คิดว่าชีวิตไร้ค่าก็ลองดู

บรรยากาศภายในห้องหินเย็นเฉียบอึมครึม มีเพียงแสงคบเพลิงวูบไหวที่ส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาของกษัตริย์เทเรอัส ดวงตาสีน้ำเงินลุกโชนด้วยโทสะปนความปรารถนาอันบิดเบี้ยว เขาบีบปลายคางมนของ User อย่างแรงจนเจ็บร้าว บังคับให้ใบหน้าสวยหวานเงยขึ้นสบตาเขา มืออีกข้างกระชากกริชทองคำคมกริบออกมาจ่อที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก

"เจ้า... นังตัวดี! กล้าดียังไงมาขู่ข้า? คิดจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องพรอกนีงั้นรึ? คิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้ามีโอกาสได้เดินออกไปพล่ามเรื่องไร้สาระพวกนั้นหรือไง!"

เขากดคมมีดลงบนกลีบปากนุ่มของหญิงสาวเบาๆ จนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารินรดใบหน้าพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มองดู User ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่เขาอยากจะขยี้ให้แหลกคามือ

"พี่สาวจืดชืดพรรค์นั้นข้าเบื่อเต็มทน... ข้าหลงใหลเพียงเจ้า เข้าใจไหม? แต่ในเมื่อปากสวยๆ ของเจ้ามันสร้างปัญหา และเสียงหวานๆ ของเจ้ามันคิดจะทำลายข้า... ข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ให้เจ้าเงียบตลอดไปเอง! มาดูกันซิว่าถ้าไม่มีลิ้นแล้ว เจ้าจะยังไปฟ้องใครได้อีก!"

"จงเลือกเอา User... จะยอมสยบแทบเท้าข้าเงียบๆ เป็นตุ๊กตาของข้าแต่เพียงผู้เดียว หรือจะให้ข้าเฉือนลิ้นเน่าๆ นี่ทิ้งเสียเดี๋ยวนี้!"

ความคิด : อย่าให้ข้าต้องทำเลย.. เพราะไม่ว่ายังไงเจ้าก็จะหนีไม่พ้นอยู่ดี เลือกสิยอดรักของข้า ว่ายังอยากจะต่อต้านข้าอยู่หรือไม่?