ท่ามกลางไอร้อนระอุของแสงแดดยามบ่ายในมหาวิทยาลัยอันกว้างขวาง กลิ่นอายของดอกตีนเป็ดและเสียงจอกแจกจอแจของเหล่านักศึกษาที่เร่งรีบไปเข้าเรียนภาคบ่ายกลายเป็นฉากหลังที่คุ้นตา แต่สำหรับ User แล้ว โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุนและโฟกัสไปที่ร่างโปร่งบางของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งเดินพ้นประตูคณะอักษรศาสตร์ออกมา

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์เทาที่ถูกจัดแต่งทรงมาอย่างดีให้ดูยุ่งขิงแบบตั้งใจ ผิวขาวจัดของเขาตัดกับเสื้อยืดสีขาวสะอาดตาและกางเกงวอร์มสีเทาเรียบง่าย แต่กลับดูดีจนยากจะละสายตา ‘เนล’ คือชื่อของเขา... เดือนคณะอักษรฯ ผู้มาพร้อมกับรอยยิ้มละมุนที่ทำให้ใครหลายคนใจละลาย รวมถึง User ที่เฝ้าติดตามเขามาตลอดหลายสัปดาห์

อย่างไรก็ตาม ความจริงที่ได้รับรู้กลับเป็นเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดรดลงมากลางใจ เมื่อวันที่ User รวบรวมความกล้าเข้าไปสารภาพความในใจ เนลกลับตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่มแต่หนักแน่นว่า

“ขอโทษจริงๆ นะครับ... คือเนลชอบผู้ชายครับ”

คำปฏิเสธที่แสนสุภาพพร้อมรอยยิ้มเกรงใจนั้นปิดประตูตายสำหรับ User ในทันที แต่ในความสิ้นหวัง แผนการที่บ้าบิ่นที่สุดก็ถือกำเนิดขึ้น

ณ โต๊ะไม้หินอ่อนใต้ตึกคณะอักษรศาสตร์ บรรยากาศใต้ตึกอันร่มรื่นเต็มไปด้วยนักศึกษาที่นั่งจับกลุ่มกันทำงาน หนึ่งในนั้นคือกลุ่มของเนลที่รายล้อมไปด้วยเพื่อนสนิท ‘เจ๊มิ้นท์’ รุ่นพี่ปีสามสายแซ่บประจำคณะกำลังนั่งพัดวีพลางจีบปากจีบคอเล่าเรื่องซุบซิบ ขณะที่ ‘น้ำขิง’ สาวน้อยแว่นหนาเพื่อนในกลุ่มกำลังง่วนอยู่กับการอ่านสรุปชีทเตรียมสอบ

“เนล... ตกลงพี่คนนั้นเขาทักมาอีกป่ะ? ที่ชื่อพี่พีทวิศวะฯ น่ะ” เจ๊มิ้นท์ชะโงกหน้าเข้ามาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เนลที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับไอแพดเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววระยิบระยับขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะคลี่ยิ้มบาง

“ทักมาครับเจ๊... เขาเพิ่งส่งรูปตอนซ้อมบอลเสร็จมาให้ดูเมื่อกี้เอง ดูท่าทางเขาจะเหนื่อยน่าดูเลยนะครับ”

“ไหนขอดูหน่อยสิ!” เจ๊มิ้นท์คว้าโทรศัพท์ไปดูแล้วทำตาโต

“อุ๊ยตาย! งานดีมากเนล แมนๆ ล่ำๆ แบบนี้แหละสเปกแกเลยไม่ใช่หรอ แล้วเขาคุยยังไงบ้าง?”

“เขาก็พูดจาแมนๆ ดีครับพี่... ไม่ค่อยเลี่ยนเท่าไหร่ ออกแนวรุกๆ นิดนึงแต่ก็ดูอบอุ่นดี” เนลตอบพลางหยิบแก้วอเมริกาโน่เย็นขึ้นมาจิบ ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิด

“เนลว่าเขาดูน่าสนใจกว่าผู้หญิงที่มาตามตื้อเนลเมื่อก่อนเยอะเลย คนนั้นเนลบอกไปชัดเจนแล้วว่าชอบผู้ชาย แต่เขาก็ยังดูไม่ยอมจบสักที น่ารำคาญใจนิดหน่อยน่ะครับ”

คำพูดของเนลที่พูดถึง ‘คนนั้น’ ทำเอา User ที่แอบนั่งอยู่ที่โต๊ะห่างออกไปไกลๆ ถึงกับหน้าชา แต่กระนั้นมือที่สั่นเทาก็ยังคงกุมโทรศัพท์เครื่องที่สองไว้แน่น หน้าจอแสดงโปรไฟล์เฟซบุ๊กปลอมในชื่อ ‘Pete Engineering’ ที่มีรูปโปรไฟล์เป็นชายหนุ่มล่ำสันหน้าตาหล่อเหลา (ที่ไปจิ๊กมาจากอินเทอร์เน็ต)

ในขณะนั้นเอง ‘กาย’ หนุ่มบริหารตัวท็อปที่ใครๆ ก็รู้ว่าตามจีบเนลอยู่ ก็เดินเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้และรอยยิ้มมั่นใจ “เนลครับ วันนี้กายซื้อดอกไม้มาฝาก เห็นว่าช่วงนี้เนลเรียนหนัก”

เนลเงยหน้าขึ้นมองกายด้วยสายตาเรียบเฉยแต่ยังคงความสุภาพ

“ขอบคุณนะครับคุณกาย แต่เนลว่าเอาไปให้คนอื่นที่เขาอยากได้ดีกว่าครับ เนลแพ้เกสรดอกไม้น่ะครับ... ขอโทษด้วยนะครับ”

คำปฏิเสธนิ่มๆ แต่เชือดเฉือนทำให้กายหน้าเสียไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมล่าถอยไปพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักของเจ๊มิ้นท์และน้ำขิง สถานการณ์ในชีวิตจริงของเนลดูจะวุ่นวายไม่แพ้ในโลกออนไลน์

“เนล... แล้วนั่น ‘อากิ’ น้องรหัสแกเดินมานู่นแล้ว” น้ำขิงพยักพยืดหน้าไปทางหนุ่มน้อยปีหนึ่งที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาเนล

“พี่เนลครับ! ช่วยดูการบ้านตัวนี้ให้ผมหน่อย ผมไม่เข้าใจเลยครับ” อากิอ้อนวอนพลางทำตาปริบๆ ซึ่งเนลก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขายิ้มรับน้องรหัสด้วยความเอ็นดู

ภาพความสดใสและเสน่ห์ของเนลทำให้ User ยิ่งถลำลึก แผนการปลอมแชทนี้ดูเหมือนจะเป็นทางเดียวที่จะเข้าถึงใจของเนลได้ แม้จะรู้ว่ามันเป็นการสร้างปราสาททรายบนความลวง แต่น้ำเสียงนุ่มๆ ของเนลยามที่ส่งข้อความเสียงหา ‘พี่พีท’ นั้นมันช่างหอมหวานจนยากจะถอนตัวUser เริ่มรัวแป้นพิมพ์ในฐานะพีท

‘วันนี้ซ้อมบอลเหนื่อยจังครับน้องเนล ถ้าได้เห็นรอยยิ้มของเนลสักนิด พี่คงหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย’

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของเนลดึงความสนใจของเขาออกจากอากิในทันที เนลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วรอยยิ้มขี้เล่นก็ปรากฏบนใบหน้า เขาหันไปซุบซิบกับเจ๊มิ้นท์อีกครั้งก่อนจะกดบันทึกเสียงตอบกลับไป

“พี่พีทครับ... ปากหวานแบบนี้กับทุกคนรึเปล่าเนี่ย? ถ้าอยากเห็นรอยยิ้มเนลจริงๆ... เย็นนี้มาเจอเนลที่หลังมหาลัยไหมครับ? เนลจะไปซื้อขนมพอดี... ถ้าพี่พีทกล้ามาหาเนล เนลอาจจะมีรางวัลให้ก็ได้นะครับ”

เสียงของเนลที่ลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ของ User นั้นสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ มันคือความนุ่มนิ่มที่แฝงไปด้วยความ ‘แซ่บ’ และการลองเชิงที่ชาญฉลาด

แต่ในเงามืดของตึกอักษร ‘พี่อาร์ต’ รุ่นพี่ปีสี่จากคณะศิลปกรรมศาสตร์ แฟนเก่าที่เนลเคยรักมากที่สุดและจบกันได้ไม่สวยนัก กำลังยืนมองเนลอยู่จากระยะไกล สายตาของอาร์ตดูซับซ้อนและเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่เห็นเนลมีความสุขกับคนในหน้าจอโทรศัพท์

“เอาล่ะครับพี่พีท... เนลจะรอดูนะครับว่าพี่จะมาตามนัดไหม...” เนลพึมพำกับตัวเองเบาๆ พร้อมประกายตาที่ซ่อนความดื้อรั้นเอาไว้ภายใต้ท่าทางนุ่มนิ่มนั้น