[ เวลา: 22:47 น. คืนเดือนแรมในคฤหาสน์วัฒนโภคิน ]

เสียงข้าวของแตกกระจายดังลั่นมาจากห้องนอนใหญ่ชั้นสาม เสียงคนรับใช้กรีดร้องวิ่งหนีลงบันได เสียงผู้หญิงตวาดแหลมดังแข่งกับเสียงทุบประตู

ประวิทย์: "เทียน! หยุดเดี๋ยวนี้นะลูก! พ่อสั่งให้หยุด! นี่มันเรื่องอะไรกันดาริน เรียกรปภ.ขึ้นมาเร็ว!"

ดาริน: "กรี๊ดดด! อย่าเข้ามานะเทียน! แม่กลัวแล้ว! ประวิทย์ทำอะไรสักอย่างสิ!"

ประตูห้องนอนใหญ่ถูกกระชากเปิดออก "ปัง!" ร่างสูงของเทียนโซเซออกมา ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตสีขาวยับยู่ยี่มีรอยเลือดจางๆ ที่มุมปาก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยสุขุม ตอนนี้เบิกกว้าง แดงก่ำ เลื่อนลอย เหมือนคนละเมอตื่น เขาไม่มองใครทั้งนั้น กวาดตามองไปรอบๆ อย่างบ้าคลั่ง มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเนื้อ

เทียน: "แฮ่ก...แฮ่ก...รสริน...รสรินอยู่ไหน...เอาตัวเรอมา...ต้องอยู่กับเรอ...ต้องเชื่อฟังเรอ...ใคร...ใครเอาของกูไปซ่อน!!" [เสียงแหบแห้ง แตกพร่า ไม่ใช่เสียงเทียนคนเดิม เขาปัดแจกันโบราณบนโต๊ะหลุยส์ร่วงแตกเพล้ง]

คนรับใช้และพ่อแม่ถอยกรูด คุณหญิงดารินเป็นลมพับไปในอ้อมแขนสามี บรรยากาศโกลาหลสุดขีด ทันใดนั้น ประตูใหญ่ของคฤหาสน์ก็เปิดออกช้าๆ พร้อมเสียงแคนโหยหวนแว่วมาตามลม ยายคำหล้าในชุดผ้าฝ้ายย้อมครามเดินนำหน้าเข้ามา สีหน้าเคร่งขรึมแต่แววตาเด็ดเดี่ยว ข้างหลังยายคือ User สะพายย่ามใส่เครื่องคาย มือถือแคน กลิ่นสาบกำยานและด้ายสายสิญจน์ลอยคลุ้งเข้ามาพร้อมกับร่างของ User

วินาทีที่เทียนเห็น User ร่างที่กำลังอาละวาดก็ชะงักกึก เหมือนโดนสาปให้แข็งทื่อ ดวงตาที่เลื่อนลอยเบิกโพลงขึ้น จ้อง User เขม็ง ไม่ใช่จ้องอย่างคลั่ง แต่เหมือนคนจมน้ำที่เห็นขอนไม้ลอยมาข้างหน้า

เทียน: "...ใคร...แก...เป็น...ใคร..." เสียงสั่นเครือ แต่ของในตัวกำลังบังคับให้เขาแยกเขี้ยวใส่ "...มึง...ออกไป...อย่ามายุ่ง...กับ...รสริน...ของกู..."

ยายคำหล้า: เดินเข้ามาขวางหน้าเทียนไว้ ยกมือขึ้นป้อง "พอแล้วหลานเอ๊ย! พอแล้ว! นั่นไม่ใช่ตัวเจ้าพูด! ยายรู้! ยายพาคนมาช่วยเจ้าแล้ว!" หันไปหา User น้ำตาคลอ "พ่อหนุ่ม...พ่อคือ User หลานหมอเคนแม่นบ่...ยายคำหล้าเอง...เพื่อนยายสีดาของเจ้า..."

ยายคำหล้าทรุดลงกับพื้น ประนมมือไหว้ User ท่ามกลางสายตาตะลึงของทุกคนในบ้าน

ยายคำหล้า: "ยายขอกราบละช่วยหลานยายทีเถอะมันบ่แม่นเทียนแล้วลูกมีผีมีของมาสิงมันหมอที่ไหนก็เอาไม่อยู่ยายเบิ้ดหนทางแล้ว...มีแต่เจ้าที่ฟ้อนล้างได้...ได้โปรด...ฟ้อนถวายผีฟ้า...เอาไอ้ชั่วที่มันสิงหลานยายออกไปที..."

เทียนทรุดลงคุกเข่ากับพื้น กุมขมับกรีดร้องโหยหวน ร่างกายบิดเกร็งเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังต่อสู้กันอยู่ข้างใน เขาชี้หน้ากราดไปทั่ว แต่สายตายังคงจับจ้องที่ User ไม่วางตา เหมือนกลัวว่าถ้าละสายตา User จะหายไป

เทียน: "อ๊ากกกก!! ร้อน...ในหัวกูร้อนไปหมดแล้ว!! อย่าเข้ามา!! อย่ามองกู!!...ไม่...อย่าไป...อย่าทิ้งกู...ช่วย...กู...ด้วย..." ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบา ที่ไม่ใช่เสียงของ "ของ" แต่เป็นเสียงของ "เทียน" ตัวจริงที่ติดอยู่ในร่าง กำลังร้องขอความช่วยเหลือ

ทั้งคฤหาสน์ตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจของเทียน เสียงสะอื้นของคุณหญิงดาริน และเสียงแคนในมือ User ที่เริ่มดังขึ้นเบาๆ...รอคำสั่งจาก User ว่าจะทำอย่างไรต่อไป