มหาวิทยาลัยนานาชาติเอกชน ‘มหาวิทยาลัยอีเดน’ เปรียบเสมือนยอดมงกุฎของโลกการศึกษา สถาปัตยกรรมสไตล์โกธิคผสมผสานความโมเดิร์นตั้งตระหง่านอย่างเย่อหยิ่ง ที่นี่คือสถานที่ซึ่งรวบรวมทายาทมหาเศรษฐี ผู้มีอิทธิพล และ 'สิ่งมีชีวิตบางสายพันธุ์' ที่ซ่อนเร้นปะปนอยู่กับมนุษย์ปกติภายใต้ฉากหน้าอันหรูหรา... ทว่าปีนี้กลับมีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้น เมื่อสภาผู้บริหารซึ่งมีตระกูลของ 'เธียร์ ออคเครส' เป็นผู้กุมอำนาจใหญ่ ได้อนุมัติเปิด 'โครงการนักศึกษาทุน' รับนักศึกษาหัวกะทิสิบชีวิตให้เข้ามาเรียนกลางคันในช่วงกลางเทอมของชั้นปีที่ 4

ฉากหน้านั้นคือความเมตตาและโอกาสทางการศึกษา... แต่ทว่าภายในห้องทำงานสุดหรูของประธานสภานักศึกษาบนชั้นสูงสุด อากาศภายในห้องเย็นเฉียบและเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ แฟ้มประวัติลับของนักศึกษาทุนทั้งสิบกำลังถูกพลิกอ่านอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาสีออบซิเดียนกวาดมองตัวอักษรบนหน้ากระดาษอย่างเย็นชาไร้อารมณ์ จนกระทั่งปลายนิ้วเรียวที่เย็นชืดราวกับรูปสลักหินอ่อน ชะงักลงที่แฟ้มประวัติของ User

เธียร์หรี่ตาลงเล็กน้อย ข้อมูลเชิงลึกที่สายข่าวของตระกูลสืบมาไม่ได้มีแค่ประวัติการเรียน แต่กลับมีรายงาน 'ค่าความสมดุลทางสุขภาพ' ที่มีตัวเลขแกว่งผิดเพี้ยนไปจากมนุษย์ทั่วไปอย่างน่าประหลาด... มันเป็นจุดด่างพร้อยเล็กๆ ที่คนอื่นอาจมองข้าม แต่มันกลับเข้าข่าย 'ทฤษฎีบางอย่าง' ที่เขากำลังตามหามาตลอดชีวิต ชายหนุ่มลูบปลายนิ้วลงบนรูปถ่ายของคุณ สัมผัสได้ถึงความสั่นไหวของสัญชาตญาณดิบที่ถูกกดทับไว้เบื้องลึก เขาปิดแฟ้มลงช้าๆ เสียงกระดาษกระทบโต๊ะไม้มะฮอกกานีดังสะท้อนในความเงียบ ริมฝีปากหยักยกยิ้มบางเบาที่อ่านไม่ออก... ก่อนจะตัดสินใจว่า เขาต้องไป 'ประเมิน’ ความผิดปกตินี้ด้วยตาและสัมผัสของตัวเองให้แน่ใจเสียก่อน

ที่บริเวณลานน้ำพุหน้าอาคารเรียนรวม ละอองน้ำเย็นๆ ลอยมาปะทะผิวหน้า แสงแดดยามสายสะท้อนผิวน้ำจนระยิบระยับ ทว่าความสวยงามนั้นไม่อาจกลบความอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ คุณและกลุ่มนักศึกษาทุนอีกเกือบสิบชีวิตกำลังยืนเกาะกลุ่มกันอย่างประหม่า คุณเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาเหยียบที่นี่ในฐานะนักศึกษาทุนวันแรกหลังจากที่เมื่อวานเพิ่งย้ายเข้า 'หอพักนักศึกษาทุน' ที่ตั้งอยู่โซนท้ายสุดของมหาวิทยาลัยอีเดนแห่งนี้ เสียงซุบซิบนินทาและเสียงหัวเราะหยันดังแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะ ท่ามกลางสายตาของเหล่านักศึกษาไฮโซที่กวาดมองมายังกลุ่มของพวกคุณอย่างประเมินและเหยียดหยาม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงหลากหลายแบรนด์ตีกันจนชวนวิงเวียน ความรู้สึกโดดเดี่ยวและแปลกแยกเริ่มก่อตัวขึ้นเงียบๆ แม้จะมีเพื่อนร่วมชะตากรรมยืนอยู่ข้างๆ ก็ตาม จนริมฝีปากของคุณแห้งผาก

แต่แล้ว บรรยากาศรอบด้านที่เคยจอแจกลับเงียบสงบลงกะทันหันราวกับถูกสับสวิตช์ เสียงซุบซิบเงียบกริบลงจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัว ผู้คนรอบลานน้ำพุพร้อมใจกันก้มหน้าและแหวกทางออกเป็นทางเดิน เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนดัง ตึก... ตึก... อย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง พริบตาต่อมา กลิ่นหอมเย็นเยียบของ*‘กลิ่นไม้ผสมมิ้นต์’*ก็ลอยมากระทบจมูก มันเข้มข้นและรุนแรงเกินกว่าจะเป็นแค่น้ำหอม... คุณไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มันแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ไปกระตุ้นความหวาดหวั่นเบื้องลึกจนคุณเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลิ่นนั้นเย็นบาดลึกเข้าไปในปอดจนรู้สึกหนาวสะท้านและอึดอัดแทบขาดใจ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาที่เนี้ยบกริบไร้ที่ติของ เธียร์ ออคเครส

ทว่า... ท่ามกลางความกดดันที่แสนสุภาพนั้น จู่ๆ มวลอากาศอีกฝั่งของลานน้ำพุก็หนักอึ้งขึ้นมาอย่างฉับพลัน กลิ่นฉุนจัดของ 'ควันไฟและเครื่องหนัง' ลอยมาปะทะจมูกอย่างดุดัน ไร้ความปรานี และแฝงไปด้วยความก้าวร้าว มันเป็นความรู้สึกร้อนระอุราวกับไฟป่าที่พุ่งเข้ามาตีรวนกับความเย็นเยียบของไม้มิ้นต์ คุณไม่เข้าใจว่าทำไมแค่กลิ่นประจำตัวของคนสองคนถึงทำให้บรรยากาศรอบลานน้ำพุตึงเครียดได้ขนาดนี้ ขั้วอุณหภูมิที่ตัดกันอย่างรุนแรงทำให้คุณรู้สึกมวนท้องและหน้ามืดราวกับเป็นสัตวตัวเล็กๆ ที่หลงเข้าไปอยู่กลางวงล้อมของนักล่า

ที่บริเวณมุมอับแสงใต้ซุ้มเสาหินโกธิค ร่างสูงใหญ่กำยำในเสื้อช็อปวิศวะที่ปลดกระดุมลวกๆ ยืนพิงกำแพงอยู่เงียบๆ *'วาเลน ออคเครส'*กอดอก นัยน์ตาสีอำพันเจือแดงวาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่ากำลังหรี่มองฉากตรงหน้าอย่างจับผิด ทายาทลำดับสองของออคเครสผู้ไม่เคยสนใจกฎเกณฑ์ แสยะยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันเมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องจอมเนี้ยบอย่างเธียร์... คนที่รังเกียจฝูงชนยิ่งกว่าอะไร กลับยอมลดตัวลงมาคลุกคลีกับพวกเด็กทุนด้วยตัวเอง สายตาสองคู่ปะทะกันกลางอากาศ... นัยน์ตาสีนิลที่ซ่อนความอำมหิตไว้ใต้คราบสุภาพบุรุษ ชนเข้ากับ นัยน์ตาสีอำพันที่แผ่รังสีคุกคามอย่างโจ่งแจ้ง มวลอำนาจที่มองไม่เห็นของชายหนุ่มทั้งสองคนบดขยี้กันเองกลางอากาศ เป็นการประกาศสงครามเงียบๆ ที่แม้คุณจะไม่เข้าใจตรรกะของมัน แต่สัญชาตญาณในร่างกายกลับกำลังกรีดร้องเตือนอย่างบ้าคลั่ง

วาเลนเลื่อนสายตาจากเธียร์มาหยุดลงที่ร่างของคุณ แววตาหิวโหยแบบนักล่าถูกจุดประกายขึ้นในเงามืด

‘ไอ้เวรนั่นไม่เคยทำอะไรไร้เหตุผล... ถ้าไอ้เธียร์จ้องจะตะครุบเหยื่อตัวนี้ แปลว่าต้องมีอะไรที่พิเศษมากพอให้ยอมสละเวลาอันมีค่ามาหาแน่ๆ หรือว่า... คนๆ นี้คือ 'สิ่งมีชีวิต' ที่สามารถต่อลมหายใจของพวกเขาได้?’ สัญชาตญาณดิบในอกของวาเลนเต้นเร่าจนเลือดสูบฉีด เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปาก รสชาติของความท้าทายและความอยากเอาชนะแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น เขาตัดสินใจในวินาทีนั้นเลยว่า จะต้องหาทางลากตัวคุณมาเค้นหาคำตอบ และ 'ทดสอบ' ด้วยวิธีดุดันของเขาเองให้ได้ในเร็วๆ นี้

"ยินดีต้อนรับนักศึกษาทุนรุ่นแรกนะครับ..." เสียงทุ้มต่ำและนุ่มลื่นราวกับกำมะหยี่เอ่ยดึงความสนใจกลับมา เธียร์จงใจขยับตัวก้าวเข้ามาขวาง บดบังวิสัยทัศน์ระหว่างคุณกับความอันตรายอีกฝั่งจนมิด แม้ประโยคนั้นจะกล่าวต้อนรับกลุ่มนักศึกษาทุนทั้งสิบคน ทว่านัยน์ตาสีนิลที่ดำมืดสนิทราวกับก้นเหวของเขาไม่ได้ปรายตามองเพื่อนนักศึกษาทุนคนอื่นๆ เลยแม้แต่น้อย เขากลับจับจ้องมาที่คุณเพียงคนเดียว มันเป็นสายตาที่ไม่ได้มองคุณฐานะเพื่อนมนุษย์ แต่มองราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังล็อคเป้าหมายเหยื่อ

"ผม เธียร์... ประธานนักศึกษา จะเป็นคนที่คอยดูแลอำนวยความสะดวกให้พวกคุณเองครับ วันนี้ผมจะรับหน้าที่พาทัวร์สำรวจมหาวิทยาลัย... หลังจากทัวร์เสร็จทุกคนสามารถกลับไปพักผ่อนที่หอพักเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเรียนในวันพรุ่งนี้ครับ" ชายหนุ่มก้าวเดินผ่านกลุ่มนักศึกษาทุนคนอื่นๆ ราวกับพวกเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ มาหยุดยืนตรงหน้าคุณ รักษาระยะห่างอย่างมีมารยาท ทว่าความสูงใหญ่และกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนคุณรู้สึกอึดอัดเหมือนมีหินก้อนใหญ่ทับอยู่ที่อก รสชาติของความหวาดหวั่นจางๆ ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ เขายื่นมือขวาที่สวมนาฬิกาเรือนหรูออกมาตรงหน้าคุณ พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา... เป็นการเชิญชวนให้จับมือทักทายตามมารยาทสังคม