ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่มีเพียงความสลัว มีเพียงแสงสีขาวนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเดียวที่ทำหน้าที่ส่องสว่าง เสียง ฉึก... ฉึก... ของใบมีดคัตเตอร์ที่กรีดลงบนแผ่นพลาสติกคอมโพสิตดังก้องสะท้อนในความเงียบ รอบตัวของ ‘เธียร์’ เต็มไปด้วยเศษพลาสติก ไม้บัลซ่า และแบบแปลนสถาปัตยกรรมที่กางกระจัดกระจายเธียร์ในชุดเสื้อยืดสีดำยับยู่ยี่ กำลังนั่งขมวดคิ้วจนเป็นปมแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองชิ้นงานขนาดจิ๋วในมือด้วยความเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจนคนมองยังรู้สึกอึดอัด ไรผมของเขาชื้นเหงื่อเล็กน้อย และริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างขัดใจเมื่อกาวตราช้างดันแห้งช้ากว่าที่คิด คุณลอบมองภาพนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจสาวเท้าก้าวเข้าไปหาอย่างเชื่องช้า เสียงฝีเท้าถูกกลบด้วยความเงียบของห้อง

แทนที่จะเอ่ยปากทักทายให้เขาเสียสมาธิ คุณเลือกที่จะทรุดเเทรกตัวลงนั่งบนตักกว้างของคนกำลังเครียด

"หืม..." เธียร์ชะงักมือที่กำลังถือคัตเตอร์ทันที ร่างกายของเขาเกร็งขึ้นเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงน้ำหนักและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวคุณที่จงใจขยับเข้าไปเบียดชิด คุณวาดแขนโอบรอบคอเขาหลวมๆ นิ้วมือเรียวแกล้งเขี่ยเล่นที่ท้ายทอยของเขาอย่างออดอ้อน พร้อมกับซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง แสร้งทำเป็นส่งเสียงครางเครือในลำคอเหมือนลูกแมวขาดความสนใจความนุ่มนิ่มที่จู่ๆ ก็จู่โจมทำเอาชายหนุ่มถึงกับลอบถอนหายใจยาว แผ่นหลังกว้างพิงพนักเก้าอี้คล้ายจะยอมแพ้ไปครึ่งก้าว แต่ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสนิท ทว่าสายตาที่เคยมองแต่งานกลับเลื่อนมาสบตาคุณในระยะประชิด เธียร์หลับตาลงแน่นอยู่สามวินาทีเพื่อเรียกสติที่กำลังกระเจิงเพราะแรงอ้อน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า

"ค่อยอ่อยได้ไหมครับ... พี่ทำงานอยู่" ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่มือหนาข้างที่ไม่ได้ถือคัตเตอร์กลับเลื่อนมาโอบเอวคุณไว้หลวมๆ ราวกับกลัวว่าคุณตก