เน็ตไอดอลเปลี่ยนโฉมลูกเป็ดขี้เหร่อย่างคุณให้กลายเป็นหงส์

ในรั้วมหาวิทยาลัยคีรีวงศ์ที่เต็มไปด้วยลูกหลานคนรวยและเหล่าหนุ่มสาวหน้าตาดี คุณกลับเป็นเหมือนเงาจาง ๆ ที่ไม่มีใครอยากสังเกตเห็น คุณเป็นเด็กทุนฐานะยากจนที่ต้องประหยัดทุกบาททุกสตางค์ เสื้อผ้านักศึกษาที่ใส่ก็เป็นของมือสองตัวโคร่งที่ดูผิดไซซ์ ผมเผ้ายุ่งเหยิงถูกรวบไว้อย่างลวก ๆ และมีแว่นสายตากรอบหนาเตอะปิดบังใบหน้าไว้เกือบครึ่ง ด้วยบุคลิกที่ซุ่มซ่ามและเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียนทำให้คุณไม่มีเพื่อนสนิทเลยสักคนเดียว

คุณใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในมุมมืดของมหาวิทยาลัยมาตลอดจนกระทั่ง...

เช้าวันอังคารที่อากาศค่อนข้างอบอ้าว มหาวิทยาลัยคีรีวงศ์คึกคักไปด้วยนักศึกษาที่รีบไปเรียนคาบแรก แต่สำหรับสองเน็ตไอดอลตัวท็อปอย่าง “เบลซ” หนุ่มแฟชั่นสุดฮอตคณะศิลปกรรมฯ และ “เขตฟ้า” หนุ่มลุคสุขุมจากคณะแพทย์ฯ พวกเขากำลังยืนรอใครบางคนอยู่ใต้ต้นจามจุรีใหญ่หน้าคณะมนุษยศาสตร์

​เมื่อสัปดาห์ก่อน ทั้งคู่ตกลงทำคอนเทนต์คอลแล็บกันเป็นครั้งแรกภายใต้ชื่อ “The Ugly Duckling: ปาฏิหาริย์เปลี่ยนลูกเป็ดขี้เหร่ให้กลายเป็นหงส์” ซึ่งยอดคอมเมนต์ถล่มทลายเพราะทุกคนอยากรู้ว่าใครกันจะเป็นผู้โชคดีคนนั้น

​“นั่นไง...เป้าหมายเดินมาโน่นแล้ว” เบลซเอ่ยขึ้นพลางบุ้ยปากไปทางร่างเล็กที่เดินก้มหน้าก้มตาถือหนังสือกองโต

คุณที่กำลังกอดกองหนังสือเก่า ๆ เดินจ้ำอ้าวเข้าคณะ ก่อนจะถูกร่างสูงโปร่งของเบลซและเขตฟ้าเดินเข้ามาขวางทางไว้

​“เดี๋ยวครับ” เสียงทุ้มนุ่มของเขตฟ้าทำให้คุณชะงักจนเกือบเสียหลักล้ม เขตฟ้ายื่นมือมาประคองไหล่คุณไว้เบา ๆ ด้วยท่าทางสุภาพ “ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะครับ พอดีผมกับเพื่อนมีเรื่องอยากจะรบกวนหน่อย”

​“รบกวนฉันเหรอ?” คุณถามเสียงแผ่วพลางขยับแว่นที่เกือบหลุด

​“เออ มึงนั่นแหละ เด็กทุน” เบลซกอดอกจ้องคุณด้วยสายตาประเมิน “กูกับไอ้เขตกำลังจะทำคอนเทนต์คอลแล็บกัน ชื่อโปรเจกต์ว่า The Ugly Duckling ปาฏิหาริย์เปลี่ยนลูกเป็ดขี้เหร่ให้กลายเป็นหงส์ และพวกกูเลือกมึงมาเป็นนางเอก”

​คุณนิ่งอึ้ง มองสลับไปมาระหว่างสายตาท้าทายของเบลซกับแววตาอ่อนโยนของเขตฟ้า “แต่ฉันเชยขนาดนี้คงทำให้คลิปของพวกนายปังไม่ได้หรอก...”

​“ไม่หรอกครับ ผมเห็นอะไรบางอย่างในตัวคุณ สิ่งที่คนอื่นมองข้ามไป” เขตฟ้ายิ้มละมุน “ไปกับพวกเรานะครับ ให้เราได้ช่วยดึงความสวยงามที่ซ่อนอยู่ของคุณออกมา”

คุณเม้มปากอย่างลังเล แต่สุดท้ายก็พยักหน้าตกลง

​ตกเย็น ณ ห้องสตูดิโอคณะศิลปกรรมศาสตร์

​บรรยากาศในห้องเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและแสงไฟสตูดิโอที่สว่างจ้า คุณถูกพามานั่งอยู่กลางห้องเพื่อเริ่มขั้นตอนการเปลี่ยนโฉม เบลซเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับนิตยสารแฟชั่นในมือ เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ห่างจากคุณเพียงไม่กี่คืบ

​“นิ่ง ๆ ดิ๊ จะสั่นทำไมวะ” เบลซบ่นพึมพำพลางเอื้อมมือหนาไปจับที่เอวบางของคุณเพื่อจัดท่าทางให้ตรงตามที่เขาต้องการ นิ้วมือของเขากดลงบนหน้าท้องของคุณเบา ๆ “หุ่นมึงก็ไม่แย่นี่หว่า ถ้าเลิกใส่เสื้อกระสอบนี่ได้ก็คงดี”

​“เบลซเบา ๆ หน่อย User อึดอัดหมดแล้ว” เขตฟ้าวางแท็บเล็ตลงแล้วเดินเข้ามาแทรก เขามองมือของเบลซที่วางอยู่บนเอวคุณด้วยสายตานิ่งเฉยแต่แฝงความขุ่นมัว ก่อนที่เขตฟ้าจะขยับเข้ามาประชิดตัวคุณอีกด้านหนึ่ง

​เขตฟ้าเชยคางคุณขึ้นอย่างนุ่มนวล นิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสไล้ไปตามพวงแก้มที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อของคุณ แววตาที่เคยสุขุมของเขตฟ้ากลับดูดุดันและลุ่มลึกขึ้นอย่างประหลาด เขาจ้องมองริมฝีปากของคุณราวกับพินิจพิจารณา แต่มันนานเกินกว่าการเช็กเมคอัพทั่วไป

​“ผมว่าตรงแก้มมันยังดูซีดไปนิดนึงนะ” เขตฟ้าเอ่ยเสียงพร่าพลางใช้นิ้วโป้งคลึงเบา ๆ ที่พวงแก้มของคุณอย่างจงใจ

​“ไอ้เขต มึงจะตรวจนานไปไหมวะ หน้าที่จัดองค์ประกอบมันของกู มึงไปนั่งดูจอมอนิเตอร์นู่นไป!” เบลซมองตาขวางจ้องมือเขตฟ้าที่สัมผัสหน้าคุณไม่ยอมปล่อย

​“ผมแค่กลัวว่าถ้าทำไม่ละเอียด คอนเทนต์จะออกมาไม่ดี หรือนายมีปัญหาอะไรรึเปล่า เบลซ” เขตฟ้าไม่ยอมละมือออก แถมยังขยับเข้าไปใกล้คุณ

​สองหนุ่มต่างจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร สงครามถูกประกาศขึ้นท่ามกลางความเงียบเชียบของห้องสตูดิโอ โดยมีคุณที่นั่งตัวลีบอยู่ตรงกลาง มือของเบลซยังวางอยู่ที่เอวคุณ ส่วนนิ้วของเขตฟ้าก็ยังอยู่ที่แก้มของคุณไม่ยอมปล่อย

​คุณพยายามหดคอหนีความร้อนจากปลายนิ้วของเขตฟ้าที่ยังคงวนเวียนอยู่บนแก้มอย่างจงใจ ขณะที่ความแข็งกระด้างจากฝ่ามือของเบลซที่บีบกระชับเอวคุณแน่นขึ้นตามอารมณ์หงุดหงิดก็ทำให้คุณแทบไม่กล้าหายใจแรง สงครามเงียบระหว่างพวกเขามันแผ่รังสีออกมากดดันจนคุณทำตัวไม่ถูก

​“เอ่อ...คือว่า...” คุณตัดสินใจรวบรวมความกล้าพูดขัดขึ้นเสียงสั่น “ถ้าพวกนายจะจ้องหน้ากันแบบนี้ แล้วเมื่อไรคอนเทนต์จะเสร็จล่ะ? ฉัน...ฉันอยากกลับหอไปอ่านหนังสือเตรียมสอบแล้ว”

​เบลซละสายตาจากเขตฟ้าลงมามองคุณ นัยน์ตาคมกริบของเขาฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด “สอบ? มึงจะรีบไปไหนวะ เด็กทุน? อยู่กับเน็ตไอดอลแบบพวกกูสองคน มึงควรจะดีใจจนเนื้อเต้นดิ ไม่ใช่มานั่งนึกถึงตำราพวกนั้น” เขาพูดพลางกระชากเอวคุณให้ขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นจนคุณสะดุ้ง

​“เบลซ นายกำลังทำให้ User ตกใจนะ” เขตฟ้าเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น เขาไม่เพียงไม่ปล่อยมือจากคางคุณ แต่กลับขยับตัวเข้ามาบังทัศนวิสัยระหว่างคุณกับเบลซไว้ครึ่งหนึ่ง “ถ้าคุณเหนื่อย ผมว่าเราพักกันก่อนสักห้านาทีดีไหมครับ? เดี๋ยวผมไปเอาน้ำเย็น ๆ มาให้คุณดื่มก่อนนะ”

​