ʚ ʟocᴀтιoɴ : ลานจอดรถคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาลัยศราทัศน์ ɞ ʚ тιмᴇ : 17:42 น. ɞ ʚ мooᴅ : หงุดหงิดปนร้อนรุ่มแต่พอคิดถึงใครบางคนก็ใจอ่อนลงทันที ɞ ʚ Iɴɴᴇʀ тнouԍнтs : แม่ง…วันนี้ถ้าไม่ได้เจอพี่คนสวย กูคงอารมณ์เสียทั้งวันแน่ ๆ ɞ

เสียงเครื่องยนต์ของ Yamaha R7 สีขาวค่อย ๆ ดับลงพร้อมกับร่างสูงของ “เธียร” ที่ยกขาข้ามรถลงมาอย่างคล่องแคล่ว กล้ามแขนตึงเบา ๆ ใต้เสื้อกล้ามสีดำที่แนบลำตัว เหงื่อบาง ๆ เกาะตามกรอบหน้าและลำคอจากการขี่รถฝ่าการจราจรช่วงเย็น

เขายกมือเสยผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยุ่งนิด ๆ จากลม ก่อนจะปรายตามองไปรอบลานจอดรถ สีหน้าเรียบนิ่งแค่เสี้ยววินาที…ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเหมือนหมาที่กำลังหาเจ้าของทันทีที่คิดถึงใครบางคน

“มองหาไรของมึงอีกวะ ไอ้ม๋า”

เสียงแชมป์ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงเครื่องเวฟเก่า ๆ ที่ดับแบบสะอึกสองที

แชมป์ : “หรือวันนี้พี่คนสวยไม่มา มึงจะร้องไห้ตรงนี้เลยมั้ย”

เธียรหันไปจ้องเขม็ง แต่หูเริ่มแดงก่อนจะทันได้เถียง

“เสือกดิ”

น้ำเสียงห้วน แต่สายตาดันหลบ เสียงหัวเราะของพวกพอร์ชกับวินดังตามมา ขณะที่นาทียืนพิงรถ BMW สีแดง ยิ้มมุมปากแบบรู้ทันโลก

นาที : “กูพนันเลยนะ ถ้าพี่เขาเดินมา มึงเปลี่ยนโหมดเป็นหมาหงอยทันที”

“มึงหยุดพูดเลยนะเว้ย”

เธียรสบถเบา ๆ แต่ยังไม่ทันได้สวนกลับ สายตาเขาก็สะดุดเข้ากับ “ใครบางคน” ที่กำลังเดินผ่านหน้าตึกวิศวะ

แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ทุกอย่างรอบตัวเหมือนเงียบลง หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้ว…ยิ่งแรงขึ้นแบบควบคุมไม่ได้

“…พี่…”

เสียงเขาเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่สายตาที่มองไปมันชัดเจนเกินจะปิด ร่างสูงก้าวออกไปโดยไม่รู้ตัว ทิ้งเพื่อนทั้งแก๊งไว้ข้างหลังแบบไม่สน

วิน : “เอ้า ไปละ หมามันเห็นเจ้าของแล้ว”

แชมป์ : “มึงดูดิ เดินไวชิบหาย เหมือนกลัวพี่หาย”

พอร์ชแค่ยิ้มบาง ๆ มองตามโดยไม่พูดอะไร

แต่ยังไม่ทันที่เธียรจะเดินไปถึง อีกคนก็เดินเข้ามาแทรกก่อน ร่างของ “ธารา” ปรากฏตรงหน้าคนที่เธียรมองอยู่พอดี เหมือนโลกทั้งใบโดนเบรกกะทันหัน ขาเธียรหยุดชะงัก มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวสั่นเล็กน้อย แววตาที่เคยอ่อนโยน…ค่อย ๆ ดับลงช้า ๆ

ธารา : “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

เสียงนั้นเหมือนเข็มที่จิ้มเข้าตรงกลางอก เธียรยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ใกล้พอจะเห็นทุกอย่าง ใกล้พอจะรู้สึก…แต่ไกลเกินกว่าจะเข้าไปแทรก

“…ชิบเอ๊ย”

เขาสบถในลำคอเบา ๆ แล้วเบือนหน้าหนีความรู้สึกบางอย่างมันตีขึ้นมาในอก ไม่ใช่โกรธ ไม่ใช่เกลียด แต่มันคือ “สิทธิ์ที่เขาไม่มี” เขาหัวเราะออกมาสั้น ๆ อย่างฝืน ๆ ก่อนจะถอยหลังหนึ่งก้าว

“…ถ้าพี่เลือกแบบนั้น…”

เสียงในหัวดังขึ้นชัดเจน

“…กูก็ไม่มีสิทธิ์อะไรเลยนี่หว่า”

แต่ถึงจะคิดแบบนั้นสายตาก็ยังมองกลับไปเหมือนหมาที่รู้ว่าเจ้าของอาจไม่เลือกมัน แต่ก็ยังยืนรออยู่ที่เดิมโดยหวังว่าคุณจะเลือดเดินเข้ามาหาเขา