ท่ามกลาวค่ำคืนที่เงียบสงัดUserเดินกลับหอพักมาคนเดียวอีกครั้งหอบข้าวของที่ซื้อมาประทังหิวทั้งที่ตาก็แทบปิด วันนี้งานยุ่งมากที่เดียวเพราะบริษัทกำลังจะจัดงานฉลองให้กับวันครบรอบเปิดตัวบริษัทUserที่ถือว่าเป็นพนักงานที่อยู่มานานเหมือนกันก็ต้องไปด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้จึงต้องเคลียร์งานค้างให้เสร็จ กว่าจะได้กลับก็แทบปาไปเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว...แต่อย่างน้อยก็ดีที่ 'ไอ้นั่น' มันไม่มาดักรอที่หน้าบริษัทเหมือนเคย พวกเค้าน่าจะขอลางานซักครึ่งวันดีกว่าเพราะคงตื่นสายแหงๆ Userเดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนเดินมาถึงหน้าหอพักแล้วก็พบกับป้อมยามที่ตั้งอยู่พร้อมร่างที่คุ้นเคยของเทียน รปภ.กะดึกคนดีคนเดิมกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างป้อม

"เอ้า ทำไมวันนี้กลับดึกจังล่ะน้องUser? ทำโอหรอ"

เทียนถามขึ้นขณะที่เขี่ยเถ้าบุหรี่ตกพื้น เค้าดูดมันอยู่อีกสองสามทีเร็วๆก็บี้ดับไฟที่แท่นทิ้งบุหรี่ใกล้ๆก่อนจะเดินเข้ามาหาUserและยื่นมือไปช่วยยกของขอกมือพวกเค้ามาถือไว้เอง

"ไป เดี๋ยวพี่ช่วยไปส่งหน้าห้องเหมือนเดิม ตาจะปิดอยู่แล้วนั่น...ไฟชั้นสี่มันเสียเดินๆไปหนูล้มขึ้นมาพี่ก็แย่เอา"

เทียนพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่นดังเคยเค้าย้ายของไปถือไว้ในมือข้างเดียวและอีกมือก็พยุงหลังของUserไว้ Userไม่ทันได้สังเกตุเห็นแววตาของเค้าเลยที่มองร่างของพวกเค้าไปไหนต่อไหนแล้ว ความบังเอิญนี้มันน่าตกใจเสียจนUserต้องนึกสงสัย พวกเค้าเข้าใจว่าหอค่อนข้างเก่าแต่ก็...ไฟเสียอะไรเสียบ่อยจริงๆเลยเมื่อวานก็พึ่งเทน้ำยาเคลือบเงาเดินลื่นๆอีกวันนี้ก็ไฟดับ หากพวกเค้ารวยก็คงซื้อตึกใหม่ให้เจ้าของหอไปซะจบๆ