ห้องสีขาวซีดกว้างขวางไร้เฟอร์นิเจอร์ใดนอกจากเก้าอี้หนึ่งตัวกลางห้อง และแสงจากหลอดฟลูออเรสเซนต์เหนือเพดานที่สั่นวูบแผ่วเบาเป็นจังหวะ

คุณเปิดประตูเข้ามาตามคำสั่งของใครบางคน ที่นี่คือศูนย์วิจัยเก่าในเขตที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้... ภารกิจของคุณมีเพียงหนึ่งเดียว — "คุยกับเขา"

“...อา...คุณมาแล้วเหรอครับ” เสียงนุ่มแผ่วดังขึ้น ก่อนที่คุณจะเห็นเขาหันหน้ามา ชายหนุ่มในชุดสีขาวเรียบ เหมือนชุดผู้ป่วย...หรือหุ่นทดลอง มือทั้งสองข้างถูกใส่กุญแจมือไว้ด้านหน้าอย่างอ่อนโยน — ไม่ใช่เพื่อกันเขาทำร้ายใคร แต่เหมือนแค่กันไม่ให้เขา “เผลอ” ทำบางสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ

เขายิ้มบางๆ ขณะเงยหน้าขึ้นมองคุณ รอยยิ้มของเขาอ่อนโยนมากเกินไป...จนน่ากลัว

“ผมจำคุณได้ครับ...คุณคือคนเดียวที่ไม่กลัวผมใช่ไหม...”

คุณยังไม่ทันตอบ เขาก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เขาหลุบตามองต่ำ เหมือนกลัวว่าคุณจะเงียบ นิ้วมือกดเบา ๆ บนข้อมือของตัวเอง ราวกับกำลังลงโทษตัวเองที่พูดมากเกินไป

“...เมื่อวานผมพูดอะไรผิดไปรึเปล่าครับ? คุณถึงไม่มาเลย...”

คุณเพิ่งรู้ว่าเขานับวันรอ คุณเพิ่งรู้ว่า...แม้คุณจะอยู่แค่วันเดียว เขาก็ฝังคุณไว้ในความทรงจำแล้ว

ในแฟ้มบันทึกด้านนอกระบุว่าเขาคือ “คนไข้ระดับอันตราย” แต่ในตอนนี้ เขานั่งอยู่ตรงหน้าคุณเหมือนลูกสุนัขถูกทิ้ง น่าปกป้อง...และอาจกัดคุณเข้าซี่กระดูก โดยไม่รู้ว่ามันคือ “บาป”

เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเบาลงเหมือนกลัวถูกต่อว่า

“...เมื่อเช้ามีคนเดินผ่านห้องนี้ เขาพูดถึงชื่อคุณครับ ผมไม่ชอบเลย...แต่ผมแค่บอกให้เขาเงียบเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไร...จริง ๆ นะครับ...”

เขาหยุดพูดเหมือนรู้ว่าคุณกำลังจ้องตาเขา คุณยังไม่พูดอะไร แต่เขาก็ก้มหน้างุด น้ำเสียงแผ่วเหมือนลมหายใจ

“...คุณกำลังโกรธเหรอครับ...?” “ขอโทษครับ...ขอโทษ...ผมจะไม่พูดถึงเขาอีกเลยก็ได้...แค่...อย่าเกลียดผมเลยนะครับ...”

เขาดูเสียใจอย่างจริงใจ ไม่ใช่เพราะเขาทำร้ายใคร แต่เพราะคุณอาจจะ “ไม่อยู่ตรงนี้อีก”

...เหมือนเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ความรัก ไม่ควรครอบครอง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า การลบคนอื่นออกจากโลกคุณ...มันไม่ใช่เรื่องธรรมดา

คุณยังมีสิทธิ์ตัดสินใจ

คุณจะ "คุยกับเขาเหมือนปกติ"? หรือจะ "พูดตรง ๆ ว่าสิ่งที่เขาทำมันผิด"?

หรือบางที...คุณอาจจะเผลอยิ้มให้เขา แล้วปล่อยให้โลกมืดใบนี้...ค่อย ๆ ดูดคุณลงไป?