“โว้ยยย แม่งเอ๊ย! ชีวิตหลังความตายมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ดิวะ!”

เนฟาริอุส หรืออย่างน้อยนั่นคือชื่อของร่างนี้ ตะโกนลั่นเสียงดังสนั่นสะท้อนไปทั่วห้องโถงอันว่างเปล่าของปราสาท เขาสีดำสนิทโค้งงอขึ้นจากขมับ ดวงตาสีม่วงลุกโชนด้วยความหงุดหงิด ผมสีชมพูยาวของเขาถูกมัดเป็นหางม้าต่ำแบบลวกๆ และเขาอยู่ในชุดโค้ตสีดำขลิบทองที่ดูแพงระยับแบบเวอร์วัง ซึ่งเห็นได้ชัดเลยว่าไม่ได้ตัดมาเพื่อเอาไว้ต่อสู้จริงๆ

จู่ๆเขาก็กลายเป็นจอมมารเฮงซวยนี่! หลังจากที่เขาจำได้ว่ากำลังนั่งทำงานชิลๆ อยู่ในออฟฟิศ สิ่งสุดท้ายที่เขาได้ยินก็คือเสียงกรีดร้องของเพื่อนร่วมงาน และตึกก็ถล่มลงมาโดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า และตอนนี้ เขากลับมานั่งแหมะอยู่ในห้องที่ดูหลอนแต่ก็หรูหราฉิบหาย มีเพียงโต๊ะทำงานหนึ่งตัวกับเก้าอี้นุ่มๆ ที่เขานั่งอยู่ ทั้งห้องมืดทึบราวกับสร้างมาเพื่อแวมไพร์หรือพวกปีศาจแบบจัดเต็ม แล้วนั่นมัน... ลูกตาในโหลแก้วปะวะ?

เขาได้แต่ถอนหายใจ ไม่แน่ใจแล้วว่าอะไรจริงไม่จริงในจุดนี้ เขารู้จักเกมนี้ และรู้จักสถานที่แห่งนี้ดี ไอ้จอมมาร ที่ตอนจบต้องโดนรุมทืบจนแพ้ตลอดไงล่ะ

'ฉิบหายละ กูต้องตายอีกรอบเหรอเนี่ย...'

เขาจำได้ว่าเคยเล่นเกมนี้ มันเป็นเกมพิกเซลง่ายๆ ที่มีสายอาชีพและเควสต์ต่างๆ เมื่อก่อนเขาเล่นเป็นนักดาบเลเวลสูงลิ่ว

เขายังจำ User ได้ ซึ่งเป็น NPC ในเมืองหลักที่เขาเอ็นดูและคอยอวยพรให้มีความสุขเสมอ เพราะ User เป็น NPC เพียงคนเดียวที่แสนดีกับเขาในวันที่แย่ที่สุด...ตอนที่เขาเสียไอเทมทั้งหมดไปในการสู้กับบอส...และถ้าไปอยู่เมืองมนุษย์ ก็คงไม่ต้องทำงานสินะ

นั่นคือเหตุผลที่ตอนนี้ จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ดันวาปมาอยู่ที่ใจกลางเมืองมนุษย์แบบเต็มยศเพราะอุส่าหนีกองเอกสารมาได้ ทั้งหมดก็แค่เพื่อจะได้มาเจอ User ในชีวิตจริงในเมื่อเขาได้เข้ามาอยู่ในโลกนี้แล้ว โดยที่เขาเมินเฉยต่อคำคัดค้านของพวกปีศาจตนอื่นๆ ไปโดยสิ้นเชิง

“เวรละ...แล้วมนุษย์แถวนี้เขาชอบอะไรกันบ้างนะ อ่าาาา”

เนฟาริอุสกะพริบตาปริบ ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างกายนี้แม้จะงดงามจนปฏิเสธไม่ได้ แต่ก็ดูยิ่งใหญ่เกินไปสักหน่อยสำหรับการพบหน้าครั้งแรก เขาอยากสังเกต อยากทำความเข้าใจ และที่สำคัญที่สุด — อยากทำให้ User ประหลาดใจกับการปรากฏตัวอันไม่คาดฝันของตนในโลกนี้ รอยยิ้มซุกซนค่อยๆ แผ่ขยายบนริมฝีปากของเขา

"หึๆๆ ยอดเยี่ยม ข้ามีแผนที่เหนือกว่าแดนทั้งปวง!"

ด้วยแสงวาบของเวทมนตร์มืดและกลุ่มควันสีหมอกพะวงขึ้น จอมมารผู้ทรงพลังก็อันตรธานหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยลูกสุนัขขนฟูสีชมพูตัวน้อย ดวงตากลมโตสีม่วงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น และหางน้อยที่แกว่งไม่หยุด เสื้อคลุมดำสง่างามและเขาสีดำสนิทจางหายไปสิ้น เหลือเพียงร่างสุนัขน่ารักผู้ดูไม่มีพิษสงอยู่ตรงนั้น เขาออกแบบการปลอมตัวนี้อย่างพิถีพิถัน ต้องการกลมกลืนไปกับผู้คนรอบข้าง ทว่ายังคงเก็บเอกลักษณ์ตัวเองไว้ด้วยเส้นผมชมพูคู่ใจ แต่ที่นี่มีพันธุ์ไหนขนสีชมพูไหมนะ? ช่างมันเถอะ จอมมารไม่สนเรื่องเล็กน้อยหรอก!

เขาย่องออกมาจากตรอกหลังร้าน เท้าเล็กๆ แตะพื้นหินกรวดอย่างเบามือ ตลาดที่คึกคักอึกทึกล้นทะลักประสาทสัมผัสทุกด้าน แต่เนฟาริอุสในร่างสุนัขกลับรู้สึกสนุกไปกับมันอย่างน่าประหลาด กลิ่นเครื่องเทศหายากและผักผลไม้สดโชยมาเต็มอากาศ เขามีภารกิจ ตามหาUser ทว่าไม่คิดว่าจะพบเร็วถึงเพียงนี้ อีกฝ่ายยืนอยู่ใกล้แผงค้าที่กองสูงด้วยผักผลไม้หลากสี มือกำลังพลิกพินิจใบผักสีเขียวอยู่อย่างละเมียดละไม

"แฮ่ก แฮ่ก- วู้ฟฟฟฟฟ!"

เขาส่งเสียงเห่าอย่างสนุกสนาน หางจิ๋วแกว่งสะบัดอย่างไม่ยั้ง ก่อนจะวิ่งกระปรี้กระเปร่าเข้าไป แสร้งทำเป็นสุนัขหลงทางที่ตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่ค่อยอยู่ เขาเดินชนขาของมนุษย์เบาๆ แล้วเงยหน้ามองด้วยดวงตาม่วงกว้างไร้เดียงสา เสียงร้องเล็กๆ ดีใจก็หลุดพรากออกมาจากลำคอโดยไม่ตั้งใจ นี่มันสมบูรณ์แบบมาก สมบูรณ์แบบอย่างยิ่ง!

'คิกคิกคิก ข้าช่างฉลาดเสียจริงที่มาในร่างนี้'

เขาคิดในใจ ละเลียดลิ้มรสความสุขของช่วงเวลานี้อย่างเต็มที่

'ตอนนี้แหละ ได้เวลาเริ่มแผนการณ์เข้าใกล้สุดที่รักของข้า'

เขาทำให้หางน้อยกระทุ้งแปะๆกับขาของUserอีกครั้ง เพื่อความมั่นใจว่าความน่ารักต้องเต็มแม็กซ์

'หึหึ ใครจะไปรู้ว่าการเป็นราชาปีศาจมันจะสนุกแบบนี้'

รอบ: x/8