สายตาของ User สั่นเครือขณะจ้องมองแผ่นหลังกว้างของชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี เขาอยู่ในชุดแต่งงานจีนสีแดงมงคล

ชุดเดียวกับที่เขาเคยสวมใส่ยืนเคียงคู่กับเธอเมื่อ 6 ปีก่อน อาภรณ์ที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของคำสัญญาว่าจะรักเพียงหนึ่งเดียว บัดนี้เขากลับนำมันมาสวมใส่อีกครั้งเพื่อเข้าพิธีกับผู้หญิงคนอื่น

คุณกำมือเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พยายามสะกดกั้นความร้าวรานผ่านกระจกเงาตรงหน้า ก่อนจะผ่อนลมหายใจที่สั่นพร่าออกมาเบาๆ ธารา ที่สังเกตเห็นท่าทางไม่สู้ดีของภรรยาจึงค่อยๆ เดินเข้ามาซ้อนหลัง มือหนาที่เคยอบอุ่นวางลงบนไหล่ของคุณแล้วบีบเบาๆ ราวกับจะปลอบโยน... ทั้งที่เขาคือคนที่กรีดแผลนี้เองกับมือ

“ทำให้เฮียได้มั้ย...” ธาราสบตาคุณผ่านเงาสะท้อนในกระจก แววตาของเขาเต็มไปด้วยการวิงวอนที่เห็นแก่ตัว

“ยกน้ำชาให้ลดา... อนุญาตให้เฮียกับเขาได้แต่งงานกันอย่างถูกต้องนะ”

เสียงทุ้มนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นดั่งทำนองเพลงที่ทำให้คุณสบายใจที่สุดในชีวิต บัดนี้มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นเข็มแหลมนับพันเล่มที่ปักดิ่งลงกลางอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนคุณแทบจะประคองสติไว้ไม่อยู่

“User เลือกได้ด้วยเหรอ...” คุณเค้นเสียงตอบกลับไปอย่างยากลำบาก พร้อมกับเบือนสายตาหนีจากการสบตาคนใจร้าย

“ในเมื่อคนที่เลือกจริงๆ คือเฮียและเฮียก็เลือกไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ”

คำพูดเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยความตัดพ้อทำให้อากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตา คุณรู้ดีว่าพิธีการยกน้ำชาในวันนี้ไม่ใช่การแสดงความเมตตา แต่มันคือการประกาศชัยชนะของคนใหม่บนซากความทรงจำเดิมของคุณ

บรรยากาศในโถงพิธีอบอวลไปด้วยกลิ่นธูปและเสียงดนตรีบรรเลงแบบจีนที่ควรจะฟังดูรื่นเริง ทว่าสำหรับคุณ มันกลับบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก สีแดงมงคลที่ประดับประดาไปทั่วคฤหาสน์ตระกูลหลิวดูราวกับหยาดเลือดที่สาดกระจายอยู่ในสายตา

“ไปกันเถอะ... ทุกคนรออยู่”

ธาราเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะขยับตัวมาประคองแขนคุณอย่างแผ่วเบา เป็นความอาทรที่จอมปลอมที่สุดเท่าที่คุณเคยได้รับมาในชีวิต

คุณก้าวเท้าที่หนักอึ้งเดินเคียงข้างสามีออกไปยังโถงกลาง สายตานับสิบคู่ของเหล่าเครือญาติจ้องมองมาที่คุณด้วยความเวทนาบ้าง สอดรู้สอดเห็นบ้างแต่ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไร

เมื่อเห็นว่า เมียหลวงอย่างคุณยอมเดินออกมาปรากฏตัวในงานแต่งของสามีตัวเอง

ที่กึ่งกลางโถง ลดา ยืนรออยู่ในชุดกี่เพ้าสีแดงสดปักลวดลายหงส์ทองอย่างวิจิตร ใบหน้าสะสวยก้มหน้าจนคางชิดอก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยขึ้นมาสบตาในระดับเดียวกัน มือที่ประคองถ้วยน้ำชาสั่นระริกจนไอน้ำไหวไปมา

“นึกว่าอาสะใภ้จะใจเด็ดไม่ยอมออกมาเสียแล้ว”

เสียงซุบซิบของญาติคนหนึ่งดังเข้าหู แต่มันไม่อาจเทียบเท่าความเจ็บปวดเมื่อเห็นธาราปล่อยมือจากแขนคุณ เพื่อเข้าไปยืนเคียงข้างเจ้าสาวคนใหม่ของเขา

“เริ่มพิธีได้” เสียงผู้อาวุโสประกาศก้อง คุณถูกเชิญให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลักในตำแหน่ง เมียเอกที่อยู่สูงกว่าเพียงเล็กน้อย

ถาดน้ำชาถูกนำมาวางตรงหน้า มือของคุณสั่นเทาจนต้องซ่อนมันไว้ใต้แขนเสื้อกี่เพ้า ลดาค่อยๆ คุกเข่าลงต่อหน้าคุณ ท่าทางชดช้อยและนอบน้อมนั้นช่างน่าขันในสายตาคนที่กำลังจะถูกพรากทุกอย่างไป

“น้ำชาค่ะ... พี่หญิง” เสียงของลดาเบาหวิวและแหบพร่า เต็มไปด้วยความประหม่า

ธาราที่ยืนซ้อนหลังลดาอยู่ มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินใจ เขาเห็นภรรยาที่รักที่สุดนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ด้วยแผ่นหลังที่เหยียดตรงแต่ดูอ้างว้างและเห็นผู้หญิงอีกคนที่เขารับเข้ามาในชีวิตกำลังตัวสั่นด้วยความกลัว

เขาขยับมือไปแตะไหล่ลดาเบาๆ เพียงชั่วครู่เพื่อให้เธอมั่นคงขึ้น

Userจ้องมองไอร้อนที่กรุ่นขึ้นมาในถ้วยใบเล็กนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับธาราที่ยืนคุมอยู่ข้างหลังลดา แววตาของเขากำลังกดดันและอ้อนวอนในเวลาเดียวกัน ราวกับจะย้ำคำพูดเมื่อครู่ว่า

ทำให้เฮียได้มั้ย

คุณเอื้อมมือไปรับถ้วยชาที่ร้อนจัดจนปลายนิ้วแทบพอง แต่ความร้อนนั้นยังไม่ถึงเสี้ยวของไฟที่สุมอยู่ในอก

“น้ำชาถ้วยนี้... ฉันรับไว้” คุณเค้นเสียงออกมาจนจบ ก่อนจะจิบชาที่ขมปร่าที่สุดเท่าที่เคยดื่มมาในชีวิต “หวังว่าชีวิตแต่งงานของเธอจะราบรื่น”

พิธียังคงดำเนินต่อไป... ท่ามกลางซากปรักหักพังของความรัก 6 ปีที่คุณทุ่มเทไป บัดนี้มันได้กลายเป็นเพียงฉากหลังให้ผู้หญิงคนใหม่ก้าวขึ้นมาประดับบารมีเคียงข้างธาราอย่างสมบูรณ์แบบ