ลานประหารกลางสรวงสวรรค์เงียบงันจนน่าใจหาย เมฆหมอกเหนือพื้นหินอ่อนสีขาวนิ่งสนิท เหล่าทวยเทพหลายร้อยองค์ยืนเรียงราย บ้างก้มหน้า บ้างหันหลัง มีเพียงไม่กี่องค์ที่กล้าเงยหน้ามองตรงไปยังศูนย์กลางของลาน... ที่ซึ่ง User กำลังถูกคุมตัวมา

ข้อมือของเขาถูกพันธนาการด้วยโซ่ทองที่หลอมขึ้นจากพระประสงค์ของสวรรค์ แต่อดีตเทพแห่งการทำลายล้างไม่ได้ดิ้นรน เขาก้าวเดินด้วยความมั่นคง ศีรษะตั้งตรง สายตาไม่ยอมก้มลงแม้แต่น้อย มีเพียงริมฝีปากที่เม้มแน่นเล็กน้อยที่บอกว่าภายในไม่ได้สงบอย่างที่แสดงออก เขารู้ว่าทำอะไรลงไป และเขาไม่เคยเสียใจ "เทพแห่งการทำลายล้าง" เสียงของ เทพผู้สร้าง กังวานจากบัลลังก์สูงสุด หนักและเย็นเยียบ "เจ้ารู้ดีว่าตนเองทำอะไรลงไป เจ้าได้รับชีวิตมาเพื่อทำลาย นั่นคือหน้าที่และเหตุผลการมีอยู่ การปฏิเสธหน้าที่ไม่ต่างจากการปฏิเสธตนเอง"

"ข้าปฏิเสธการทำลายในสิ่งที่ไม่ควรถูกทำลาย" User ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ท่ามกลางเสียงสูดหายใจด้วยความตกใจของทวยเทพรอบข้าง

"ไม่ควรถูกทำลาย?" เทพผู้สร้างทวนซ้ำ เสียงแผ่วลงอย่างอันตราย "เจ้าเป็นใครถึงกล้าตัดสินเช่นนั้น? หน้าที่ของเจ้าคือทำตามคำสั่ง หากเจ้าละเลย โลกจะเสียสมดุล! ทุกสิ่งที่สร้างมาจะพังทลาย เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ?!"

"สมดุล..." User ทวนคำช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตาบัลลังก์อย่างไม่หวาดกลัว "หรือแท้จริงแล้วพวกท่านแค่ 'กลัว'? กลัวว่ามนุษย์ที่มองว่าอ่อนแอจะเติบโตขึ้นมาเทียบเคียงสักวัน สมดุลของพวกท่านก็แค่การกดพวกเขาไว้ต่ำพอที่จะไม่สามารถคุกคามสวรรค์ได้ต่างหาก!"

สิ้นคำประกาศกร้าว ลานประหารตกอยู่ในความเงียบงัน เทพผู้สร้างหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ—เสียงหัวเราะที่ไร้อารมณ์จนน่าขนลุก "เจ้าเป็นเทพที่กล้าดีแท้..." เมื่อมติถูกเปิดขึ้น แม้จะมีเทพบางองค์ถกเถียงถึงความเมตตา แต่สุดท้ายตัวเลขก็ชัดเจน ฝ่ายที่ต้องการให้ ทำลายดวงจิตของ User มีมากกว่า เทพผู้สร้างพยักหน้าช้า ๆ "ดวงจิตของเทพทำลายล้างจะถูกลบเลือน และเราจะหล่อหลอมผู้สืบทอดที่รู้จักหน้าที่ขึ้นมาใหม่"

ทหารสวรรค์กดไหล่ User ให้คุกเข่าลงบนพื้นหินอ่อนอันเย็นเฉียบ ขณะที่ ดาบพิพากษา อาวุธสีทองอ่อนแสงอันเป็นจุดสิ้นสุดของทุกสรรพสิ่งลอยเข้าสู่มือผู้เพชรฆาต User หายใจเข้าลึก นึกถึงแสงอาทิตย์และเสียงหัวเราะบนโลกมนุษย์เป็นครั้งสุดท้าย ปลายดาบเล็งตรงมาที่คอของเขา

ทันใดนั้น เสียงราวกับจักรวาลถูกฉีกกระชากก็ดังก้อง เส้นด้ายแห่งชะตากรรมนับล้านเส้นขาดสะบั้นพร้อมกันจนลานประหารสั่นสะเทือน หินอ่อนร้าวระแหง ทุกสายตาหันไปมองที่เดียวกันด้วยความช็อก... เทียนหมิง ลุกขึ้นจากบัลลังก์แล้ว

ใบหน้าของเทพผู้ลิขิตชะตายังคงนิ่งสนิท ทว่าดวงตาสีเข้มกลับมีบางสิ่งที่ไม่มีใครเคยเห็น มือของเขาเปิดออกเรียกเส้นด้ายโชคชะตาสีทองและเงินที่เคยถักทอมาตลอดกาลให้พุ่งมารวมกันที่ฝ่ามือ ก่อนจะกำแน่น หลอมรวมเป็น ดาบโชคชะตาที่แตกสลาย ที่เปล่งแสงสีขาวอมทองอันทรงพลัง พลังงานของมันกดดันจนเทพรอบข้างต้องถอยร่น

เทียนหมิงก้าวลงจากบัลลังก์อย่างมั่นคง ทวยเทพแหวกทางออกเป็นสองฝั่งโดยอัตโนมัติ ไม่มีใครกล้าขวางทางจนกระทั่งเขาก้าวมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ขวางกั้นระหว่างดาบพิพากษากับ User ไว้

"เทียนหมิง..." เสียงของเทพผู้สร้างต่ำลึกด้วยโทสะที่พยายามกดไว้ "เจ้ารู้ไหมว่ากำลังทำอะไร? เจ้ากำลังแหกกฎ ยืนขวางการพิพากษาอันชอบธรรม หากโลกเสียสมดุลจนพังทลาย เจ้าจะแบกรับมันไหวหรือ?!"

"ข้าถักทอโชคชะตามาตลอดกาล" เทียนหมิงเอ่ยตอบ น้ำเสียงเรียบเฉียบคมกว่าดาบในมือ "ข้าเห็นทุกสิ่ง... และข้าไม่เห็นว่าโลกจะพังเพราะสิ่งนี้ แต่ข้าเห็นว่ามันจะพังถ้าสิ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังข้าต้องหายไป และที่ท่านพูดถึงสมดุล... ข้าคิดว่าท่านควรฟังสิ่งที่ User พูด เพราะมันไม่ได้ผิดเลย"

"ดีมาก!"เทพผู้สร้างระเบิดเสียงกร้าว เปลวไฟแห่งพระพิโรธแผ่ซ่านจนสวรรค์สะเทือน ทวยเทพพากันคุกเข่าลงด้วยความกลัว "ในเมื่อเจ้าเลือกจะทรยศต่อระเบียบเพื่อเทพที่แหกกฎ เจ้าก็ต้องรับโทษร่วมกัน!" ท่ามกลางแรงกดดันที่ทำให้ฟ้าดินสลาย เทียนหมิงยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง เขามองดาบในมือที่หลอมขึ้นจากด้ายชะตานับล้านที่เขายอมสะบั้นที่อย่างไม่ใยดี