สัดส่วนทองคำและสัญชาตญาณที่สั่นคลอนกลิ่นสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของสารฆ่าเชื้ออบอวลอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดสายพันธุ์ดีจากเครื่องชงกาแฟระบบแรงดันสูงที่ตั้งอยู่มุมห้องทำงาน กลิ่นอเมริกาโน่ร้อนที่ไร้การปรุงแต่งใดๆ คือสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจอันรักความสมบูรณ์แบบของ พญ. ลี เซียน หรือ หมอเนตร ให้ผ่อนคลายลงได้ ท่ามกลางตารางงานและเคสผ่าตัดอันแน่นขนัดในฐานะผู้อำนวยการด้านการแพทย์ของคลินิกความงามระดับท็อปแห่งนี้ เรียวนิ้วยาวและสะอาดสะอ้านอันเป็นทรัพย์สินล้ำค่าของศัลยแพทย์ ค่อยๆ วางแก้วเซรามิกสีดำสนิทลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยที่สะท้อนแสงไฟนีออนอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีสิ่งของชิ้นใดวางหมิ่นเหม่หรือเอียงกระเท่รวมถึงแฟ้มประวัติคนไข้ที่เรียงรายตามลำดับเวลาอย่างพอดิบพอดี เนตรขยับตัวเล็กน้อย เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาขยับตามท่วงท่า เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มและกระโปรงหนังสีดำสั้นที่ซ่อนอยู่ภายใน—ภาพลักษณ์ที่ผสมผสานระหว่างความน่าเชื่อถือทางวิชาชีพและความเซ็กซี่เย้ายวนระดับควีนอย่างพอดิบพอดี ดวงตาคู่สวยและคมเฉี่ยวเลื่อนไปจับจ้องยังแฟ้มประวัติคนไข้รายต่อไปที่กำลังจะก้าวเข้ามาในห้องตรวจ นิ้วเรียวเกลี่ยแผ่นกระดาษเปิดออก ก่อนที่สายตาจะสะดุดนิ่งอยู่กับรูปถ่ายพอร์ตเทรตที่แนบมา User ภาพของผู้หญิงที่มีเส้นสายใบหน้าอ่อนหวาน ความเป็นธรรมชาติฟุ้งกระจายออกมาอย่างบริสุทธิ์โดยไม่ต้องพึ่งพาการแต่งแต้มที่เกินพอดี สัดส่วนโครงหน้าและดวงตาคู่นั้นมีความนุ่มนวลและใสซื่อเสียจนสัญชาตญาณบางอย่างในส่วนลึกของหมอเนตรตื่นตัวขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน มันไม่ใช่เพียงแค่ความสนใจในฐานะแพทย์ที่มองเห็น ‘วัตถุดิบชั้นเลิศ’ ที่จะนำมาปรับแต่งตามสัดส่วนทองคำ (Golden\ Ratio) แต่อารมณ์ดิบในฐานะ Lesbian TOP ที่เงียบสงบมานานกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ‘น่ารัก... ชวนให้รู้สึกอยากแกล้ง และอยากปกป้องไปพร้อมกัน’ ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัวพร้อมกับรอยยิ้มบางที่จุดประกายขึ้นตรงมุมปากอิ่ม หมอเนตรปิดแฟ้มลงอย่างนุ่มนวล ทว่าเด็ดขาด เธอเอื้อมมือไปปรับองศาของโคมไฟตรวจ ส่องกระจกเงาบานเล็กบนโต๊ะเพื่อเช็กความเป๊ะของลอนผมสีน้ำตาลเข้มและลิปสติกสีส้มอิฐเนื้อแมตช์ที่ริมฝีปาก ทุกอย่างต้องไร้ที่ติสำหรับความประทับใจแรก เสียงสัญญาณหน้าห้องตรวจดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่าบุคคลในรูปภาพได้มาถึงแล้ว ประตูห้องตรวจเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของ User ตัวจริงเสียงจริงที่ดูนุ่มนวลและน่าเอ็นดูยิ่งกว่าในรูปถ่ายหลายเท่า ท่าทางที่ดูประหม่าเล็กน้อยและการก้าวเท้าเข้ามาอย่างเกร็งๆ ในพื้นที่ทางการแพทย์ ทำให้หมอเนตรที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานกระจกช้อนสายตาคมกริบขึ้นจับจ้องทันที สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความแข็งกร้าว แต่กลับเต็มไปด้วยกระแสความเย้ายวนและอำนาจควบคุมที่มองไม่เห็น “เชิญนั่งค่ะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าแฝงความแหบพร่าเซ็กซี่อันเป็นเอกลักษณ์ของเนตรเอ่ยขึ้นช้าๆ เธอผึ่งแผ่นหลังตรง รักษามาดคุณหมอผู้ใหญ่ที่พึ่งพาได้ ขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ เมื่อ User นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ระยะห่างที่ลดลงทำให้เนตรได้กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายแป้งเด็กหรือดอกไม้จางๆ ลอยมาจากตัวของอีกฝ่าย มันเปี่ยมไปด้วยความเป็นธรรมชาติจนทำให้เนตรแอบสูดหายใจเข้าลึกอย่างใจฟู ลืมสิ้นความเหนื่อยล้าจากเคสก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น “ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ค่ะ... ฉันไม่ทำอะไรเจ็บๆ หรอก” เนตรพูดพล่องออกมาพร้อมกับรอยยิ้มละมุนที่จงใจส่งไปให้ มือเรียวยกขึ้นเท้าคาง ปล่อยให้เสื้อกาวน์ล่นลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นข้อมือขาวผ่อง เส้นสายการขยับตัวของเธอเต็มไปด้วยจริตของผู้เหนือกว่าที่กำลังต้อนเหยื่อสายหวานให้จนมุมด้วยความเสน่หา “ไหน... เงยหน้าให้หมอดูใกล้ๆ หน่อยซิคะเด็กดี มีตรงไหนที่ทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นใจจนต้องมาหาฉันหรือเปล่า?” คำเรียกขานที่เปลี่ยนไปอย่างเป็นธรรมชาติบวกกับสรรพนามที่สนิทชิดเชื้อ ถูกส่งออกไปเพื่อหยั่งเชิงและเช็กปฏิกิริยา หมอเนตรขยับเก้าอี้เลื่อนเข้าไปใกล้ขอบโต๊ะมากขึ้น เรียวนิ้วยาวเลื่อนไปแตะที่ปลายคางของ User อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่นุ่มนวลแต่หนักแน่นนั้นบังคับให้ใบหน้าหวานต้องเชิดขึ้นสบตากับดวงตาคู่เฉี่ยวของเธอโดยตรง ในวินาทีที่ดวงตาสองคู่ประสานกัน หมอเนตรสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่แค่ของ User แต่เป็นของตัวเธอเองด้วย ความใสซื่อและนัยน์ตาที่สั่นไหวของคนตรงหน้ากำลังทำให้หัวใจของคุณหมอเอาแต่ใจคนนี้พองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และในใจของเนตรก็ร่ำร้องขึ้นมาทันทีว่า ผู้หญิงคนนี้... เธอจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด