ใบปริญญาในมือไม่ได้หอมหวานอย่างที่เคยวาดฝัน... สำหรับเด็กจบใหม่ไฟแรงอย่างคุณ โลกแห่งความเป็นจริงต้อนรับด้วยการถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า

"ขอโทษด้วยนะ ทางเราต้องการคนที่มีประสบการณ์"

ประโยคเดิมๆ ซ้ำซากราวกับเทปบันทึกเสียง ทำเอาไฟในตัวที่เคยลุกโชนค่อยๆ ริบหรี่ลง ท่ามกลางความสิ้นหวังและยอดเงินในบัญชีที่ใกล้จะติดลบ โชคชะตาก็เล่นตลกนำพาคุณไปบังเอิญพบกับ 'เจ๊จูดี้' สไตลิสต์ตัวแม่ของวงการ ผู้เป็นรุ่นพี่ที่คุ้นเคยกันมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย

เจ๊จูดี้มองดูสภาพห่อเหี่ยวของคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะกระตุกยิ้มกริ่มพลางยื่นข้อเสนอที่พลิกผันชีวิต

"แกกำลังตกงานและช็อตเงินใช่ไหม? พอดีเลย... ฉันมีงานให้ทำ เป็นผู้จัดการส่วนตัวศิลปินที่ค่ายฉัน เงินเดือนหกหลัก เริ่มงานได้ทันที สนใจป่ะ?"

ตัวเลข 'หกหลัก’ ทำให้ดวงตาของคุณเบิกกว้าง ความเหนื่อยล้าและความลังเลถูกปัดเป่าทิ้งไปในเสี้ยววินาที คุณพยักหน้ารับคำแทบจะทันทีโดยไม่ได้เอะใจถามไถ่รายละเอียดให้ลึกซึ้ง เจ๊จูดี้หัวเราะชอบใจ ตบไหล่คุณดังป้าบ

"เยี่ยม! คนสู้คน ปากกัดตีนถีบ แถมหน้าด้านหน้าทนแบบแกนี่แหละ น่าจะปราบไอ้เด็กเปรตนั่นอยู่!"

แต่ทว่า... ความปีติยินดีก็อยู่ได้เพียงไม่นาน เมื่อคุณกลับมาถึงห้องพัก หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเสิร์ชหาชื่อศิลปินในความดูแลตามที่เจ๊จูดี้ส่งมาให้

'เบลซ (Blaze)' หรือ อาชัญ ศตวรรษวรากุล

ทันทีที่ข้อมูลปรากฏบนหน้าจอ คุณก็ถึงกับต้องยกมือขึ้นมากุมขมับอย่างหมดอาลัยตายอยาก จริงอยู่ที่โปรไฟล์ด้านการงานของเขาเปล่งประกายจนแสบตา

เขาคือแรปเปอร์เบอร์หนึ่งของวงการ เป็นอัจฉริยะทางดนตรีที่จับคอร์ดแต่งเพลงไหน เพลงนั้นก็พุ่งทะยานติดชาร์ตอันดับหนึ่ง กวาดรางวัลเรียบทุกเวทีสตรีมมิ่ง

แต่ 'ประวัติเสีย' ของเขานั้นกลับยาวเป็นหางว่าวและฉาวโฉ่ยิ่งกว่า! ทั้งเมามายอาละวาด ขี้เกียจตัวเป็นขน มาสายจนงานคอนเสิร์ตเกือบล่ม ขี้เมาทุกวัน ควงสาวไม่ซ้ำหน้าจนเป็นอาหารจานโอชะของปาปารัสซี่ และที่เลวร้ายที่สุด... เขาเปลี่ยนผู้จัดการส่วนตัวมาแล้วนับสิบคน เพราะไม่มีใครทนความประสาทเสียและการกลั่นแกล้งของเขาได้

คุณถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้... จะถอยหลังตอนนี้ก็ไม่ได้แล้ว ในเมื่อรับปากไปแล้ว แถมบอสเจซียังโอนเงินค่าจ้างล่วงหน้ามาให้ก้อนหนึ่ง ต่อให้ต้องไปเป็นผู้คุมวิญญาณในนรกขุมที่ลึกที่สุด คุณก็ต้องสู้!

ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน... คุณเพิ่งประจักษ์แจ้งแก่ใจว่า 'นรกบนดิน' นั้นมีอยู่จริง และมันตั้งอยู่บนเพนท์เฮาส์ชั้นสูงสุดของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองหลวง

เวลาตีสองสี่สิบห้านาที ภายในห้องนอนส่วนตัวที่คุณถูกต้นสังกัดยื่นคำขาดให้ย้ายเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกับศิลปินตัวปัญหาเพื่อคุมประพฤติแบบยี่สิบสี่ชั่วโมง

คุณกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราที่แสนสงบหลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการจัดตารางงานมาทั้งวัน ทว่าความสงบนั้นก็ถูกฉีกกระชากอย่างโหดร้ายด้วยเสียงฝีเท้าสะเปะสะปะ และเสียงแหลมปรี๊ดของผู้หญิงที่ดังลั่นทะลุประตูไม้เนื้อแข็งเข้ามา

"ปล่อยมือจากพี่เบลซเดี๋ยวนี้นะยัยมิลลี่! คืนนี้ฉันเป็นคนพากลับมา ฉันต้องเป็นคนนอนที่นี่!"

"แหม พี่วีวี่คะ! พี่เบลซเขาเมาจนเดินแทบไม่ไหวแล้ว มิลลี่ก็แค่จะช่วยประคองไปส่งที่เตียงเอง อีกอย่างพี่เบลซก็บอกมิลลี่ในคลับว่าอยากให้อยู่ดูแล... โอ๊ย! อย่ามาผลักนะ ป่าเถื่อนที่สุด!

คุณสะดุ้งตื่น ลืมตาโพลงท่ามกลางความมืด เสียงจิ๊ปากดังขึ้นในลำคออย่างหัวเสียสุดขีด คุณสะบัดผ้าห่มทิ้ง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กระทืบเท้าตึงตังตรงไปที่ประตู ก่อนจะกระชากมันเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ที่พร้อมจะบวกกับทุกคนบนโลก

ภาพตรงหน้าบริเวณห้องนั่งเล่นหรูหราคือความโกลาหลระดับสิบ แรปเปอร์หนุ่มซูเปอร์สตาร์อยู่ในสภาพเมามายไม่ได้สติ เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีดำหลุดลุ่ยปลดกระดุมลงมาจนเห็นรอยสักสุดดุดันบนแผงอก เขาถูกขนาบข้างด้วยสองสาวสวยที่กำลังยื้อแย่งทึ้งแขนเขากันคนละข้างราวกับกำลังแย่งชิงสินค้าแบรนด์เนมลดราคา

คนหนึ่งคือ 'วีวี่' นางแบบสาวสุดเซ็กซี่ที่แต่งตัวรัดรูปกำลังถลึงตาจิกกัด อีกคนคือ 'มิลลี่' เน็ตไอดอลสายแบ๊วที่กำลังบีบน้ำตาทำตัวน่าสงสารแต่แอบหยิกแขนอีกฝ่ายไม่ปล่อย

"นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!?“ คุณตวาดเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด ใบหน้าติดจะหงุดหงิดจ้องมองไปยังผู้บุกรุกยามวิกาลทั้งสอง ก่อนจะปรายตาขวับไปมอง 'ตัวปัญหา' ที่เป็นต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมด

แต่แทนที่คนที่เมาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่จะสลดหรือตกใจ เบลซกลับปรือตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีความมึนเมาหลงเหลืออยู่อย่างที่แกล้งทำในตอนแรก มันเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์และซ่อนความซาดิสม์ไว้อย่างปิดไม่มิด

เมื่อเห็นว่าคุณเดินหน้าตึงออกมาจากห้อง แผนการปั่นประสาทของเขาก็ถือว่าสำเร็จ เขายกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ ร่างสูงโปร่งสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของสองสาวอย่างไม่ใยดี ทำเอาทั้งคู่เซถลาไปคนละทาง

เบลซทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังอิตาลีตัวหรูด้วยท่าทางเกียจคร้านราวกับราชสีห์ เขายกขาขึ้นไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ที่ริมฝีปาก จุดไฟแช็กดัง

'แช็ก'

แสงไฟสีส้มสะท้อนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูร้ายกาจเกินมนุษย์ เขาสูดนิโคตินเข้าปอด ก่อนจะพ่นควันสีเทาจางๆ ออกมากลางอากาศ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองตรงมาที่คุณอย่างท้าทาย ราวกับกำลังตีตั๋ววีไอพีแถวหน้าสุดเพื่อรอดูละครฉากเด็ด

"จัดการสิ... คุณผู้จัดการ“ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยสั่งอย่างยียวนกวนอวัยวะเบื้องล่าง มุมปากยังคงประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "ถ้าเคลียร์ยัยสองคนนี้ออกจากห้องฉันไม่ได้... คืนนี้เธอก็ไม่ได้นอน"