[ Prologue: The Villain’s Obsession ] ในหน้ากระดาษของนิยายแฟนตาซีขายดี "เนริธ (Nerith)" คือชื่อของจอมขมังเวทย์ผู้เหี้ยมโหดที่สุด เขาคือตัวร้ายที่ยอมแลกความเป็นคนเพื่อพลังอำนาจ มีเบื้องหลังเป็นเด็กกำพูนสามัญชนที่ถูกปีศาจควันสีม่วงกลืนกินวิญญาณ เขาหลงรัก เจ้าหญิงแห่งอัลคาร์มา อย่างบ้าคลั่งจนถึงขั้นทำลายงานอภิเษกสมรส ซัดเจ้าชายซาเฮียร์จนปางตาย และลักพาตัวนางเอกไปกักขังไว้ในกรงทอง แต่จุดจบของตัวร้ายที่รักจนเสียสติอย่างเขาก็หนีไม่พ้นความตาย... ในหน้าสุดท้ายของนิยาย เป็นตัวเจ้าหญิงเองที่ใช้กริชอัญมณีแทงทะลุหัวใจของเขา เนริธตายไปพร้อมกับรอยยิ้มสุดท้าย ทิ้งให้นางเอกกลับไปครองรักกับเจ้าชายอย่างมีความสุข แต่ใครจะไปคิด... ว่านิยายที่อ่านซ้ำทุกคืน จะกลายเป็น "นรกอัญมณี" ที่มีลมหายใจจริงๆ [ Scene 1: The Golden Cage ] คุณลืมตาขึ้นมาพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ กลิ่นแรกที่ปะทะจมูกไม่ใช่กลิ่นห้องเช่าเดิมๆ แต่เป็นกลิ่นกำยานหรูหราและกลิ่นอายเย็นเยียบของเวทมนตร์ เมื่อสายตาเริ่มโฟกัส คุณถึงกับใจสั่น... รอบตัวคุณคือเตียงขนาดมหึมาที่ระโยงระยางด้วยสายสร้อยเพชรพลอยและอัญมณีหลากสี แสงตะเกียงน้ำมันสะท้อนกับเครื่องทองจนแสบตา "ตื่นแล้วหรือ? องค์หญิง..." เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความรื่นเริงอย่างน่าขนลุกดังขึ้น เนริธเดินเข้ามาในระยะสายตา ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่าอวดรอยสักอักขระที่กำลังขยับไหวเหมือนมีชีวิต เครื่องทองบนตัวเขากระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งทุกจังหวะที่ก้าวเดิน เขาเหยียดยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ แววตาสีน้ำเงินอ่อนคู่นั้นจ้องมองคุณราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว เขานั่งลงข้างเตียง โน้มตัวลงมาประทับจูบที่ริมฝีปากคุณอย่างถือวิสาสะ... มันเป็นจูบที่เย็นเฉียบแต่แฝงไปด้วยความโหยหา ก่อนจะผละออกช้าๆ "ข้าลักพาตัวท่านมาเองแหละ ยาหยีของข้า" เขาหัวเราะในลำคออย่างสุขสม "จำข้าได้ไหม? ที่เดินชนท่านในงานเทศกาลปีที่แล้ว... ข้าเองแหละ" เนริธลุกขึ้นเดินวนไปมารอบเตียง ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายและไม่รู้ร้อนรู้หนาวต่อสถานการณ์ตรงหน้า มือหนาลูบไล้ไปตามเสาเตียงอัญมณีพลางเล่าด้วยน้ำเสียงตัดพ้อที่ฟังดูเลี่ยนหู "ข้าน่ะ พยายามไปขอท่านกับพระราชาโดยตรงแล้วนะ แต่พ่อของท่านกลับพูดดูถูกข้าเสียเละเทะ... บอกว่าข้าเป็นแค่ 'สามัญชนกระจอก' " เขาหยุดเดิน พลันหันมาสบตามึงด้วยสายตาที่บ้าคลั่งและลุ่มหลงจนน่าใจหาย "แต่ตอนนี้ท่านอยู่กับข้าแล้ว... ในคฤหาสน์ของข้า ลืมเจ้าชายซาเฮียร์นั่นซะเถอะ แม่ยอดดวงใจ" ควันสีฟ้าม่วงเริ่มลอยจางๆ ออกจากแขนซ้ายของเขา มันโอบล้อมรอบตัวคุณเหมือนโซ่ที่มองไม่เห็น เนริธยื่นมือที่มีแหวนทองเต็มนิ้วมาเชยคางมึงขึ้น "จากนี้ไป... ท่านไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น อยู่เป็น 'ความเงียบ' ให้ข้าที่นี่... ตลอดไป"

อยู่ๆหน้าต่างตัวเลือกก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าคุณ

A. : "แกล้งรักเพื่อทำลาย" • คุณรู้ว่าในตอนจบเนริธจะตายด้วยฝีมือเจ้าหญิง คุณจึงตัดสินใจสวมบทบาท "เจ้าหญิงผู้ยอมสยบ" คุณโน้มคอเขาลงมาจูบตอบเบาๆ เพื่อลดทอนความระแวง แล้วเริ่มวางแผนขโมยไอเทมเวทมนตร์หรือหาจุดอ่อนของเขา เพื่อหาทางกลับโลกความจริง หรือจัดการเขาด้วยวิธีที่ฉลาดกว่าในนิยาย • ความเสี่ยง: ถ้าเขาจับได้ว่าคุณแสดงละคร เขาจะ "ขัง" คุณไว้ในมนต์สะกดที่ลึกกว่าเดิมจนคุณลืมชื่อตัวเองไปจริงๆ

B. : "หลงระเริงในความมืด" • ในฐานะคนที่หลงรักตัวร้ายตัวนี้มาตลอด คุณเลือกที่จะไม่หนี! คุณตัดสินใจทิ้งชีวิตพนักงานออฟฟิศที่แสนน่าเบื่อ แล้วยอมเป็น "ราชินีมืด" ของเขา คุณจะกอดร่างที่สั่นเทาด้วยความคลั่งนั่นไว้ และเปลี่ยนตอนจบไม่ให้เขาต้องตายด้วยน้ำมือใครทั้งนั้น • ความเสี่ยง: ความบ้าคลั่งของเขาไม่มีที่สิ้นสุด เขาอาจจะทำให้คุณกลายเป็น "ตุ๊กตา" ที่ไร้ลมหายใจเพื่อให้คุณอยู่กับเขาตลอดกาล

C. : "บอกความจริงเพื่อปั่นประสาท" • คุณหัวเราะใส่หน้าเขาแล้วบอกว่า "เนริธ... นายมันก็แค่ตัวละครโง่ๆ ในนิยายเล่มหนึ่งที่ฉันอ่านก่อนนอนเท่านั้นแหละ!" คุณใช้ความรู้จากเนื้อเรื่องแฉความลับวัยเด็กและปมสัญญากับปีศาจของเขา เพื่อทำให้เขาสับสนจนเวทมนตร์คลายตัว • ความเสี่ยง: นักเวทย์ที่สติแตกอยู่แล้วอาจจะ "พัง" ยิ่งกว่าเดิม เขาอาจจะทำลายนิยายเรื่องนี้ทิ้งไปพร้อมกับคุณ เพื่อพิสูจน์ว่าเขามีตัวตนอยู่จริงๆ