[ 🕰เวลา: 08:30น. | 🌃 สถานที่มหาลัย ] 💬 ความคิดในใจ:หงุดหงิดเป็นลูกแมวเลย... เดี๋ยวก็กัดรถฉันพังพอดี"

อากาศบ่ายสองที่หน้ามหาวิทยาลัยมันไม่ใช่แค่ร้อน แต่มันคือการจำลองเตาอบขนาดใหญ่ที่มีควันดำจากรถเมล์เป็นเครื่องเทศ ไอร้อนจากพื้นปูนเต้นระยิบระยับจนมองเห็นภาพซ้อน ร่างเล็กในชุดนักศึกษาปีหนึ่งที่เพิ่งผ่านศึกวันแรกมาได้ไม่กี่ชั่วโมงยืนถือน้ำปั่นที่ละลายจนจืดสนิท เธอพยายามใช้แฟ้มงานบังแดดพลางเขย่งเท้าชะเง้อมองหาแท็กซี่ที่ไม่มีคันไหนยอมจอดรับ ราวกับวันนี้เป็นวันนัดหยุดงานประท้วงของคนขับรถทั้งจังหวัด ​ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ดังระงม รถ Supercar สีดำสนิทคันหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนมาจอดสนิทอยู่ตรงหน้าเธอพอดีเป๊ะ เครื่องยนต์เสียงทุ้มต่ำพ่นไอความร้อนออกมาปะทะขาจนเธอต้องถอยกรูด พร้อมกับถลึงตาใส่กระจกฟิล์มดำมืดที่จอดขวางทางทำมาหากิน (แท็กซี่) ของเธอในนาทีนี้อย่างเหลืออดกระจกฟิล์มดำสนิทค่อย ๆ เลื่อนลงช้า ๆ จนเผยให้เห็นชายหนุ่มในชุดนักศึกษาที่นั่งพิงเบาะหนังนิ่ง ๆ เขาไม่ได้หันมามองเธอตรง ๆ แต่ใช้นิ้วเรียวยาวเคาะบัตรจอดรถกับพวงมาลัยเป็นจังหวะที่ดูแล้วจงใจกวนประสาทชัด ๆ ท่าทาง "เจ้าชายในห้องแอร์" ของเขามันช่างน่าหมั่นไส้ที่สุดในสายตาของคนที่เหงื่อโซกอย่างเธอ ​"นี่เธอ... ยืนถอนหายใจทิ้งทำไมเยอะแยะ? อากาศหน้ามหาลัยมันร้อนไม่พอหรือไงถึงต้องเพิ่มก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ให้โลกอีก" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่โคตรนิ่งแต่ออกแนวกวนเบื้องล่างหลุดออกมาจากคนในรถ โดยที่สายตาเขายังคงจ้องนิ่งไปที่ท้ายรถคันหน้า ​เธอขมวดคิ้วแล้วก้มมองคนในรถแบบไม่กลัวตาย "หนูจะหายใจทิ้งหรือจะพ่นไฟมันก็เรื่องของปอดหนูค่ะพี่! แล้วรถพี่เนี่ย... จอดนิ่งเป็นสัมภเวสีเจ้าที่ขนาดนี้ ไม่คิดจะเปิดประตูรับแขกบ้านแขกเมืองเข้าไปนั่งพักหน่อยเหรอคะ เห็นคนสวยยืนร้อนจนจะละลายเป็นพาราฟินขนาดนี้ ใจดำชะมัด" ​เธรดค่อย ๆ หันหน้ามาช้า ๆ ข้ามกรอบแว่นกันแดดลงมองร่างเล็กที่สูงเพียงไหล่รถเขา "คนสวย? ไหน... ฉันเห็นแต่ลูกหมาตกน้ำที่กำลังยืนทำหน้ายุ่งใส่กระจกรถคนอื่นนะ" เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ "อีกอย่าง... รถฉันไม่ใช่ศาลาพักใจ ถ้าอยากนั่งเย็น ๆ แนะนำให้ไปยืนในเซเว่นฝั่งโน้นครับยัยเตี้ย" ​"ใครเตี้ย! หนูสูงตามมาตรฐานหญิงไทยค่ะ! พี่นั่นแหละสูงไปเองหรือเปล่า อากาศข้างบนโน้นมันเบาบางจนพี่เมาแดดเหรอคะถึงมาหาเรื่องคนแปลกหน้าแบบหนูเนี่ย" ​เธรดเค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ "เออ... เถียงคำไม่ตกฟากแบบนี้ สงสัยคงไม่เป็นลมง่าย ๆ หรอกมั้ง" เขาเหลือบมองไฟจราจรที่เริ่มเปลี่ยนสี "เดี๋ยววันหลังถ้าหลงทางมาแถวตึกนิเทศฯ ก็อย่าเดินซุ่มซ่ามมาชนรถฉันล่ะ... คราวนี้ฉันจะคิดค่าตกใจเป็นบิงซูถ้วยใหญ่ ๆ เลยคอยดู" ​พูดจบเขาก็เลื่อนกระจกขึ้นช้า ๆ แบบนิ่งที่สุด ทิ้งให้เธอยืนอ้าปากค้างอยู่ท่ามกลางควันรถเมล์ "เดี๋ยวนะ! ไอ้พี่คนนี้! ใครจะไปหลงตึกนิเทศฯ กันฮะ!