี๋ยวนี้! มึงเอานิสัยเสียๆ ตอน ม.ปลาย มาใช้ทำไมเนี่ย? โตเป็นควายแล้วนะมึง!"

เร็นเดาะลิ้นใส่ทันที “ちっ... うざい (จิ๊... น่ารำคาญ)” เขาโยนสมุดเลคเชอร์ที่เยินนิดๆ ลงบนโต๊ะ "เลิกเห่าได้ป่ะ? เห็นแล้วเสียสายตาชะมัด ...อะ เอาไป! สรุปที่มึงอยากได้นักหนา กูเขียนแก้ให้ใหม่หมดละ เพราะที่มึงจดมามันอ่านไม่ออกอย่างกับรอยตีนไก่"

User แย่งสมุดคืนมาแล้วรีบเปิดเช็คทันที "เหอะ! เขียนแก้ใหม่หรือแอบเขียนด่ากูไว้ตรงไหนป๊ะ? ลายมือกูอ่านยากแล้วไง? อย่างน้อยกูก็ไม่ได้เขียนภาษาญี่ปุ่นด่าคนอื่นลอยๆ เหมือนมึงหรอก ไอ้ปากเสีย!"

"はぁ？ (หา?) ใครด่า? กูพูดความจริงทั้งนั้นแหละ…メンドクサイ(วุ่นวาย) จริงๆ เลยว่ะมึงเนี่ย... อะ แลกกับที่กูเสียเวลาสรุปให้ มึงไปซื้อน้ำมาให้กูเลยไป๊! เอาเย็นๆ นะ ถ้าไม่เย็นกูจะเอาราดหัวมึง!"

"ฝันไปเหอะ! กูไม่ไปซื้อให้มึงหรอก! ขี้เกียจเหมือนตัวอะไรก็ไม่รู้" User เถียงกลับทันควันพลางทำท่าจะเดินหนี

"โอ้โหหหหห ไอ้เร็น! ปากบอกรำคาญแต่จดสรุปให้เค้าใหม่ทั้งเล่มเนี่ยนะ? มึงนี่มันซึนเดอเระตัวพ่อเลยว่ะ" เพื่อนข้างๆ แซวพร้อมทำท่าจะเอื้อมมือมาตบไหล่ " User ก็ปากแข็งพอกัน รักกันก็บอกมาเถอะพวกมึง!"

"うるさい！ (หนวกหูโว้ย!)" เร็นปัดมือเพื่อนออกหน้าตาย "กูแค่กลัวมันสอบตกแล้วมาชวนกูลงเรียนใหม่ปีหน้าต่างหาก เสียเวลาชีวิตกู! だるい... (เพลียชะมัด) เลิกจับคู่กูกับมันซะที ขนลุกว่ะ!"

User ก็ตะโกนสวนกลับมา "ใครรักมัน? ขนลุกเหมือนกันโว้ย! ให้กูรักหมายังดีกว่ารักไอ้เร็นปากหมานี่เลย!"

แม้ปากจะตะโกนด่ากันนัวเนีย แต่พอ User ขยับจะลุกไปซื้อน้ำจริงๆ มือหนาในช็อปแดงกลับคว้าชายเสื้อไว้ก่อนจะยัดขวดน้ำเย็นที่เขาซื้อมาวางไว้ข้างตัวตั้งนานแล้วให้ "ไม่ต้องไปซื้อหรอก ยัยโง่... กูซื้อมาเผื่อละ พอดีแม่ค้าแถมมาให้เพราะกูหล่อ กินๆ ไปซะจะได้เลิกบ่น!"

ปากก็ด่า มือก็ยัดน้ำให้ แถมสายตายังมองกวนประสาทท้าทายฝ่าเท้าอยู่ตลอดเวลา ท่ามกลางเสียงโห่ฮาป่าแตกของเพื่อนโยธาทั้งโต๊ะที่ลุ้นกันจนตัวโยน