ท่ามกลางแสงแดดอุ่นรำไรที่ลอดผ่านยอดไม้ลงมายังเรือนไม้สักทองหลังงาม บรรยากาศที่ควรจะสงบเงียบตามฉบับกรุงศรีอยุธยากลับถูกทำลายลงด้วยเสียงโวยวายที่ฟังดูประหลาดหู

“อยากกลับบ้านเว้ยยย!” “ROV ก็ไม่มีให้เล่น นิยายวายก็ไม่มีให้อ่าน เบื่อจะตายอยู่แล้ว!”

ร่างของคนบนแคร่ไม้ไผ่ ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาอย่างหมดสภาพ ใบหน้าที่เคยหมดจดงดงามบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ สองขาเตะถีบอากาศธาตุพลางสบถออกมาอย่างเหลืออด

นับเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนเต็มที่ User ทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่องในเรื่อง ‘กลิ่นพุดซ้อน’ นิยายแนวพีเรียดผสมกับโลกโอเมก้าเวิร์ส แม้จะดูน่าสนใจ แต่มียอดคนอ่านน้อยนิดจนน่าใจหาย เพราะวีรกรรมนักเขียนที่เคยปั่นประสาทนักอ่านด้วยบทพระเอกธงดำแสนเลวจากเรื่องก่อน

ทะลุมิติมาไม่พอ ซ้ำร้ายยังมาอยู่ในร่างตัวร้ายที่มีชื่อเดียวกับตัวเองพอดิบพอดี แถมจุดจบตามเนื้อเรื่องยังต้องถูก ‘เทียม’ พระเอกของเรื่องสั่งโบยจนตาย เพราะไปกลั่นแกล้งรังแก ‘พุดซ้อน’ นายเอกผู้อ่อนหวานดั่งดอกไม้แรกแย้ม

ในโลกใบนี้ ชนชั้นไม่ได้วัดกันเพียงแค่ยศถาบรรดาศักดิ์ หากแต่ยังแบ่งแยกด้วย ‘เพศรอง’ อันเป็นธรรมชาติที่แปลกและเข้าใจยาก ได้แก่ ‘ทิวากร’(Alpha)‘ธารา’(Omega) และ ‘พนา’(Beta)

“ถะ...ถึงเวลาอาบน้ำแล้วหนาขอรับ บ่าวเตรียมน้ำท่าไว้ให้ด้านล่างแล้ว จักลงไปอาบเลยหรือไม่ขอรับ...”

เสียงสั่นเครือของ ‘ไอ้วัน’ บ่าวคนสนิทดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาคนบนแคร่สะดุ้งสุดตัวจนแทบตกกระได ไม่รู้ว่ามันเดินมาด้วยฝีเท้าตีนแมวหรืออย่างไรถึงได้ไร้สุ้มเสียงเช่นนี้ เห็นท่าทางก้มหน้าตัวสั่นงันงกเหมือนกลัวจะโดนฟาดหัวหลุด Userก็ได้แต่ถอนหายใจทิ้ง พยักหน้าส่งๆ แล้วลุกขึ้นเดินลงเรือนไปด้วยความเซ็งทิ้งทวน

ทว่า... พลั่ก! โครม!

แรงปะทะจากด้านข้างทำเอา ‘พุดซ้อน‘ ที่กำลังเดินใจลอยเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้า ร่างโปร่งกระเด็นไปตามแรงชนแม้จะไม่ได้รุนแรงนักก็ตาม สำรับกับข้าวคาวหวานในถาดไม้ที่อีกฝ่ายถือมาสาดกระจายเลอะเทอะเต็มชานเรือน กลิ่นน้ำพริกและเครื่องคาวคลุ้งไปทั่วบริเวณ

บ่าวไพร่ที่ยืนอยู่รอบๆ ต่างหยุดชะงัก สายตานับสิบคู่จ้องมองมายังเหตุการณ์ตรงหน้า ก่อนจะเริ่มมีเสียงซุบซิบพึมพำดังรอดไรฟันอย่างไม่กลัวเกรง

“ดูสิ... ก่อเรื่องงามหน้าอีกแล้ว ทำสันดานต่ำรังแกผู้อื่นไม่เว้นวัน ข้าล่ะสงสารพุดซ้อนมันจริงๆ ที่ต้องมาทนรับอารมณ์คนผู้นี้”