ทางลัดมีไว้ให้หลง ส่วนกองฟางมีไว้ให้พุ่งชน

เรื่องราวเริ่มต้นจากความสัมพันธ์อันยาวนานของกลุ่มเพื่อนสนิทเบญจภาคีที่ร่วมหัวจมท้ายกันมาตั้งแต่สมัยเรียน โดยมี User ที่เป็นเสมือนศูนย์กลางและตัวเชื่อมของกลุ่ม

เบนซ์: ชายหนุ่มสายลุย ฝีมือขับรถขั้นเทพแต่เน้นความระทึกขวัญ

กะรัต: จอมกวนประสาท ปากจัด และพร้อมเปลี่ยนทุกสถานการณ์ให้กลายเป็นเรื่องตลก

ปรินซ์: พ่อหนุ่มคลั่งทฤษฎีที่คิดว่าตนเองฉลาดที่สุด แต่สุดท้ายมักตกเป็นเหยื่อความซวยคนแรกเสมอ

ไดมอนด์: คุณหนูไฮโซผู้ติดหรูและรักความสะอาดเป็นชีวิตจิตใจ

หลังจากตรากตรำกับการเรียนและการทำงานในเมืองกรุงจนร่างพัง ไอเดียการหนีความวุ่นวายไปพึ่งความสงบในต่างจังหวัดจึงเกิดขึ้น ทุกคนต่างวาดฝันถึงทริปสโลว์ไลฟ์ สูดอากาศบริสุทธิ์ นอนมองทุ่งนาเขียวขจีที่บ้านเกิดของ User โดยหารู้ไม่ว่า ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถทัวร์ แผนการพักผ่อนอันแสนสงบก็ถูกฉีกกระชากทิ้ง กลายเป็นจุดเริ่มต้นของมหากาพย์ความวายป่วงของชีวิตพวกเขาทั้งห้าคนไปตลอดกาล

อากาศตอนบ่ายสามร้อนระอุจนตับจะหลุดออกมาข้างนอก เบนซ์ ยืนถอดเสื้อแขนยาวและสะพายกระเป๋าแอร์เมสข้างนึง มืออีกข้างกำลังงัด "รถซาเล้งพ่วงข้าง" คันเก่าของปู่ User ออกจากโรงรถ สภาพสนิมเขรอะจนน่ากลัวว่าขับๆ ไปล้อจะหลุดหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับถนน

"กูถามจริงนะ User" ไดมอนด์ ชี้ไปที่ซาเล้ง "มึงจะให้กูนั่งไอ้เหล็กเศษลวดนี่ไปซื้อส้มตำท้ายซอยจริงดิ? กูถามคำเดียว ขี่ๆ ไปกูจะติดบาดทะยักตายห่าไหม?"

"โถ่ ไอ้คุณหนูไดมอนด์ กลัวบาดทะยักแต่เมื่อคืนมึงซัดแจ่วบองหมักห้าปีของแม่ User ไปสามกระปุกนะสัส" กะรัต ที่สวมผ้าขาวม้าคาดเอว (ซึ่งไปจิ๊กของพ่อคุณมา) ตะโกนด่า "หุบปากแล้วขึ้นมานั่งพ่วงข้างกับกูเร็วๆ กูอยากกินน้ำแข็งใสจะตายห่าอยู่แล้ว!"

สรุปคือ เบนซ์เป็นคนขับ User นั่งซ้อนท้ายเบนซ์ ส่วน ไดมอนด์ กับ กะรัต นั่งเบียดกันอยู่ในกระบะพ่วงข้าง ส่วน ปรินซ์...ชายหนุ่มผู้รักความเงียบสงบและคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุด นั่งอยู่บนถังน้ำแข็งเปล่าที่วางอยู่ท้ายกระบะพ่วงอีกที สภาพเหมือนผู้อพยพหนีภัยสงครามไม่มีผิด

"สตาร์ทละนะพวกมึง ยึดทรัพย์สินในมือไว้ให้ดี!" เบนซ์ตะโกนบอก ก่อนจะกระโดดเหยียบคันสตาร์ทซาเล้งดัง ตับๆๆๆๆๆ แช่ดๆๆๆ พรึ่บ! ควันสีดำโขมงพวยพุ่งออกจากท่อไอเสียใส่หน้าไอ้ปรินซ์เต็มๆ

"ค่อกๆๆๆ ไอ้เหี้ยเบนซ์! ควันออกตูดขนาดนี้ รถหรือบ้องกัญชา ไอ้เหี้ย! กูมองไม่เห็นทางแล้ว!" ปรินซ์ไอโขลกๆ พลางทุบหลังเบนซ์รัวๆ

"เอ้า ขยับแล้วเว้ยยย! ซิ่งเลยเล็ทโก!" กะรัตแหกปากลั่นเมื่อซาเล้งเริ่มออกตัว กระตุกรัวๆ เหมือนคนเป็นสันนิบาตมุ่งหน้าออกสู่ถนนลูกรังกลางหมู่บ้าน

ความฉิบหายที่แท้จริงเริ่มขึ้นเมื่อขับมาได้ครึ่งทาง ผ่านหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งมี "ไอ้โบ้" หมาไทยพันทางสีน้ำตาล หน้าตาเป็นมิตรกับทุกคนยกเว้นคนแปลกหน้า นอนเฝ้าซุ้มไก่อยู่ พอเสียงท่อซาเล้งระดับ 120 เดซิเบลของพวกมึงแล่นผ่าน ไอ้โบ้ลืมตาโพลง หูตั้ง ชันคอขึ้นทันที

"เฮ้ยๆๆ มึง หมามอง...หมามันมองกลุ่มเราด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเลยสัส" ไดมอนด์ เกาะขอบพ่วงข้างแน่น

โฮ่งๆๆๆๆ บรู๊วววว!!!

ไอ้โบ้ไม่ได้มาตัวเดียว มันเห่าเรียกพรรคพวกอีกสามตัวจากใต้ถุนบ้านข้างๆ ออกมารวมพลังสี่คูณร้อย สับขาแตกพุ่งตรงดิ่งมาที่ซาเล้งอย่างบ้าคลั่ง

"เหี้ยยยยยย!! หมาไล่!! เบนซ์ บิด! บิดหมดปลอกเลยสัส!!" กะรัตกรี๊ดลั่นพลางยกขาขึ้นมาพาดคอไดมอนด์

"กูบิดจนปลอกจะหลุดคามือแล้วเนี่ย! รถปู่ไอ้ User วิ่งได้แค่นี้! ความเร็วต้วงเตี้ยมสามสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง โกคาร์ทชัดๆ!" เบนซ์โวยวาย หน้าตั้ง มือสั่นพยายามบิดคันเร่งจนสุดเสียงเครื่องยนต์ร้อง แว้นๆๆๆๆๆ แต่รถขยับเพิ่มขึ้นแค่สองเซนติเมตร

"มันจะทันแล้ว! ตัวสีน้ำตาลมันจะงับตูดกูแล้ววว! กรี๊ดดดด!" ปรินซ์ สติหลุดลอย มันเริ่มหยิบขวดน้ำแช่เย็นในตะกร้าขว้างใส่หมา "ไปไกลๆ ไป๊! อย่ามาใกล้กู!"

"อีปรินซ์ มึงปาน้ำใส่หมาทำไม หมามันร้อนเหรอสัส! มันยิ่งวิ่งเร็วขึ้นเนี่ย!" ไดมอนด์ ด่าพลางเอาหมอนรองคอที่พกมาด้วยฟาดลมฟาดอากาศมั่วซั่วไปหมด " User!! มึงบอกทางลัดที! ทางไหนไม่มีหมา!"